Donderdag 09/12/2021

De triomf van het instinct

rock

tori amos intens en onvoorspelbaar in vorst-nationaal

Ze heeft fervente voor- en tegenstanders, maar wie eenmaal in de ban raakt van Tori Amos, is reddeloos verloren. De zangeres mag tijdens interviews dan al dingen vertellen die je naar het vlugzout doen grijpen, haar platen staan vol intens persoonlijke liedjes, die je raken waar het pijn doet. Zaterdagavond gaf de naar Cornwall uitgeweken Amerikaanse een prachtig soloconcert in Vorst.

Brussel / Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Samen met Polly Jean Harvey, Björk en Liz Phair behoort Tori Amos tot een generatie liedjesschrijfsters die in haar werk onverbloemd over haar jeugdtrauma's, schuldcomplexen en seksuele ervaringen bericht. Onlangs nog bracht de 38-jarige artieste een plaat uit waarop ze twaalf door mannen bedachte songs over vrouwen vertolkt. Daarbij legt ze accenten die ervoor zorgen dat je de personages uit de bewuste liedjes op een heel andere manier gaat bekijken. Maar wie dacht dat dat materiaal tijdens haar Europese tournee centraal zou staan, kwam bedrogen uit. Amos is niet het type dat zich tot voorspelbare promotiemanoeuvres laat verleiden: op 'Rattlesnakes' van Lloyd Cole en het van Joe Jackson geleende 'Real Men' na, liet ze haar nieuwe cd netjes onaangeroerd.

Het fijne aan een optreden van Tori Amos is dat je nooit vooraf weet wat je te horen zult krijgen. De zangeres volgt steevast haar eigen instincten: haar setlist is nooit twee avonden na elkaar dezelfde en je zult haar nimmer op automatische piloot zien vliegen. In de plaats daarvan delft ze obscure parels op, zoals 'Take to the Sky' of 'Bachelorette': het ene een outtake uit de sessies voor Under the Pink; het andere een prima b-kantje uit de periode van From the Choirgirl Hotel. En hoewel twee derde van het concert in Brussel in het teken bleek te staan van Amos' eerste drie solo-cd's, koos onze geliefde Cornflake Girl zelden of nooit voor de voor de hand liggende publieksfavorieten.

De jongste jaren toerde Tori Amos geregeld met een band. Dezer dagen is ze echter weer solo op pad en begeleidt ze zichzelf afwisselend op een vleugelpiano, een wurlitzer of een ander klavier, al naargelang de noden van de songs. Amos speelt met de vanzelfsprekendheid en de souplesse van iemand die klassiek is geschoold, maar tegelijk hoor je invloeden doorschemeren uit de tijd toen ze nog in het barcircuit optrad.

De zangeres gaat op haar keyboards net zo hevig te keer als metalgitaristen op de snaren plegen te doen. Zo kronkelt ze heen en weer op haar krukje en laat ze de lieflijkste motiefjes doodleuk derailleren door keihard op de laagste toetsen te hameren. Een zo mogelijk nog machtiger instrument is haar stem - beetje Kate Bush, beetje Joni Mitchell -, die zich zowel tot hoge uithalen als tot hees gefluister leent en als een lancet dwars door je ziel snijdt.

In Brussel stonden opvallend veel nummers uit het zes jaar oude Boys for Pele op het menu. Er werd broeierig en bluesy geopend met 'Little Amsterdam'; er volgde een majestueus 'Caught a Lite Sneeze', met pianoklanken die als herfstbladeren over de hoofden van de toeschouwers waaiden en in het fraaie 'Horses' ging Tori Amos haar klavier te lijf alsof het een overspelige minnaar betrof. Tijdens 'Marianne', over een jeugdvriendin die zelfmoord pleegde, en bissen als het frivole 'Father Lucifer' of het dromerige 'Hey Jupiter', stelde je vast dat de zangeres er moeiteloos in slaagde de veel te grote arena van Vorst-Nationaal te doen krimpen tot een knusse huiskamer.

Uit Under the Pink plukte ze verrassend 'Baker Baker' en 'Pretty Good Year', maar het geestdriftigst reageerden de toeschouwers als het hoofdstuk Little Earthquakes werd aangesneden. Terecht, want 'Winter', 'Crucify' en het speels-uitdagende 'Leather' zijn onsterfelijke songs. Het a capella gebrachte verkrachtingsverhaal 'Me and a Gun' klonk zelfs zo hartverscheurend intens dat het publiek collectief zijn adem inhield.

Praten deed Tori Amos deze keer niet veel, al wilde ze wel kwijt dat ze Amsterdam, Parijs en Brussel als sexy zussen beschouwde, en dat onze hoofdstad ongetwijfeld de ondeugendste was van de drie. De fans lieten zich gedwee inpakken en dwongen twee bisrondes af. Toen de roodharige zangeres haar optreden besloot met een fraaie lezing van 'Over the Rainbow', sinds The Wizard of Oz het lijflied van Judy Garland, bevonden zowat alle aanwezigen zich in de zevende hemel. Het is dan ook slechts een kwestie van tijd voor Tori Amos door de Nasa zal worden aangezocht om de kosten van toekomstige ruimtemissies te helpen drukken.

Wie: Tori Amos Waar en wanneer: Vorst-Nationaal, Brussel, zaterdag 1 decemberOns oordeel: Slechts met behulp van haar machtige stem en haar soepele pianospel slaagde Tori Amos er moeiteloos in de veel te grote arena van Vorst te doen krimpen tot een knusse huiskamer.

Amos' stem leent zich zowel tot hoge uithalen als tot hees gefluister en snijdt dwars door je ziel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234