Dinsdag 23/07/2019

‘De ultieme ambitie is uniek worden’

Het eerste wat Okereke wil weten is wie er straks nog op de affiche van Rock Werchter staat. Hij bewaart goede herinneringen aan de vorige passage van de groep, maar toont zich een beetje teleurgesteld als blijkt dat Oasis op een andere dag geprogrammeerd staat. “Ik hoop dat we deze zomer ergens vlak na elkaar moeten spelen. Ik zou niets liever willen dan Liam van het podium duwen. En geloof me: ik zal ervoor zorgen dat het pijn doet.” Hij zegt het met een glimlach, maar het is geen geheim dat de twee bands elkaar naar het leven staan. Het blijkt de enige keer dat de anders opvallend rustige Okereke zich op grootspraak laat betrappen. De zanger stottert nog altijd een beetje, maar zijn schuchterheid is inmiddels verdwenen. Als hij hoort wat de opzet van ons gesprek is, haalt hij er meteen zijn iPod bij. “Ik ben vaak verhuisd en daardoor zijn veel cd’s zoek geraakt. Maar dankzij de iPod heb ik al mijn favoriete muziek binnen handbereik. Het is vooral praktisch als referentiepunt wanneer ik een nieuw nummer aan het schrijven ben en ook aan de rest van de groep wil laten horen welke sound ik voor ogen heb. Mijn relatie met muziek is ook heel anders dan die van de meeste luisteraars. Ik raak nog zelden voorbij het vierde nummer als ik een cd beluister. Luisteren is werk geworden. Ik ben in de eerste plaats op zoek naar invloeden die ik in ons eigen werk kan binnenloodsen. Het wordt steeds moeilijker om nog echt ontroerd te raken.”

Homogenic - Björk (1997)

“Ik was van meet af aan een enorme fan van Björk. Ze behoort tot de zeldzame soort muzikanten die nooit slechte platen maakt. “Homogenic is een keerpunt in mijn leven geweest, omdat ik er de elektronische muziek mee heb ontdekt. Voordien dacht ik dat je nooit soul kon maken met computers, maar zij bewijst dat het wel kan. Er is een periode geweest waarin ik haast elke avond tot in de vroege uurtjes naar clubs ging. Als ik dan thuiskwam, kon ik de slaap niet vatten en draaide ik telkens weer deze cd. Ik word er ongelofelijk rustig van. Ik ben niet makkelijk geïntimideerd als ik mijn helden ontmoet, maar toen we aan elkaar werden voorgesteld geneerde ik me toch een beetje. Die vrouw heeft de soundtrack van mijn leven gemaakt. “Misschien vind ik Vespertine nog beter, al heeft het me drie jaar gekost om ervan te leren houden. Maar Homogenic was de openbaring. Dat is de plaat die in dit lijstje hoort te staan.”

The Writing’s on the Wall - Destiny’s Child (1999)

“Ik besef dat dit een commerciële r&b-plaat is die je niet meteen zou associëren met wat Bloc Party doet, maar wie de moeite doet om er onbevooroordeeld naar te luisteren kan er niet omheen dat de songs stuk voor stuk fantastisch zijn. ‘Say My Name’ is wat mij betreft een van de beste nummers aller tijden. “Ik heb Destiny’s Child leren kennen toen ik een maand bij familie in Houston logeerde. Het was de enige cd die mijn neef in huis had, dus die werd daar dag in dag uit gedraaid en na een tijdje kende ik hem volledig uit het hoofd. “De meisjes zingen hemels. Vooral de stem van Beyoncé klinkt heel romig en rijk, alsof het opera is. De meeste r&b-zangeressen komen geforceerd over. Ze zingen in krullen en willen elk woord benadrukken. Beyoncé heeft dat helemaal niet. Ook de productie is perfect. Timbaland stond toen op zijn hoogtepunt. Hij maakte een geluid dat je nergens anders mee kon vergelijken. Een classic.”

