Vrijdag 23/07/2021

De toekomst met een oog op het verleden

De Franse danseres Claire Croizé maakte al vele opmerkelijke solo's. Met Chant éloigné begint een nieuw hoofdstuk: een groepswerk voor vijf danseressen op de 'moderne muziek' van het begin van vorige eeuw.

Croizé steekt niet onder stoelen of banken dat de vraag hoe je vijf danseressen tot een groep smeedt haar danig bezighield. Zozeer dat het een thema van deze voorstelling werd. Je ziet het al bij aanvang wanneer de vijf vrouwen het podium op wandelen en rond elkaar draaien. Slechts af en toe raken ze elkaar even aan met de handen. Ze staan er duidelijk als zichzelf, zozeer zelfs dat elk van hen zowel in bewegingstaal als in houding een eigen 'karakter' vertoont. Pas naar het einde toe worden ze soms een echte groep, en niet toevallig is dat met dansjes die veel weg hebben van een volksdans.

Die volksdans hangt samen met een tweede inhoudelijke lijn in dit stuk. Hoe begin je te dansen? Waar komt bewegingsmateriaal vandaan? Kun je dans vanuit het niets bedenken? Het antwoord lijkt te zijn dat het nieuwe het oude als voedingsbodem nodig heeft. Een totale breuk kan niet. Vaak heb je inderdaad het gevoel dat je een erg vrije interpretatie van historische dansopvattingen ziet, met nu eens sterk expressionistische toetsen, dan weer een vleugje impressionistisch ballet, maar soms ook abstracte, precieze figuren. De vele kostuumwisselingen onderstrepen dit brede palet aan inspiratiebronnen. Alsof de voorstelling in kort bestek de overgang wou tonen van de dans van oude vormen naar de experimenten van de 20ste eeuw.

Vreemde vernieuwers

Die quasihistorische lijn hangt samen met de muziekkeuze in dit werk. Croizé wilde putten uit het oeuvre van componisten van de tweede Weense School als Alban Berg, Anton Webern of Anton Schönberg. Uiteindelijk smokkelde ze ook een stukje uit de opera Pelléas et Mélisande van Claude Debussy binnen. Die Weense componisten probeerden muziek op een nieuwe, twaalftonige leest te schoeien. Dat luistert ook nu nog niet altijd gemakkelijk. In die nieuwe muziek zitten echter nog veel sporen van oudere tradities. De vernieuwers blikten, meer dan ze misschien zelf dachten, vaak terug op het verleden terwijl ze muziek voor de toekomst bedachten. Muziek en dans doen zo het zelfde: ze zoeken nieuwe wegen, maar steeds met een oog op het verleden.

Het resultaat is een stuk dat een eerder verstilde, melancholische sfeer uitstraalt. Ook dat komt voort uit die beweging van oud naar nieuw. Croizé werkte in dans en muziekkeuze met het thema van 'het einde', dat hier steeds weer tot een nieuw begin leidt. Op een bepaald ogenblik gebeurt dat zelfs letterlijk als alle danseressen behalve Croizé zelf het podium verlaten en de zaal instappen. Met het zaallicht aan herbegint Croizé op haar eentje, waarna alle anderen terugkeren. Chant éloigné biedt zo een rijk scala aan muzikale en choreografische impressies, met mooie interpretaties door Liz Kinoshita, Cecilia Lisa Eliceche, Lisa Gunstone, Claire Godsmark en Croizé zelf.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234