Donderdag 14/11/2019

'De uitdaging is: hoe maak je stront sexy?'

en gesprek met Siska Schoeters regelen in de aanloop naar Music For Life is moeilijker dan een interview versieren met Adele of Radiohead. Ik krijg via de persdienst van Studio Brussel een lijstje met eisen van waar het interview moet plaats vinden ("op de VRT, lokaal 9L48"), waar het over mag gaan ("alleen Music For Life") en waarover vooral niet ("haar privéleven, haar relatie met Tomas De Soete, nieuw samengestelde gezinnen"). Ook in de omgang blijft de presentatrice op haar hoede ("Ik heb geleerd dat je beter wat kan opletten") maar verder blijkt Siska geen onaangenaam gezelschap. Straks zit ze voor de vierde keer in het glazen huis. Dan zal de spanning er ondertussen wel een beetje af zijn, denk je dan. Niet dus. "Omdat het elke keer helemaal anders is. Ik krijg in een enorm tempo mensen voor mijn neus gedropt die ik nooit eerder gezien heb. En daar moet ik dan een gesprek mee gaande houden. Doorgaans is een radioprogramma tot in de puntjes voorbereid en weet je van tevoren precies wat je waar gaat zeggen. Die zes dagen is het non-stop improviseren, terwijl er in dat huis uiteraard veel meer gebeurt dan in een gemiddelde uitzending. De eerste paar uren voelt alles nog normaal aan, maar langzaamaan raak je in een roes. Een roes met enorme adrenalineopstoten: van opwinding, van puur geluk, van vermoeidheid. En van honger. Al die extreme emoties gieren door hetzelfde lijf. En dan vloeien er wel eens tranen. Gek hoor, wat vermoeidheid en honger met een mens doen. Zeker als je er dan ook nog eens de emotie van heel Vlaanderen bovenop krijgt. Dan is de krop in de keel nooit veraf."

Voel je je een goed mens, op zulke momenten? Afgaande op de bedragen die elk jaar worden opgehaald kunnen jullie met Music For Life echt een verschil maken.

"Een goed mens? Dat heb ik nog nooit van mezelf gedacht."

Je zou ook gewoon thuis kunnen blijven en je met de kleine bezig houden.

"Da's waar. Maar dit is mijn job. En Music For Life is iets leuks dat erbij komt. Het heeft zelfs iets egoïstisch: het is gewoon plezierig om iets nuttigs te doen op een manier die ik zelf ook heel tof vind. Want het basisconcept is al die jaren eigenlijk onveranderd gebleven: je kunt bieden op een plaat. Je geeft wat je kunt betalen om een liedje te horen dat je zelf mooi vind."

Het is bijna zover. Hoe bereid je je voor op die week zonder eten in dat glazen huis? Ben je je voeding al aan het afbouwen, of ga je de dag voordien nog eens goed schransen op restaurant?

"Daar ben ik eigenlijk nog helemaal niet mee bezig. Als ik ergens een koekje zie liggen eet ik het wel snel op, nu het nog mag. (lacht) Dit jaar zit ik vooral met praktische beslommeringen in mijn hoofd. Ik heb een kind dat ik nog ergens weg moet krijgen, dus het komt er vooral op aan om eerst dat op orde te krijgen. Zodra ik wist dat zowel Tomas als ik in het huis zouden zitten heb ik meteen naar mijn mama gebeld en haar gevraagd of ze het zag zitten om een week voor Lucien te zorgen. Ze gaat zelf ook nog uit werken, dus ik moest wel regelen dat hij elke dag door iemand van de crèche zou worden afgehaald. Het was vooral belangrijk dat hij elke dag in hetzelfde bedje zou slapen. Maar goed; er zijn veel vrouwen van wie de man een week in het buitenland zit, en die moeten dat ook geregeld krijgen. Of die hun man verloren hebben. In vergelijking daarmee is de vraag waar mijn baby een week rustig kan slapen eigenlijk een luxeprobleem."

Ben je veel gewicht kwijt na een week in het glazen huis?

"Het eerste jaar was ik vier kilo afgevallen. Vergelijk het met een crashdieet. Heel gezond is dat dus allemaal niet, en achteraf komt dat gewicht er ook heel snel weer bij."

