Maandag 01/06/2020

De toekomst is aan de bastaarden

Vrijdag en zaterdag is deSingel in Antwerpen andermaal het toneel voor De Nachten, een drukbezocht tweedaags festival dat een podium biedt aan rockgroepen en schrijvers, dj- en vj-collectieven, cineasten en singer-songwriters, acteurs en actrices, en, niet het minst, artiesten die zo multidisciplinair bezig zijn dat er niet eens een naam voor bestaat. Wie zijn weg niet wil verliezen tussen de alles samen meer dan tachtig programma's bereide zich maar beter goed voor, en leze bijvoorbeeld deze voorbeschouwing.

Brussel / Eigen berichtgeving

Christophe Verbiest / Jeroen De Preter

Dichters dansen niet, toeschouwers wel. Literair vist De Nachten in de vijver waarin het festival vorig jaar al zijn fuiken hadden uitgezet, maar het muzikale gedeelte is grotendeels wel met andere namen ingevuld.

Opvallend: nogal wat (Belgische) artiesten brengen in de maanden na het festival nieuwe cd's uit. De plaat waarnaar het sterkst wordt uitgekeken is het solo-album van Mauro (Evil Superstars), waarvan de platenfirma de opnamen bewaakt als een moederkloek. Geen idee dus of het concert een aanrader is, al was de passage van Mauro And The Infernos op Pukkel-pop geen bemoedigende indicatie. Ook Die Anarchistische Abendunterhaltung legt over enkele maanden zijn derde ei. In het verleden sloeg het kwartet bruggen tussen rock, klassiek, tango, reggae en een stel andere genres. En naar verluidt hangen die er nog steeds. Goreslut, nog zo'n groep waarvan we een verse vrucht mogen verwachten, bedenkt popliedjes, al bedekt ze die geregeld onder een laagje fuzz en noise. Het is duidelijk dat Rudy Trouvé schoonheid definieert als grofkorrelig en ruw. Monza is, we melden niet echt nieuws, de prille groep van neo-Woestijnvisser Stijn Meuris die, als we een songtitel letterlijk nemen, van God los is. Monza doet het, net als Noordkaap, zonder liflafjes en Meuris neemt geen blad voor de mond.

Achter Zon en Zee schuilen twee landgenoten van wie je de jongste jaren niet veel hoorde: Guy Van Nueten, hij straalde ooit in The Sands, en Jef Mercelis. Gezien hun verzamelde talent kan er weinig mislopen. Als extraatje brengen de heren een stel strijkers mee. Mintzkov Luna en Venus in Flames, respectievelijk goud en brons tijdens de voorbije Rock Rally, spelen in de trappenhal. Het wordt overigens een bijzondere avond voor Jan De Campenaere, want Venus in Flames is vanaf volgend weekend niet meer 's mans nom de plume, maar een heuse groepsnaam. Rick de Leeuw doet het dan weer in afgeslankte vorm want zonder zijn vertrouwde Tröckener Kecks. Hij heeft zowel enige liedjes als Gekruide Verzen in petto.

Duiveltje-doet-al Jurgen De Blonde heeft verschillende alter ego's. Köhn is wellicht het minst onbekend en daarmee navigeert hij over rustige elektronische zeeën, al werkt De Blonde de jongste tijd wat meer met stemmen. Verwante ziel Styrofoam bedenkt sfeervolle elektronica en gedissolveerde beats. De man brengt niet alleen een soloset, maar hij steunt ook muzikaal Laïs, al zal het angelieke damestrio tevens a capella optreden.

Na een ferm rockend uitstapje met de May Queens heeft Robin Proper-Sheppard zich weer helemaal op de weemoedige, meeslepende muziek geworpen. Inderdaad, laat de trompetten schallen, want Sophia is terug. Ook hier geldt: zwanger van een nieuwe cd, maar nog te weinig opening. Geen nood, want nachtbrakers mogen toch al eens piepen. A Silver Mt. Zion is een groep van enkele leden van Godspeed You Black Emperor! en dat is er aan te horen, al klinkt het trio wat minder allesomvattend dan de moedergroep. Musique fragile voor melomane fijnproevers. Echoboy, berucht voor zijn oorverdovende concerten, maakt een gezellige stoofpot van progrock, psychedelica, garagemuziek uit de jaren zestig en krautrock. Absoluut niet geschikt voor gevoelige zielen (of oren). Even eclectisch, maar wel in de weer met andere ingrediënten is Jack Drag, alias John Dragonetti, wiens poppy knip-en-plaksongs al na één beluistering onweerstaanbaar blijken.

Een absoluut buitenbeentje is de Nederlandse groep De Kift, die een film projecteert (De ijzeren hond) en de beelden vermengt met theater en muziek. De groep is sowieso moeilijk te plaatsen - een kruisbestuiving van folk, fanfare, een beetje punk en een scheut melancholie - en wat die multimediale combinatie zal geven, valt moeilijk te voorspellen. Een geruststelling toch: De Kift houdt niet van goedkoop effectbejag, dus met die samensmelting van verschillende kunstvormen zal het wel snor zitten.

