Donderdag 26/11/2020

"De toekomst van de muziek ligt in het verleden"

M Ward: "Ik heb veel te danken aan tv, maar toch blijf ik liever weg uit dat wereldje."Beeld AP

Jarenlang gold M Ward als het 'best bewaarde geheim van de rock'. Met zijn zevende soloplaat 'A Wasteland Companion' zou hij finaal uit die rol kunnen breken.

Het succes van de muzikant uit Portland, Oregon gaat namelijk onafgebroken in stijgende lijn. Of toch sinds 2004. Toen draafde Matthew Ward als gitarist op in Bright Eyes, tijdens een late night show op televisie. Tijdens het muzikale intermezzo gilde frontman Conor Oberst plots "M Ward for president!". De volgende dag haalde die uitspraak Newsweek: de solocarrière van de snarendrijver was gelanceerd.

Met zijn laatste eenmansplaten 'Hold Time' en 'Post-War' kon Ward zelfs rekenen op relatief groot cultsucces. Maar tot op vandaag blijft hij toch nog het meest bekend als de favoriete rechterhand van tientallen muzikanten. Hij speelde dan ook met prachtige, getalenteerde vrouwen als Feist, Norah Jones, Beth Orton, Cat Power, Lucinda Williams en Neko Case. Daarnaast belichaamt Ward ook de 'Him' in 'She&Him': een retroduo met de ravissante actrice/zangeres Zooey Deschanel. "Yes, life is grand", grinnikt hij kwajongensachtig wanneer we vertellen dat de meeste muzikanten hem benijden om zijn sensuele sparring partners. "Maar geloof me: uiterlijk doet er niet toe. Ik heb alleen maar oog voor klank."

Ook maakte de songschrijver uit Portland grote sier als een kwart van Monsters of Folk, naast Jim James van My Morning Jacket en Conor Oberst met Mike Mogis van Bright Eyes. Door die vele muzikale collaboraties wordt wel eens vergeten dat M Ward in z'n uppie ook een indrukwekkend curriculum kan voorleggen. Het nieuwste hoofdstuk in dat verhaal heet 'A Wasteland Companion' (****). Opmerkelijk genoeg is die plaat net zo goed een veredeld collaboratieproject. "Ik wilde dit keer niet in mijn eentje zitten prutsen", vertrouwt de songschrijver ons toe, bij een rendez-vous in een Brusselse kroeg. "Daarom vroeg ik mijn oude kameraad en voormalige producer Howe (Gelb, van Giant Sand, GVA) mee de studio in, net als Sonic Youth-drummer Steve Shelley en John Parish. Mijn favoriete zangeres Zooey Deschanel was trouwens ook weer van de partij."

Helaas niet aanwezig was Alex Chilton. Aan de betreurde voorman van Big Star werd de openingssong 'Clean Slate' opgedragen. "Hij stierf nu twee jaar geleden, maar zijn dood heeft me heel erg geraakt", vertelt M Ward. Waarna een lange stilte valt.

Niet zelden zal de gitarist/zanger dramatische pauzes inlassen, waarbij zijn blik op oneindig gaat staan. Of dat vermoeden we toch: onder zijn dikke zonnebril krijgen we zijn ogen nauwelijks te zien. "Neen, ik probeer niet de rockster uit te hangen", lacht hij wanneer we er hem op aanspreken. "Ik heb gewoon erg gevoelige ogen."

Een meer waarachtige uitleg is dat hij op die manier afstand probeert te houden. Persoonlijke vragen kaatst de songschrijver namelijk liefst terug met pseudo- spirituele wijsheden. Antwoorden die alles en niets tegelijk zeggen. Diezelfde rookgordijnen trekt hij ook in zijn eigen songs op. Zo vermoeden we dat de gloednieuwe song 'Me and My Shadow' semi-autobiografisch is. Daarin zingt Ward: "There's a singer that everybody knows. He makes the ronds of the late night shows, shakes the hands of the host and the masquerade is on."

Bij de confrontatie valt opnieuw een ijzingwekkend lange stilte. Tot hij aarzelend vervolgt: "Sommige songregels gaan volledig over mezelf. Maar tegelijk ook weer niet. Weet je, op tv komen voelt aan als een out-of-body experience. Dat is wat camera's doen met een mens. Ik hoef niet eens een masker op te zetten, om het gevoel te krijgen dat ik uit mijn lichaam treedt en een toneeltje opvoer. Daar gaat 'Watch The Show' ook over. Ik vertel over een kerel die werkt voor tv maar alle maskerades beu raakt. Ik besef natuurlijk dat ik zelf veel te danken heb aan tv. En niet het minst aan dat incident met Conor. Maar verder blijf ik liever weg uit dat wereldje."

Ook met de rest van de hedendaagse wereld loopt Ward niet hoog op. 'A Wasteland Companion' is opnieuw een plaat met een klassieke snit, die wellicht nog het best klinkt uit een ouderwetse transistorradio. "Nostalgie is de motor van mijn werk", zegt hij over de fifties-chique en sepiakleuren in al zijn songs. "De toekomst van de muziek ligt volgens mij dan ook in het verleden. Misschien moeten we er allemaal vrede mee nemen dat de beste muzikale ideeën nu écht wel allemaal bedacht zijn."

'A Wasteland Companion' verschijnt vandaag bij Bella Union. M Ward speelt zondag 1 juli op Rock Werchter, in The Barn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234