Het is een publiek geheim dat de deelnemers aan de BV-versie van Expeditie Robinson van de productie links en rechts wat eten krijgen toegestopt door het productieteam. Hoe groot is de verleiding om stiekem toch wat voedsel dat huis binnen te smokkelen?

"Dat zou perfect kunnen. Er is niemand die het zal zien als ik mijn valies vol Marsen steek. Maar dat is gewoon not done, en ik zou ook heel boos en teleurgesteld zijn mocht ik Sam of Tomas daarop betrappen. In Nederland is het ooit wel gebeurd. Veel mensen vragen waarom dat eigenlijk nodig is, dat vasten, terwijl het voor mij een cruciaal aspect is. Beschouw het als een manier om te tonen dat we echt ons best doen. We zitten daar niet zomaar een feestje te bouwen in de studio. We krijgen dagelijks wel drie sapjes toegestopt, en daar proberen ze zoveel mogelijk in te variëren. Buiten die week drink ik eigenlijk nooit nog smoothies. Met wat ik daar krijg kom ik de rest van het jaar echt wel toe."

Wordt er onder de StuBru-presentatoren druk gelobbyd bij de baas om mee het huis in te mogen?

"Daar valt niet veel over te lobbyen. Een week voor de namen bekend worden nodigt Jan Van Biesen drie mensen uit in zijn bureau, vraagt hij pro forma of je het ziet zitten - natuurlijk zie ik dat zitten - en achteraf mag je vriendelijk dankuwel zeggen. Verder wordt daar niet veel kak aan gesmeerd. Hij deelt ons ook nooit zijn beweegredenen mee. Dus kan ik je met de beste wil van de wereld niet zeggen waarom ik er weer bij ben. Of waarom hij Tomas en Sam heeft gekozen. Vorig jaar was ik hoogzwanger, en toen was het heel leuk om die week langs de buitenkant mee te maken. Als je in dat huis zit ben je weliswaar het centrale punt van de actie, maar je hebt geen idee van wat zich in de buitenwereld afspeelt."

Afgezien van een spannend en nobel initiatief is in het glazen huis zitten ook een goeie carrièrezet. Wie in het brandpunt van Music For Life staat, promoveert prompt naar de BV-status, wat voor radiofiguren nog altijd niet zo evident is. Die zijn door de aard van hun werk per definitie een stuk minder zichtbaar dan hun collega's bij de televisie.

"Da's waar. Ik merk de laatste jaren dat ik vaker herkend wordt, en daar schrik ik zelf nog altijd het meest van. Het duurt ook altijd even voor ik dat zelf in de gaten heb. En dat komt door die paar keer in het glazen huis, inderdaad. Misschien was Music For Life wel de eerste actie die radiofiguren een gezicht heeft gegeven, maar intussen is dat fenomeen algemeen geworden. Iedereen weet nu ook wie Sven Pichal of Koen Fillet zijn. Of hoe De Madammen eruit zien. Door de opkomst van de sociale media wordt alles sowieso een stuk openbaarder."

Wat mis je het meest gedurende die zes dagen in dat glazen huis?

"Eten, slapen, en rust. Naast de glazen studio, waar we presenteren heb je een sas waarlangs de praatgasten binnenkomen, en voor de rest is er alleen een klein badkamertje en een slaapkamer. Veel privacy is er dus niet. De vorige keren werd ik soms echt ambetant omdat ik me achter dat glas de hele tijd zo bekeken voelde. Ik wil wel eens languit achterover kunnen leunen en intussen effe aan mijn buik krabben. Of mijn onderbroek goed steken. Of een minuutje nemen om mijn teennagels uit te kuisen. Allemaal dingen die je niet doet als er volk op staat te kijken. Zeker dat eerste jaar wist ik me aanvankelijk geen houding te geven. Uiteindelijk zat ik de hele avond aan mijn neus te friemelen omdat ik besefte dat ik langs alle kanten in de gaten gehouden werd. Alleen: na een paar dagen gaat dat over. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik me niet meer optutte in dat huis, net zoals in het gewone leven."

Gezien het thema is de uitdaging van Music For Life dit jaar niet gering. Eigenlijk is het in deze campagne jullie taak om, pardon my French, stront sexy te maken.