Maar de band die niemand mag missen heet The Last Poets. Deze uitvinders van de hiphop waren halverwege de jaren negentig nog geregeld in ons land te gast, maar ze verdwenen nadien in een oorverdovende stilte. Het is goed om te merken dat Jalal Nuriddin en de zijnen uit de anonimiteit kruipen. Dichters dansen niet, meldde Serge van Duijnhoven zes jaar geleden. Maar The Last Poets brengen hun toeschouwers wel in extase.

Wat de literaire kant van De Nachten 2001 betreft ontbreken publiekstrekkers als Lanoye, Verhelst, Brusselmans, Komrij of Deelder. Strikt literaire programma's zijn op de affiche trouwens überhaupt niet te vinden. De nadruk van het festival ligt, dit jaar meer dan ooit, op de bastaardvormen: kruisingen van literatuur met alle mogelijke artistieke disciplines.

Het paradepaardje van de organisatoren is ongetwijfeld TradeMark, een noemer waaronder vrijdag en zaterdag een vijftal min of meer literaire projecten gelanceerd wordt. Zo is daar het fraai betitelde 'Elvis has just left the library', een samenwerkingsproject van schrijver Christophe Vekeman (Alle mussen moeten sterven) en muzikant Tom Kestens (Das Pop). Vekeman en Kestens zijn naar verluidt al een paar jaar grote fans van elkaar. "En allebei zijn we fans van Elvis," vult Vekeman aan. "Voor de rest heeft de titel niet zo veel met het programma te maken. We zijn vertrokken van een tekst die ik al drie jaar geleden heb geschreven. Ik had in die periode af te rekenen met een vorm van godsdienstwaanzin. Dat uitte zich onder andere in een grote behoefte aan straf. De tekst is een soort smeekbede: ik richt mij tot de Allerhoogste, met de vraag of Hij me wil straffen. Het klinkt allemaal nogal pathetisch, gelukkig kon ik rekenen op de medewerking van het muzikale genie dat Tom Kestens heet. Hij heeft er een prachtige, lichtvoetige melodie bij gecomponeerd."

Eveneens op vrijdag, en ook in de TradeMark-reeks, een optreden van schrijver Dimitri Verhulst, vergezeld van singer-songwriter Pieter-Jan de Smet ('August') en Geoffrey Burton (gitarist bij onder anderen Arno). Verhulst belooft "samen met mijn helden-muzikanten vertelsels uit de onderbuik en dieper" te zullen brengen.

Zaterdag is het de beurt aan onder anderen Jef Aerts, auteur van Haren Majesteit en Vertezucht, zijn tweede boek, dat volgende maand verschijnt. Voor zijn TradeMark-programma laat hij zich bijstaan door Robby Cleiren en Sofie Sente, twee jonge acteurs-regisseurs van het onvolprezen theatergezelschap De Roovers.

Interessante experimenten zijn er ook te verwachten in de rubrieken 'Gekruide Verzen' - korte programma's waarin gerenommeerde zangers zich over klassiekers uit de Nederlandstalige dichtkunst buigen; 'Korte Pijn' ("een columnprogramma op korte baan"); en 'Stem en Papier', de noemer waaronder schrijvers zowel als acteurs verhalen brengen, "voorzien van kop en staart en met papier en stem als voornaamste attributen."

In laatstgenoemde rubriek valt onder meer een samenwerkingsproject van acteurs Sara Debosschere en Benjamin Verdonck op. Verdonck schreef een tekst over verliefdheid die, aldus zijn tegenspeelster, "heel eenvoudig en kort is, en heel precies zegt waar het om gaat. Benjamin en ik waren al langer van plan om samen iets dergelijks te doen. Maar binnen het theatercircuit is er nu eenmaal geen ruimte voor zo'n korte, intimistische voorstelling. Zonder De Nachten hadden we dit experiment wellicht nooit kunnen uitwerken. Ik vind het dus prachtig dat er zo'n open atelier bestaat. Ik sluit niet uit dat sommigen er in de eerste plaats een hip zuip- en drugsfestijn in zien, maar dat is hun probleem."

De volgende dagen mag u nog interviews verwachten met Jeroen Olyslaegers, Johnny Dowd, Add N to (X), King Cobb Steelie en Dimitri Verhulst. De Nachten vindt plaats op vrijdag 12 en zaterdag 13 januari, vanaf 20.00 uur. Inlichtingen bij Villannella of 5 voor 12: 03/272.14.46 of 03/226.49.63.

Kaarten kosten 800 (vvk) en 900 frank (19,83/22,31 euro) en zijn te verkrijgen in deSingel (tel. 03/248.28.28) en de meeste platenwinkels. Het volledige programma vindt u op www.denachten.com

De nadruk ligt dit jaar meer dan ooit op kruisingen van literatuur met alle mogelijke artistieke disciplines

Nick Drake: nog niet vergeten

De Britse folkpoppoëet Nick Drake is ruim een kwarteeuw na zijn dood opnieuw hip. Echo's van 's mans lyrische en dromerige liedjes hoor je geregeld in de huidige popwereld. De Nachten plant een bescheiden hommage aan Drake. Hij staat centraal in A Skin too few, een documentaire van de Nederlander Jeroen Berkvens. Serge van Duijnhoven leest een verhaal waarin de jong gestorven Brit opduikt, Tom Barman brengt enkele covers, terwijl Bherman, een Belg die in 2000 na jaren huisvlijt zijn debuut uitbracht, en de Canadees Frankie Sparo zich laten inspireren door Drake. (ChrV)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234