Hounds of Love - Kate Bush (1985)

“Nog zo’n artieste die een unieke plaats in de popmuziek opeist. Mijn ultieme ambitie is om ooit ook zoveel eigenheid te ontwikkelen. “Ik heb haar een jaar of zes geleden ontdekt toen we op het punt stonden ons eerste platencontract te tekenen. Ik was op vakantie in Spanje en zat in een huis waar ze alleen cd’s van Prince en Kate Bush in het rek hadden staan. Daar heb ik voor het eerst ‘Running up that Hill’ gehoord, een nummer waarvan ik zo onder de indruk was dat ik er meteen nog drie keer naar geluisterd heb. Bush stopt zoveel passie in dat nummer, zoveel drama. Dat mis ik wel een beetje in de huidige popmuziek. Aan de covers van Placebo en The Futureheads merk je ook hoe onaantastbaar het origineel is. Hun versies zijn wel oké, maar die onaardse schoonheid van het origineel valt niet te evenaren. En er staan nog parels op. ‘Cloudbusting’, ‘The Morning Fog’, de titelsong. Kate Bush is een genie. Ik ben nog altijd smoorverliefd op deze plaat.”

Surfer Rosa - The Pixies (1988)

“Ze zijn zeldzaam, de groepen die de kunst verstaan om in elk nummer dat ze opnemen de essentie bloot te leggen. Ik vind alle cd’s briljant en Doolittle is terecht de plaat waarmee The Pixies hun plek in de geschiedenis veilig hebben gesteld. Maar zelf heb ik een zwak voor Surfer Rosa, omdat de muziek nog donkerder is, nog meer sinister aanvoelt. Het idee om luide stukken met stille passages af te wisselen blijft uiteraard een meesterzet. De eerste keer dat ik ‘Gigantic’ hoorde, wist ik niet wat me overkwam. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. “The Pixies vormen ook het schoolvoorbeeld van een groep waarin alles klopt: de diepe bas van Kim Deal, de strakke drums van David Lovering, het hoekige gitaarspel van Joey Santiago en de surrealistische teksten van Black Francis. Die combinatie benadert de perfectie.”

Young Team - Mogwai (1997)

“Mijn favoriete postrockplaat én een cd die mijn muzikale smaak in een heel andere richting heeft geduwd. Tot dan was ik vooral gek op britpop en gitaren. Mogwai deed me inzien dat je een heel andere sfeer kunt scheppen door af te wijken van de traditionele strofe-refrein-strofe-refreinstructuur. Van al mijn favoriete bands is Mogwai zeker degene waar we met Bloc Party het meest van gestolen hebben. Als tiener lag ik vaak stoned naar deze plaat te luisteren, een enorme kick. Onlangs heb ik ze op een festival in Spanje Young Team integraal zien spelen en het klonk nog altijd fantastisch, al volg ik de groep niet meer op de voet. “Doorgaans val ik voor een plaat die mijn leven verandert en ga ik meteen daarna op zoek naar nieuwe ervaringen en bands. Eigenlijk zijn er maar twee groepen die ik altijd trouw ben gebleven: Radiohead en Blur. Maar die verstaan dan ook de kunst om zich elke twee jaar opnieuw uit te vinden.”

OK Computer - Radiohead (1997)

“Ik had The Bends al gekocht, maar OK Computer heeft de manier waarop ik naar muziek luister veranderd. Hier en daar hoor ik weleens zeggen dat Radiohead op deze plaat iets te nadrukkelijk naar zijn eigen navel staart, maar daar ben ik het niet mee eens. Dit is de fase waarin de groep haar zin voor experiment koppelt aan nog vrij traditioneel geconstrueerde nummers. ‘Let Down’, ‘Subterranean Homesick Alien’ en zelfs ‘Paranoid Android’, in vergelijking met Kid A en de cd’s die later zouden volgen blijft dit vrij bevattelijke muziek. Nadien vertikten ze het om nog echte refreinen te verzinnen en sprongen ze met hun ogen dicht in het onbekende. Knap ook dat de groep niet slaafs de verwachtingen van het publiek volgt en het geen probleem vindt om desnoods de helft van haar fans te verliezen. Voor mij is OK Computer een statement van muzikale integriteit. Wat dat betreft blijft Radiohead mijn grote voorbeeld.”

