Maandag 25/01/2021

De ultieme 30 van 2011 (2)

Beeld UNKNOWN

Het is een traditie die bij de rockredactie van De Morgen inmiddels even gangbaar is als het ontkurken van een fles champagne op 1 januari: de laatste week van het jaar breken ze elkaars hoofd over de vraag welke platen het afgelopen jaar het fraaist hebben ingekleurd. Over de suprematie van Elbow, dEUS, PJ Harvey, Adele en - jawel - Raymond van het Groenewoud bleek de eensgezindheid totaal, en na veel puzzelen, argumenteren, lobbyen en de occasionele chantage ('Wie dEUS niet vermeldt, moet twee keer non-stop naar Lulu van Metallica luisteren') kwamen ze als vanzelf uit bij De Ultieme Top 30 van 2011.

Door Pieter Coupé, Bart Steenhaut, Pieter-Jan Symons, Gunter Van Assche, Alex Vanhee en Wim Wilri

16. Feist - Metals
Metals is alles behalve de opbeurende opvolger van haar hitsingle '1234'. In elke song lijkt liefde verloren te gaan, terwijl dood en donkere dromen lonken in elke hoek. Maar niet getreurd: de nieuwe plaat van Feist is uiteindelijk opnieuw een warm toevluchtsoord, dankzij de invloeden van gospel, haar sensueel smachtende stem en een roestige bluessound.


17. Radiohead - The King of Limbs

In zekere mate doet Radiohead wat David Bowie in de seventies ook deed: luistervinken aan de repetitiekoten van kids die bezig zijn muziek een geheel andere betekenis te geven, om met die gegevens dan vervolgens zelf nog eens iets nieuws te scheppen. The King of Limbs bouwt verder op het elektronicafundament van In Rainbows maar toont zich nóg frisser in het jongleren met tempo's, teksten en klankkleuren.


18. Tom Waits - Bad as Me
Tom Waits is een beetje de nonkel die je het eerste whiskyglas onder de neus schuift en je introduceert tot het soort nachtleven waarin hoeren, cafébazen en hun dubieuze klanten de hoofdrol spelen. Die verhaallijnen trok hij door op Bad as Me, dat een beetje klinkt als een best-of maar dan met alleen nieuwe nummers. Slingerend tussen klassiek en experiment werd dit een van de beste platen die hij ooit maakte.


19. Ryan Adams - Ashes & Fire
Met Ashes & Fire, zijn meest coherente plaat in jaren, haalt Adams eindelijk weer het niveau van zijn beste dagen: ingetogen, sober en, belangrijker nog, met songmateriaal dat zonder uitzondering topniveau haalt. Hij grossiert in veelal akoestisch gespeelde, wat rustieke country die niet de behoefte voelt om zichzelf in een hogere versnelling te schakelen. Een likje orgel hier, een zucht piano daar. Een spaarzame tokkel op gitaar en viola. Een korte, compacte plaat die zich nergens opdringt, maar die je achteraf wél meteen opnieuw wil horen.


20. Björk - Biophilia
Al snel 'de toekomst van de muziek' gedoopt, herbergt het achtste studioalbum van de IJslandse elf Björk ook een gelaagde schoonheid, die uitgewerkt werd met de iPad en bijhorende apps. Het werd zowel muzikaal als thematisch een mix van sound en wetenschap, natuur en industrie gedoopt in de kilte van haar stem. Of de muziek nu met een tablet gecomponeerd werd of niet: van Björk krijg je altijd alleen maar het allerbeste.


21. Gotye - Making Mirrors
De discussie of hij nu 'ene van bij ons' is of niet, doet er niet toe. Gotye, pseudoniem van de in Gent geboren Australiër Wouter De Backer, weet verdomd goed hoe liedjes te maken en ze met een sierlijke strik in te pakken. Making Mirrors is bovendien meer dan de single die u niet uit uw hoofd kreeg. Een fijne wandeling doorheen de jaren 80, even catchy als een griep dezer dagen.


22. Noah & The Whale - Last Night on Earth
Of: de plaat waarmee de Britse folkband van weleer plots de popmuziek ontdekt heeft. De songs zitten vol refreinen die je met geen baseballbat uit je geheugen krijgt gemept. Sprankelende eightieskeyboards, strak aan de teugels gehouden gitaren en, vooral, songs waar geen gram overtollig vet aan hangt. In 'Tonight's the Kind of Night' huist de opwinding van een jonge tiener op weg naar zijn eerste fuif, en 'L.I.F.E G.O.E.S. O.N.', een nummer waar de joie de vivre van elke noot af spat, geeft aan dat de metamorfose van Noah & the Whale de groep als gegoten zit.


23. EMA - Past Life Martyred Saints
De grunge is helemaal terug zij het dan met een nieuwe overjas aan. Die overjas is bij de Amerikaanse EMA een met bling en sleaze geornamenteerde bontjas die Seattle en Los Angeles dichter naar elkaar toetrekt. Als spirituele dochter van zowel Patti Smith als Kim Gordon doet ze aan zielenknijpen overheen een stofwolk van diepe bassen, die op hun beurt worden afgewisseld met grotesk gitaargeklingel.


24. Bill Callahan - Apocalypse
Terwijl Bonnie 'Prince' Billy met elke nieuwe plaat wat meer uit beeld lijkt te verdwijnen, toont genre- en generatiegenoot Bill Callahan telkens weer andere, verrassende kanten van zijn songschrijverschap. Op Apocalypse schuren en wringen zijn sowieso al afwijkende folk- en countryachtige nummers meer dan ooit. Toch valt er op 'America!' zowaar te dansen - zij het dan op het graf van het bezongen land.


25. Mastodon - The Hunter
U wil Nonkel Headbanger één plezier doen dit eindejaar? Doe hem dan The Hunter cadeau. "Mastodon rules!", zal hij u later bedanken. Op deze vijfde plaat ramt de Amerikaanse sludgemetalgroep aan een ongeziene spankracht gebalde nummers in je strot. Songs die bovendien drijven op heerlijke riffs en uitstekende grooves. The devil has the best tunes, het is nog maar eens bewezen.


26 . Foo Fighters - Wasting Light

Hun verwachte triomf op Pukkelpop viel letterlijk in het water, maar gelukkig kunnen de Foo-fans zich warmen aan Wasting Light. De zevende plaat van de drummer-die-zanger-werd raast door je boxen als Usain Bolt over de piste. Met het Nirvanaduo Krist Novoselic en Butch Vig aan boord, en Bob Mould als gastzanger. Als dit de 'beroemde laatste woorden' zijn van Dave Grohl, dan hebben wij daar vrede mee.


27. Anna Calvi - Anna Calvi
Deze jonge Britse chanteuse met Italiaanse roots trekt je net als PJ Harvey mee naar een onheilspellende droomwereld. Eentje waarin lust en lijden de toon aangeven. Maria Callas, Siouxsie Sioux, Florence Welch en zelfs Shirley Bassey zitten mee rond haar tafel van creativiteit. Desondanks klinkt de gothpop van Calvi verrassend uniek. Brian Eno noemt haar al "the biggest thing since Patti Smith".


28. Shabazz Palaces - Black Up
Ze hebben meer dan genoeg lawaai voor gemaakt, de jonkies van Odd Future, maar de beste hiphopplaat van 2011 komt toch op naam van Shabazz Palaces te staan. Hun minimale geluid blikt deels terug naar ouder lekkers uit het genre (de jazzrap uit de nineties en de Anticon-experimenten uit de jaren 2000), maar bouwt vooral voort op het recente afrofuturisme van Flying Lotus onder het motto clear some space out, so we can space out.


29. Jamie Woon - Mirrorwriting
Een sacraal klinkende elektronicacover van 'Wayfaring Stranger', het spiritueel mooie 'Shoulda', het swingende 'Lady Luck' en tophit 'Night Air': de door Burial geproducete debuutplaat van Jamie Woon staat bol van de songs die zich zowel in je hersenen, je hart als je benen werken. Hij zorgde er persoonlijk voor dat dubstep de mainstream in brak.


30. Jonathan Jeremiah - A Solitary Man

Jonathan Jeremiah ziet eruit alsof een teletijdmachine hem uit de jaren zeventig heeft losgeplukt en hem in het hoe en nu heeft neergepoot. Zo klinkt hij ook, bovendien, want dit ambachtelijke debuut is tot aan de rand gevuld met prachtige liefdesliedjes, die op wonderbaarlijke wijze het evenwicht houden tussen folk en soul. De dialoog tussen akoestische gitaar en strijkers levert, getuige de hit 'Happiness', vaak bloedstollende resultaten op. Goed: de herinnering aan sterren als Cat Stevens en James Taylor is nooit ver weg, maar deze jonge Brit heeft genoeg eigenheid om niet in de schaduw van zijn voorbeelden te blijven staan.


De eerste vijftien platen vindt u hier

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234