Maandag 25/05/2020

De triomf van Baz Luhrmann

'moulin rouge'-regisseur schittert op broadway met 'la bohème'

New York

Van de persagentschappen

Wilfried Eetezonne

Sensatie op Broadway. Niet vanwege een seksschandaal of een alcoholische actrice. Het verhaal waar iedereen op the great white way dezer dagen de mond van vol heeft gaat over Mimi, het naaistertje met ijskoude handen en tbc die verliefd wordt op dichter Rodolfo. De opera La Bohème van Giacomo Puccini speelt nu niet in The Metropolitan of de New York City Opera maar in het Broadway Theatre op 53th Street, dat gedurende de jaren negentig - toevallig - de thuishaven was van Miss Saigon, de geüpdatete musicalversie van Puccini's Madama Butterfly, en waar tot voor kort Robin Williams nog zijn show had staan.

Vroeg iedereen zich vorige week nog af of een opera op het commerciële Broadway levensvatbaar was, dan vraagt men zich nu af hoeveel jaar La Bohème op de affiche zal staan. De man waarrond dit alles gonst, is regisseur Baz Luhrmann. Als acteur, componist, producent bereikte Luhrmann vooral het publiek in zijn thuisland Australië. Als filmregisseur brak hij in 1992 door met de gestileerde dansfilm Strictly Ballroom, gebaseerd op het stuk dat hij schreef. Hij kreeg de filmgaande Amerikaanse jeugd geïnteresseerd in Shakespeare door posterboy Leonardo DiCaprio en Claire Danes te casten in het flitsende Romeo + Juliet (1996). Maar de werelddoorbraak kwam er met de exuberante filmmusical Moulin Rouge (2001), waarin hij Nicole Kidman en Ewan McGregor nummers liet zingen van Dolly Parton tot Jules Styne in het 19de-eeuwse Parijs. Voor zijn Broadway-Bohème is het tijdstip hetzelfde, de muziek is lichtjes anders.

Na het verschijnen van de jubelende recensies over La Bohème werd er in één dag een voorverkoop gehaald van 1 miljoen dollar. Geen overdonderend record, maar best aanvaardbaar voor een opera. En met zulke cijfers doet het commerciële theater waar het goed in is: ervoor zorgen dat er meer Baz Luhrmann in de theaters te zien zal zijn. Er zijn plannen om van Strictly Ballroom een volwassen Broadway-musical te maken en Moulin Rouge krijgt een theaterversie in een Las Vegas-hotel. Luhrmann werd in enkele uren tijd de lieveling van de theaterproducenten.

Luhrmanns La Bohème is geen gloednieuwe productie. Hij regisseerde de voorstelling in 1990 voor The Sydney Opera, waar hij nog andere opera's regisseerde. Van zijn regie werd enkele jaren later een televisieopname gemaakt. Het waren de producenten van de musical Rent die op het idee kwamen om de opera naar Broadway te halen. Rent is immers een moderne versie van La Bohème, waarin het Parijs van de 19de eeuw wordt vervangen door het New Yorkse East Side van het millennium met zijn junkies, aids-lijders en travestieten. De producenten vonden het wel een aardig idee dat zowel de moderne versie als het origineel op Broadway zouden staan. Een idee waarvoor ze 6,5 miljoen dollar productiekosten over hadden.

Opera op Broadway is op zich niet nieuw. Denk maar aan Benjamin Brittens Rape of Lucretia, dat in 1949 in première ging, uitgerekend in het Florenz Ziegfeld Theatre. Het zou hetzelfde zijn als een Studio 100-musical in De Muntschouwburg. Er zijn daarnaast nog de twijfelgevallen, waarvan niemand weet of ze nu opera of musical zijn, zoals Gershwins Porgy and Bess of Kurt Weills Street Scene, die succes kenden op Broadway.

Wel opmerkelijk is dat Luhrmann zijn versie in het originele Italiaans houdt, met boventiteling, wat ongebruikelijk is over de grote plas en voor een breed publiek dat gewend is om vertaalde libretto's te horen. "De taal is inherent aan de muziek en is fundamenteel belangrijk. Het klinkt ook gewoon niet in het Engels", aldus Luhrmann, die het verhaal in de film-noirstijl van de jaren '50 plaatst met het woord L'Amour in zwierige Coca-Cola-letters en in neon. "Het is nog altijd Puccini's La Bohème," zegt hij, "maar opera was het populaire entertainment in zijn tijd. Ik zie het als onze opdracht om opera terug naar het publiek te brengen waarvoor het bedoeld was: het kind, de volwassene, de straatveger, de koning, iedereen."

Voor de promotiecampagne wordt er vooral op het niet-traditionele operapubliek ingespeeld met verwijzingen naar de films van Lurhmann en met de uitleg dat een opera in het Italiaans net hetzelfde is als Crouching Tiger, Hidden Dragon in het Mandarijn of La Vita è Bella in de originele taal. Bovendien wordt het publiek op het hart gedrukt dat er geen kledingsvoorschriften zijn.

De vraag die op ieders lippen brandt, is nu hoeveel Tony Awards, de Oscars van Broadway, de productie zal winnen. Dat heeft zo zijn probleem, want een categorie opera is er niet bij de Tony's. Allicht zal het wordt het de categorie Best Revival of Special Event. In dat laatste geval kan enkel de show zelf winnen en is het uitgesloten dat Luhrmann of de acteurs in de prijzen zullen vallen.

Luhrmann heeft ondertussen andere kopzorgen: het casten van de paarden voor zijn nieuwste film Alexander The Great. Daarvoor vertrok hij daags na de première van La Bohème naar Jordanië om er de paardenstal van de koning te bekijken. Hoeveel operaregisseurs kunnen dat zeggen?

'Ik wil opera maken voor iedereen: het kind, de volwassene, de straatveger, de koning'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234