"Dat is het doel, inderdaad. En dat lukt ook, want heel veel mensen weten nu al waar het over gaat, terwijl de actie nog moet beginnen. Er wordt misschien wat lacherig over gedaan, maar de boodschap komt wel aan. Wij moesten ook lachen toen het project werd voorgesteld. Diarree? We dachten dat het een grap was. Tot ik hoorde dat daar elke dag vierduizend kinderen aan sterven. Anderhalf miljoen doden per jaar. En één op vier mensen ter wereld blijkt geen sanitair te hebben. Als je er even over nadenkt besef je meteen wat de omvang van het project is.

"Ik geef toe: er zijn al edities geweest waar het thema iets makkelijker viel over te brengen. Ik ben het intussen ook al beu om me te laten fotograferen op het toilet. Gisteren was er nog een fotograaf die me vroeg of ik even kon doen alsof ik hard aan het, euh, drukken was. Dan denk ik wel even: zeg, ik ben wel een meisje, hé? Maar voor Music For Life doe ik echt alles. Dat hoort ook zo: het doel overstijgt elke vorm van ijdelheid. En als ik zie wat andere mensen allemaal voor de actie over hebben, dan wil ik voor een foto wel even snel een stom hoedje opzetten. Terwijl ik daar in andere omstandigheden niet eens aan zou denken."

In het campagnefilmpje voor Music For Life zie je een westers kind op een feestje dat haar verjaardagskaarsjes uitblaast. Elders in de wereld blaast een meisje met minder geluk op datzelfde moment haar laatste adem uit. Ik merk bij vrienden die zelf kinderen hebben dat het ontzettend hard aankomt. Raken dergelijke filmpjes je ook meer nu je zelf moeder bent?

"Toen wij het voor het eerst te zien kregen was ik er alleszins niet goed van. Ik voelde de koude rillingen zo over mijn rug lopen. Thomas had tranen in zijn ogen. Op de persvoorstelling werd dat filmpje opnieuw getoond, en ook daar viel er na afloop een lange stilte. Dat is goed: het was de bedoeling om een shockeffect te creëren. Maar of ik daar zelf nu heftiger op reageer? Ik was vroeger al een heel emotionele, en het is er sinds de geboorte van Lucien zeker niet beter op geworden. In dit tempo wordt dat nog problematisch, de volgende jaren. (lacht) Niet dat ik om de vijf minuten begin te huilen. Ik ben gewoon emotioneel in alles. Ik kan heel opvliegend zijn, en heel hard lachen. Tot ik bijna in mijn broek pis. Vanaf het moment dat je moeder wordt, hoor je harder, voel je intenser en zie je meer. Zeker als het over kinderen gaat. Ik ervaar dat gewoon allemaal veel heviger."

Was dat een bewuste keuze, het moederschap? Was het een ambitie die al langer door je hoofd spookte?

"Ja. Al weet je niet wat het is moeder te zijn voor je het ook echt bent. Het klinkt wat oneerbiedig als vergelijking, maar moeder worden kan je een beetje vergelijken met een nieuwe auto kopen. Voordien was het je nooit zo opgevallen, maar plots zie je datzelfde type overal rijden. Mijn hele leven staat nu plots in het teken van mijn zoontje."

Deze Music For Life wordt meteen de laatste. Waren de wereldproblemen op?

"Zeer zeker niet. Maar ik denk dat het beter is om op een hoogtepunt te stoppen. Het is in zes jaar veel groter geworden dan iemand ooit had kunnen voorzien. Dit jaar wordt de apotheose, ongeacht het bedrag dat we zullen ophalen. Op zich vind ik dat geld niet eens het belangrijkste. Ik vind het minstens even cruciaal dat we de aandacht kunnen vestigen op een groot probleem waar je nog niets van afwist. En als je iets kan geven, geef het dan graag. Op een toffe manier. Door een plaat aan te vragen. Of door een koek te kopen die je buurmeisje heeft gebakken. Alleen al doordat we straks in drie steden zullen zitten en er telkens verhuisd wordt, zal het per definitie bijzonder worden. Ik heb natuurlijk geen idee wie er allemaal zal langskomen in het huis, maar ik weet wel dat we dit jaar nog eens echt alles zullen kunnen geven."