Blur - Blur (1997)

“Een van de beste Britse gitaarbands aller tijden. Ik vind het spannend dat ze weer bij elkaar zijn, maar waar ik echt naar uitkijk is een nieuwe plaat. Want de magie ontstaat wanneer Graham Coxon als een subversieveling de songs van Damon Albarn uit elkaar rukt. Precies die onderlinge spanning maakte hun muziek zo uniek. “Op deze titelloze cd stappen ze af van dat groteske Cockneyaccent waarmee ze op Parklife en The Great Escape koketteren. “Toegegeven, dit is niet meteen de avontuurlijkste cd uit hun repertoire. Dat was Thirteen, maar daarop hoor je dat de groep bij momenten het spoor bijster raakt en zomaar wat aanmoddert. Daar maken ze te veel lawaai en te weinig muziek. “Op Blur staan de beste songs en toont de groep het meeste bezieling. Geef toe, ‘Song 2’, ‘Beetlebum’, ‘You’re So Great’, ‘Death of a Party’, dat hebben ze later nooit meer kunnen evenaren.”

Respect M.E. - Missy Elliott (2006)

“Wat mij betreft de ongekroonde koningin van de hiphop. Ze heeft in korte tijd een enorm repertoire opgebouwd en brengt de ene super-cd na de andere uit. Daarom kies ik in haar geval voor een greatest hits. “Haar muziek is buitengewoon innovatief en heeft lichtjaren voorsprong op de rest van de r&b. Bovendien zijn haar teksten pure stand-upcomedy, terwijl humor haast onbestaande is in het genre dat ze beoefent. “Ik moet vaak hardop lachen als ik naar Missy Elliott luister. Ze wordt wel gewaardeerd, maar tegelijk denk ik dat weinigen beseffen hoe goed ze echt is. Met Aaliyah had ik dat ook. Het is allemaal goed en wel om een coole beat in je nummer te stoppen, maar bij dit soort zangeressen voel je dat het authentieke artiesten zijn.”

I Am the Fun Blame Monster! - Menomena (2004)

“Nieuwe cd’s rijden me niet meer zo vaak van de sokken. Als je zelf muzikant bent is het erg moeilijk om ontroerd te worden, maar van deze band, een Amerikaanse punkfunkgroep die ik via haar MySpacepagina heb leren kennen, was ik meteen onder de indruk. “Ik heb meteen hun twee cd’s gekocht. Eerst Friend and Foe, maar I Am the Fun Blame Monster! is nog een stuk beter. De muziek lijkt een beetje op DJ Shadow. Het klinkt heel bizar en eerst denk je dat je naar een studioplaat zit te luisteren, terwijl de drie muzikanten alles live vertolken. Bovendien zijn het allemaal multi-instrumentalisten die tegelijk gitaar, saxofoon en - met de voet - orgel spelen. Dat resulteert in een groots, dynamisch geluid. “Het is heel moeilijke, technische muziek, maar bij hen lijkt het allemaal zo vlot en vanzelfsprekend. Ik heb heel obsessief naar Menomena geluisterd toen we onze laatste cd opnamen.”

The New Romance - Pretty Girls Make Graves (2003)

“Punkrock uit Seattle. Ik vind gitaren erg overschat in rockmuziek en zelf kost het me de grootste moeite om er geconcentreerd naar te blijven luisteren. In deze groep zitten maar liefst twee gitaristen, maar het zijn allebei virtuozen. Ze reageren op elkaar zoals twee brandbare vloeistoffen tijdens een chemieproef. Je voelt dat er iets kan gebeuren, dat de boel zo kan ontploffen. Pretty Girls Make Graves maakt gevaarlijke muziek. Dat soort spanning is iets waar ik jaloers op ben. Ik ben nu een jaar of twee dj en daar leer ik ook om spanning op te bouwen. Je kunt het vergelijken met een concert waarbij je naar een climax werkt, alleen doe je het met platen van iemand anders. Eerst deed ik zomaar wat, maar nu besef ik dat het publiek dat me wil horen draaien wellicht van indierock houdt. Ik wil dat de mensen onder de indruk zijn van mijn songkeuze, maar zich tegelijk ook amuseren. Met een nummer uit The New Romance scoor ik altijd.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden