Woensdag 01/12/2021

De ultieme verkoper van Zwitserse zakmessen

Opper-Byrd klapte gelukkig geen muzikaal brocantekraam open

Pop l roger mcguinn solo in warande HHHH

kurt blondeel

Wie de naam Roger McGuinn laat vallen, haalt er doorgaans ook The Byrds bij. Toch was de ex-voorman van die sixtiesband de beste songschrijver noch de sterkste zanger onder de 'Amerikaanse Beatles'. Dat Jolly Rogers belang voor de gitaarpop als onschatbaar geldt, dankt hij aan zijn rijke folkachtergrond, een typerend instrument en een briljante muzikale visie, die de door Dylan beleden Amerikaanse traditie aan frisse Britse popmelodieën koppelde.

Het was dan ook met twaalfsnarige elektrische Rickenbacker om de schouder en Dylans 'My Back Pages' onder de arm dat de voormalige opper-Byrd het Warande-podium kwam opgestruind. Een nog steeds jongensachtige stem, bijwijlen verbluffend gitaarspel en een rits verhelderende, nostalgische anekdotes: McGuinn had er schik in. Oog voor variatie had hij ook. Op de setlijst prijkten zowel het van Leadbelly bekende folkblueslied 'On Easter Morn He Rose', een Ierse traditional als 'Finnegan's Wake' of het met banjotechniek vertolkte 'Pretty Boy Floyd'. Zwarte blues, nooit 's mans dada, bleek na geforceerde versies van 'James Alley Blues' en 'St. James Infirmary' (uit Limited Edition, de via internet te bemachtigen nieuwe cd) een horde te veel.

McGuinn had ook een zevensnarige akoestische gitaar meegebracht, naar eigen zeggen het beste van de zes- en twaalfsnarige varianten in één. "Zo'n beetje het Zwitserse zakmes onder de gitaren", grapte hij. Later zou een glansrijke instrumental volgen op basis van de intro tot 'Eight Miles High', aangevuurd door John Coltrane, Andrés Segovia en Ravi Shankar. Meteen het ultieme verkoopargument voor het zelf ontworpen instrument, dat volgend jaar in gelimiteerde productie gaat.

Op zijn trouwe Rickenbacker kwam hij gek genoeg heel wat minder wervend voor de dag. Zo werd 'Chestnut Mare' halverwege geknakt toen de zeven snaren in allerijl voor de twaalf valse moesten inspringen. Na een te vrijblijvend 'Mr. Spaceman' bevestigden Dylans 'Mr. Tambourine Man' en Pete Seegers 'Turn! Turn! Turn!' alleen maar wat we tot dan toe niet onder ogen hadden durven zien: dat het glorieuze Rickenbacker-gerinkel in Turnhout weinig meer was dan een peertje in de duisternis.

Maar met 'Ballad Of Easy Rider' (magistraal verweven met Goffin en Kings 'Wasn't Born to Follow'), de zelfgeschreven boekanierswijs 'Jolly Roger' en Joni Mitchells 'Dreamland' toonde McGuinn alsnog aan dat hij, veel meer dan louter een muzikaal brocantekraam open te klappen, de kracht en waarde van deze songs in het hier en nu wilde aanprijzen.

In de bisronde had de man met 'So You Want to Be a Rock 'n' Roll Star', 'I'll Feel a Whole Lot Better' en 'She Don't Care About Time' nog enkele Byrds-parels veil. Racontes over Chris Hillman en Gene Clark, uit wier pennen die songs waren gevloeid, konden er helaas niet meer van af. Eigenlijk had de bijna 62-jarige Roger McGuinn vrijdag evengoed met 21 andere songs uit zijn of andermans repertoire kunnen overtuigen. Laat de Warande, of eender welke andere vaderlandse zaal, daarom niet opnieuw 2.500 concerten afwachten om deze levende legende een uitnodiging te sturen.

WIE Roger McGuinn WAAR EN WANNEER Warande, Turnhout, vrijdag 11 juni

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234