Zondag 04/12/2022

De ultieme wraak van MARIE-ROSE MOREL

laams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers, de feitelijke nummer één van de partij, Filip Dewinter en zijn trouwe adjudant Gerolf Annemans waren zaterdag de grote afwezigen op de begrafenis van hun ex-partijgenote Marie-Rose Morel. Ze waren persona non grata in de Antwerpse kathedraal. In de ban geslagen door de familie van Morel, op haar eigen uitdrukkelijk verzoek.

Toen Vlaams Belang-veiligheidsspecialist Bart Debie zich op Facebook vrolijk maakte over de terminale ziekte van Morel, kon de partij de schade nog enigszins beperken door hem stante pede aan de deur te zetten. Maar nu krijgen ook de echte toppers finaal de rekening gepresenteerd. Vanop haar sterfbed wilde Morel voor heel Vlaanderen duidelijk maken wie haar vijanden binnen de partij waren, wie haar de voorbije jaren het leven zuur maakte en haar naar de uitgang dreef. Het trio Dewinter-Annemans-Valkeniers, in volgorde van belangrijkheid, wordt te kijk gezet als een bende harteloze bruten.

Dodelijk voor het Vlaams Belang. Toen Dewinter na het overlijden van Morel als een van de eersten zijn spijt uitdrukte en zijn medeleven betuigde, werd hij door zijn vroegere voorzitter Frank Vanhecke teruggefloten. Dewinter zou beter zwijgen, hij was tenslotte de man die Morel op een politiek zijspoor deed belanden. Hij won het gevecht om de macht bij het Vlaams Belang, maar krijgt die overwinning nu als een boemerang in zijn eigen gezicht. De leeuwenmoed van Morel en de onvoorwaardelijke liefde van haar kersverse echtgenoot Vanhecke versus de kille berekening van de huidige partijleiding, dat is de perceptie die blijft hangen na de begrafenis. Het Vlaams Belang als de beenharde machopartij die ze was voor de komst van Morel.

“Ik ga geen politieke debatten voeren twee dagen na iemands begrafenis”, wuift Dewinter dat beeld weg. “De familie van Marie-Rose Morel heeft me gevraagd om niet naar de begrafenis te komen, dat klopt. Ik heb rekening gehouden met die vraag. Nu een polemiek voeren over eventuele politieke consequenties van die vraag of beginnen speculeren over mogelijke gevolgen voor het Vlaams Belang zou van weinig respect getuigen.”

De Vlaams Belang-mandatarissen hadden bevel gekregen om net als de drie grootste kopstukken weg te blijven van de begrafenis van Morel. Kwestie van de afwezigheid van de top wat minder te laten opvallen, maar vooral van niet het beeld van een verdeelde partij op te roepen. Alleen Vlaams Belangers die geen rol van betekenis meer spelen of waarvan iedereen weet dat ze heel dicht bij Morel stonden, genre senator en boezemvriend Jurgen Ceder die mee de kist droeg, waren zaterdag aanwezig op de uitvaartplechtigheid.

De opvallende afwezigheid van de Vlaams Belang-top stond in schril contrast met de al even opvallende aanwezigheid van de N-VA-top. Oude vriend Bart De Wever hield zelfs een afscheidsrede voor Morel, die hij nog doopte toen ze allebei geschiedenis studeerden en met wie hij jarenlang in de clinch lag toen ze zijn partij ruilde voor het Vlaams Belang. “Ik kan mezelf moeilijk vergeven dat het drama van je ziekte nodig was om onze vriendschap écht te herstellen”, klonk het bij de N-VA-voorzitter. Hij prees Vanhecke als een “grote meneer”. Dat voedde gisteren al insinuaties over een toenadering tussen de erevoorzitter van het Vlaams Belang en de N-VA. “Niet aan de orde, maar haast onmogelijk”, klonk het resoluut bij een aantal prominente N-VA’ers. “Zijn politiek verleden is veel te bezwaard. Vergeet niet dat Vanhecke vroeger amper moest onderdoen voor Dewinter.”

De Wever werd op de allereerste stoelenrij in de kathedraal, haast als deel van de familie, geflankeerd door partijgenote en senator Liesbeth Homans. Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans kreeg een prominente plaats, ook kamerlid Siegfried Bracke en Vlaams fractieleider Kris Van Dijck kwamen Morel zaterdag een laatste eer bewijzen.

Thuiskomen

Het eerherstel was compleet. Morel was in 2004 met slaande deuren vertrokken bij de toen nog jonge N-VA. Toen ontstond ook de breuk met De Wever, zeker toen ze ook nog eens hemel en aarde bewoog om haar oude partij kaal te plukken. Het Vlaams Belang en Morel scheerden allebei hoge toppen, ze maakten mekaar populairder. Maar die relatie was gebouwd op verkiezingsoverwinningen, en ze lag dan ook aan diggelen toen het eenmaal fout liep aan de stembus. Morel kwam op ramkoers te liggen met Dewinter, die zijn almacht bedreigd voelde door de tandem Morel-Vanhecke.

Morel verliet het Vlaams Belang nadat ze twee keer een topplaats op de verkiezingslijst aan haar neus zag voorbijgaan, en het ondervoorzitterschap van de partij haar alleen was gegund op voorwaarde dat ze het zou delen met trouwe partijsoldate Marijke Dillen. Morel, toen al ten prooi gevallen aan kanker, leverde haar lidkaart in. Ze werd steeds populairder bij de publieke opinie, kreeg net geen aureool aangemeten, terwijl het Vlaams Belang de ene mokerslag na de andere te verwerken kreeg. Verscheurd in twee kampen, gedecimeerd aan de stembus.

Morel was dus al een tijdje partijloos. In de publieke opinie was ze kankerpatiënte en moeder van twee, maar minder en minder politica. En al helemaal geen Vlaams Belang-politica. Op haar begrafenis leek het alsof Morel bij haar dood opnieuw was thuisgekomen daar waar haar politieke carrière begon: bij het democratisch Vlaams-nationalisme. De Vlaamse vlag die over haar kist gedrapeerd was, de afwezigheid van het Vlaams Belang, de aanwezigheid van de N-VA: haar begrafenis hielp om haar blazoen postuum op te poetsen. Om de banden met de extreemrechtse partij voor het oog van heel Vlaanderen definitief door te knippen. Om haar politieke erfenis weg te halen bij het Vlaams Belang. De ultieme wraak.

Net daarom hakte het ongemeen felle RTBF-nieuwsitem er zo hard in. De Franstalige openbare omroep zoemde genadeloos in op het verleden van Morel. Ze liet zich al een jaar niet meer op politieke uitspraken betrappen, de aantijging dat ze haar ziekte misbruikte om haar politieke ideeën te verspreiden, getuigde dan ook van een totaal gebrek aan kennis en inleving. Nergens in de reportage vermelden dat Morel al een tijd geleden had gebroken met het Vlaams Belang getuigt van slechte wil.

Politieke erfenis

Het was Bart De Wever, door de RTBF mee in het bad gesleurd omdat hij huilde op haar begrafenis, die de aanval onmiddellijk counterde. “Onmenselijk”, zei hij in Het Laatste Nieuws. “Hoe laag kan je vallen om een jonge moeder, nog niet eens ter aarde besteld, zo door het slijk te sleuren. Dat degouteert me zo dat ik er niet van heb geslapen.”

Ook het Vlaams Belang haalde uit naar de RTBF. “De ‘Oscar van de wansmaak’ gaat naar de RTBF, die nog eens alle registers opentrok tegen wat een ‘extreemrechtse’ en ‘xenofobe’ politica werd genoemd”, luidde het op de partijwebsite. “De reacties bij dit zieke staaltje riooljournalistiek liegen er dan ook niet om. De RTBF is bij nader inzien geen spat beter dan de geschifte fanaten van Sharia4Belgium. RTBF en de islamfundamentalisten, één strijd!” Om dan te besluiten: “Het ziet er dus naar uit dat ze bij de RTBF vooral in hun eigen voet hebben geschoten. Ze hebben een gouden kans gemist om te zwijgen.”

Het Vlaams Belang haalt nu exact dezelfde kritiek boven als degene die Dewinter kreeg van Vanhecke, dat hij een kans miste om te zwijgen. Dat de kritiek van De Wever op de RTBF veel luider klinkt en veel meer weerklank krijgt dan die van het Vlaams Belang toont aan dat de erfenis van Morel de partij compleet door de vingers glipt. Door in de RTBF een gemeenschappelijke vijand te zoeken, hoopte ze het tij nog te keren. Maar dat lukt dus niet. Wie iemand zoekt om de verdediging van Morel op te nemen, trekt niet meer naar het Vlaams Belang.

Niet dat ze bij de N-VA wél vragende partij zijn om nu de politieke erfgenamen van Morel te worden. “Akkoord, de top van het Vlaams Belang was niet aanwezig op haar begrafenis en De Wever wel, maar daar moet niets achter gezocht worden”, klinkt het bij een N-VA-kopstuk. “Morel was ontgoocheld dat ze het Vlaams Belang geen andere richting heeft kunnen uitsturen, dat ze er geen fatsoenlijk rechtse partij van heeft kunnen maken. Maar dat betekent nog niet dat ze mentaal opnieuw in ons kamp zat. In de laatste maanden van haar leven zat ze in geen enkel kamp meer.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234