Zou het niet gewoon kunnen dat Music For Life stopt omdat de crisis zich intussen ook bij ons laat voelen? Dat de Vlaming dus iets meer op zijn geld zit dan voorheen?

"In 2007, toen ik voor de eerste keer naar het glazen huis mocht, was het ook al crisis. Sindsdien is het elk jaar erger geworden dan het jaar ervoor. Keer op keer dachten we dat we minder geld zouden ophalen, terwijl de actie bij elke nieuwe editie een groter succes werd. Volgens mij heeft de Vlaming er nog nooit zo slecht voorgestaan als nu. Maar zoals ik al zei: de mensen bewust maken van een probleem is minstens even belangrijk als het bedrag dat uiteindelijk wordt opgehaald."

Even een tussentijdse balans opmaken: wat vond je zelf de hoogtepunten van de voorbije edities?

"Goh... de gasten schuiven in zo'n hoog tempo aan dat ik de meesten al lang vergeten ben. De meeste herinneringen dank ik aan filmpjes die ik achteraf heb gezien. De allereerste gast die ik mocht interviewen was Ann Van Elsen, en ik was kei-zenuwachtig. Een echte BV! Ze had net in de Playboy gestaan, en daar was ik echt van onder de indruk. Vergeet niet dat ik toen nog vijf jaar jonger was. Nog een klein meisje, eigenlijk. Ik zat tussen Tomas en Peter Van de Veire, twee zwaargewichten als het op radio maken aankomt. Toen heb ik wel een paar keer gebibberd. De komst van prins Laurent vond ik ook heel bijzonder. Dat was echt de max. En ik heb net een mailtje gekregen van Oscar, die elk jaar een speciale versiering op onze koptelefoon komt zetten. Het eerste jaar was hij nog maar anderhalf of zo. Maar op die leeftijd kon hij wel al vlekkeloos AC/DC zeggen, en ik kijk ernaar uit om hem terug te zien."

Wat vind je zelf je grootste troef als radiomaakster?

"Ik kan zeer goed praten met mensen, zelfs met figuren die van nature wat schuchter zijn. Zelf heb ik ook heel wat schroom moeten overwinnen op de radio. En soms ben ik nog verlegen. Als ik in een gezelschap kom waar ik niemand ken, bijvoorbeeld. Mijn zwakste kant is mijn slordigheid, mijn nonchalance. Ik denk te snel dat gewoon goed al goed genoeg is. Omdat ik weet dat ik tijdens de uitzending alles toch wel weer rechttrek met een vlotte babbel. Geen idee of ik dit nog een heel leven wil doen, maar momenteel ben ik alleszins supercontent. Ik ben nog nooit een dag met tegenzin komen werken. Dus als ik mag, als al mijn tanden blijven staan en ik geen poliepen op mijn stem krijg, is er geen reden waarom ik niet tot mijn vijftigste radio zou blijven maken. Al kan het snel gedaan zijn. Ik heb ooit een rare verkoudheid gehad, en van het ene moment op het andere was mijn stem weg. Er kwam geen woord meer uit. Nooit meegemaakt. Ik kan uitgaan, roken, drinken, brullen zonder dat ik daar achteraf last van heb. Maar die dag was de klank dus verdwenen. Ik heb mijn stem altijd heel vanzelfsprekend gevonden, en toen besefte ik dat dit eigenlijk een heel kwetsbare job is. Misschien moet ik mijn stem maar eens laten verzekeren. Jennifer Lopez heeft dat met haar grootste troef - haar kont - tenslotte ook gedaan."

Je stijl van presenteren roept heel extreme reacties op. They love you or they hate you. Op de momenten dat jij achter de microfoon zit bij Studio Brussel, draait Twitter op volle toeren.

"Dat hoor ik wel vaker. Kennelijk polariseer ik heel hard, maar ik doe dat niet bewust. Meer nog: ik probeer er aan te werken om dat minder te doen. Ik snap trouwens niet wat het probleem is: als je me niet kan uitstaan, leg dan een cd op. Of zet je radio op een andere zender. Keuze genoeg. Of kom zélf achter die microfoon zitten. Ik verkondig geen extreme meningen. Ik hemel niemand op en boor niemand de grond in. Ik probeer gewoon op een zo goed mogelijke manier mijn werk te doen."

