Dinsdag 21/01/2020

De tranen van de clown

In eerste instantie wilde regisseur Andrew Jarecki een documentaire maken over... clowns. Meer bepaald over kinderclowns, zoals die voor verjaardags- en andere feestjes worden ingehuurd. De beroemdste feestjesclown van Manhattan blijkt ene Silly Billy te zijn, die beroemdheden zoals Eddie Murphy en Susan Sarandon onder zijn klanten mag rekenen. Hij wordt regelmatig opgevoerd in praatshows (zoals bij David Letterman) en er verschenen al allerlei artikelen over hem in tijdschriften (zoals in The New Yorker, van Susan Orlean). De echte naam van Silly Billy is... David Friedman.

Inderdaad, de David Friedman die als oudste zoon van Arnold Friedman en broer van Jesse, uitgebreid aan bod komt in de documentaire Capturing the Friedmans. Hij is ook de man die na de arrestatie van Arnold en Jesse in november 1987 heel uitdrukkelijk in de weer bleef met de videocamera om daarmee de meest uiteenlopende familietaferelen, discussies én ruzies vast te leggen. Zo ook de gesprekken over 'schuld bekennen' als juridisch mechanisme om strafvermindering te krijgen. Of ook nog de smeekbede van moeder Elaine aan haar man Arnold om alle verantwoordelijkheid op zich te nemen om zo zoon Jesse te proberen redden.

In de documentaire zegt David Friedman op een bepaald moment dat hij wellicht die video-opnames begon te maken om zich die hele heisa niet zelf te moeten herinneren. In andere interviews, zoals met journaliste Debbie Nathan van The Village Voice, die zelf ook aan bod komt in Capturing the Friedmans, zegt David dat hij die videocamera, die sowieso een vast onderdeel van het Friedman-gezin was, waarschijnlijk liet draaien "omdat we wisten dat we nooit meer een gezin zouden zijn".

Een gelijkaardig zinnetje was ook de aanleiding voor regisseur Andrew Jarecki om van zijn geplande documentaire over partyclowns iets totaal anders te maken. Toen hij indertijd, en voor hij zich realiseerde wat er eerder met die familie gebeurd was, moeder Elaine Friedman interviewde, liet die zich op een bepaald moment ontvallen: "Wij waren een gezin." Het feit dat die vrouw over haar gezin in het verleden sprak, intrigeerde Jarecki in die mate dat hij verder ging graven.

In een artikel in The Village Voice schrijft de bovengenoemde journaliste Debbie Nathan dat zij wel degelijk wist dat David Friedman en Silly Billy een en dezelfde persoon waren, maar dat zij dat nooit in haar artikelen over de affaire vermeld had, op uitdrukkelijke vraag van David zelf, die bang was zijn job als kinderclown te verliezen als algemeen geweten was dat zijn vader en broer ooit in een pedofilieschandaal betrokken waren.

Blijft de vraag waarom David Friedman uiteindelijk wel instemde om over de hele zaak te praten met documentairemaker Jarecki en hem daarnaast ook het hele archief van oude home movies en videobanden ter beschikking stelde. David is altijd en nog steeds de hardnekkigste verdediger van zijn vader gebleven. Hij heeft van Arnold Friedman (die in 1995 in de gevangenis overleed, meer dan waarschijnlijk door zelfmoord) als het ware een martelaar gemaakt.

En wellicht zag hij die documentaire als een vorm van eerherstel. Want als zijn vader inderdaad een perverse kinderverkrachter was geweest, dan zouden velen wellicht denken dat ook David een van zijn slachtoffertjes geweest moest zijn. En velen geloven dat zo'n slachtoffer later zelf ook een verkrachter kan worden. En wie zou in dat geval Silly Billy nog het verjaardagsfeestje van zijn kinderen laten opvrolijken? (Jan T.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234