Maar af en toe een sappige roddel moet kunnen?

"Natuurlijk. Ik stel ook vast er heel vaak over mij geroddeld wordt. Dat is gewoon des mensen. Bovendien: radio is een snel medium. Dus als ik hoor dat Jeroen Meus papa wordt, dan check ik dat even en wil ik dat wél als eerste vertellen. Daar dient radio tenslotte voor."

Zelf heb je anders een heel gespannen verhouding met wat ik voor het gemak maar even 'de boekskes' zal noemen.

"Dat is waar. In het verleden zijn er verhalen over mij en Tomas verschenen waar ik het niet mee eens mee was, dus dat ligt wat moeilijk. Het is nooit mijn ambitie geweest om in Story of Dag Allemaal te staan. Ik ben ook geen professionele BV. Ik vraag me gewoon af waar die fascinatie voor ons vandaan komt. Tijdens de persvoorstelling van Music For Life hebben Tomas en ik erop gelet dat Sam altijd tussen ons in stond tijdens de fotosessies. Maar dan is er toch één fotograaf die zegt dat het licht niet goed zit, en vraagt of we even van plaats kunnen veranderen. En wat is het resultaat? Dat Sam er wordt afgeknipt en er beelden worden afgedrukt waarop het lijkt of Tomas en ik met z'n tweeën poseren. Dat snap ik gewoon niet."

De redenering is dat een BV-koppel per definitie dubbel zo interessant moet zijn dan een BV zonder bekende partner, gok ik.

"Zeker als één van hen gescheiden is en al twee kinderen heeft."

Wat is daar zo gek aan? In België alleen al gaan jaarlijks meer dan dertigduizend koppels uit elkaar.

"Dank u. Wil je dat dan ook zo opschrijven, alstublieft? Zo uniek zijn we dus niet, maar kennelijk lezen de mensen dat graag. Enfin, ik moet oppassen wat ik daarover zeg, want voor je het weet staat ook dat weer in de boekskes. (denkt na) Die hele affaire heeft me alleen maar waakzamer gemaakt. Mocht je me twee jaar geleden gebeld hebben voor een interview, had ik je meteen bij me thuis uitgenodigd. Maar nu zitten we hier in het ongezelligste kamertje van de VRT met iemand van de persdienst achter de hoek om de boel in de gaten te houden."

Weet je al wat je gaat doen als je volgend weekend uit het glazen huis komt?

"(denkt na) Naar mijn moeder rijden om Lucien te zien. Hij zal dan wel al slapen, want we komen er vrij laat uit, dit jaar. Maar ik wil toch nog even over zijn bolleke aaien. En dan: in bed kruipen. Meestal vieren we kerst in familieverband, en dan is het gepermitteerd om me even af te kappen in de zetel."

Ik heb nog één vraag: in al de interviews die ik de voorbije jaren met je gelezen heb doe je je altijd dommer voor dan je bent. Meer nog: je legt zelf voortdurend de klemtoon op wat je niét weet. Waar is dat in godsnaam voor nodig?

"Daar ben ik inmiddels mee gestopt. 't Was een soort zelfbeschermingsreflex, denk ik. Zo van: als ik zelf begin met te zeggen dat ik niets weet, hoef je dat alvast niet meer onder mijn neus te duwen. Alleen: dat hielp niet. Want zoals je daarnet al zei: wie me wil haten doet dat sowieso. Dus dat mag ik niet meer doen, ook al omdat ik er - na enige druk van bovenaf - van overtuigd ben geraakt dat het averechts werkt. Ik doe me dus niet langer dommer voor dan ik ben. Ik kan met iedereen een gesprek voeren en heb een goeie algemene kennis. Ik ben, kortom, de perfecte smalltalker. En als je voor de radio werkt is dat een pluspunt."

Music For Life: vandaag, morgen en maandag op het Martelarenplein in Leuven. Op 19, 20 en 21 december op het Woodrow Wilsonplein in Gent. Op 21, 22 en 23 december op de Groenplaats in Antwerpen. En, uiteraard, de hele week non-stop op Studio Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234