Maandag 18/01/2021

'De tijd schoof onze puin opzij en langzaam kwam de liefde terug'

Ze werden jong verliefd, bleven zes jaar samen en trouwden uiteindelijk. Tot Claartje (36) tegen haar man vertelde dat zij voor hun relatie eens met een ander het bed had gedeeld. Het betekende het einde van hun huwelijk. Maar er kwam onverwacht toch een happy end aan het verhaal.

CLAARTJE: "Toen ik op mijn 23ste trouwde, kende ik mijn vriend al zes jaar. Alles wat ik deed: school, het leven thuis, de avonden uit met vriendinnen, werd gekleurd door zijn constante aanwezigheid. Hij verzachtte wat even tegen zat en als het goed ging met me, ging het door hem nog beter. Hij was een stoere jongen met wie ik kon lachen, die militair wilde worden en zelf deed ik fysiotherapie en maakte plannen om een jaar stage te lopen op de Antillen. Elk onze eigen dromen, maar met een gezamenlijke overtuiging: wij hoorden bij elkaar.

"Toen ik terugkwam na dat jaar stage, wilde hij trouwen. Ik zag het als een logische volgende stap. Vergelijkingen met eerdere relaties konden we niet maken. We waren verliefd en elkaars eerste liefde, en meer achtten we niet nodig voor een lang en gelukkig leven.

"Op een avond, een half jaar na de bruiloft, zaten we met vrienden in een café. We hadden wat wijn gedronken en toen de vrienden weg waren zei ik tegen mijn man: 'Voordat we getrouwd waren, ben ik een keer met een ander naar bed geweest.' De woorden verlieten laconiek mijn mond. Eigenlijk had ik op dat moment geen reden deze bekentenis te doen. Het gebeurde in een opwelling. Die affaire lag zo ver achter me, ik dacht, misschien kan hij er wel om lachen, of er in ieder geval zijn schouders over ophalen. Ik voelde niets meer voor die jongen. Bovendien: ik was nu toch getrouwd? Wat was een beter bewijs voor mijn eeuwige trouw dan mijn jawoord?

"Zijn gezicht vertrok rauw van pijn, hij gruwde en was verpletterd door het idee dat ik samen was geweest met een andere man, zonder dat hij het wist. Dat ik allang geen belang meer hechtte aan het voorval, dat ik het zag als een jeugdzonde, of erger, misschien zelfs als iets dat bij het leven hoort, maakte het voor hem alleen maar erger. Hij had berouw willen horen, geen simpele mededeling.

"Van het ene op het andere moment verloren we beiden onze onschuld. Hij kon niet verdragen dat elkaar moedwillig pijn doen niet uitsluitend bleek voorbehouden aan gewonere relaties dan de onze en zomaar ons eeuwige verbond binnensijpelde. Letterlijk zei hij: 'Nu ben je Claartje niet meer.' Wat moest ik doen? Ik kon mijn woorden niet meer terugnemen.

"In de maanden erop begon mijn man zich steeds meer van me af te keren. In een poging mijn liefde voor hem te bewijzen, sloofde ik me uit door voor hem te koken en de was te doen en de boodschappen. Drie jaar heeft dat geduurd, toen was onze liefde scheefgegroeid, een schim van alle jaren harmonie vanaf mijn 16de en zijn we gescheiden. Ik was verdrietig, maar niet verslagen. Ik dacht, ik kan het leven ook alleen wel aan en stortte me op mijn vriendinnen en werk. Ik voelde me weer goed, al verdween hij nooit helemaal uit mijn wereld. Ambitieus begon ik een nieuwe studie in Brussel waarvoor ik iedere week vierenhalf uur moest rijden, en ruim een jaar geleden raakte ik overwerkt en kwam thuis te zitten. De therapeut die ik bezocht, bracht het gesprek tot mijn ergernis al snel op mijn ex-man. Ja, ik wilde beter worden, ja, ik wilde leren hoe ik nee moest zeggen om mijn werkdruk te verlagen, maar ik ging toch niet acht jaar na mijn scheiding oude koeien uit de sloot halen? De tijd dat iemand in je leven rondhangt als de liefde voorbij is, moet toch eindig zijn?

"Toch liet het me niet los, en toen ik eens thuis kwam na zo'n sessie stuurde ik mijn ex een bericht: waarom heb je me eigenlijk nooit vergeven? Komt bedrog niet in de beste families voor? Zijn antwoord kwam meteen: 'Omdat jij de kwestie bagatelliseerde en voor mij uitmaakte dat het niet belangrijk was en je tegen me loog.' Hij antwoordde verder dat hij nog te jong was toen, om te kunnen accepteren dat zijn huwelijk feilbaar was. We appten nog wat heen en weer, eerst vol sympathie, maar toen de oude verwijten weer opdoken, beëindigde ik het chatgesprek.

"Die avond dronk ik met vriendinnen een fles wijn en beklaagde me over die man die het presteerde acht jaar lang rancuneus te blijven. Wat was het toch met sommige mensen dat ze zich niet konden verzoenen met het verleden? Op dat moment kwam hij het café binnen. Iedereen schrok en keek me aan, toch raakten we aan de praat. En toen de anderen weggingen, bleef hij. De hele verdere nacht hebben we met onze hoofden dicht bij elkaar gesproken en om acht uur 's ochtends ging hij met me mee. Vriendinnen zeiden, waar begin je aan, maar ik zei, nee, bemoei je er niet mee. Dit wil ik zelf uitzoeken.

"Toen gebeurde er iets vreemds. Ik had verwacht dat ieder probleem dat we aanraakten, pijn zou doen. Ik had me voorgenomen: zodra hij weer gaat klagen, is dat een bewijs dat we terecht gescheiden zijn en ga ik weg. Maar bij iedere ontmoeting losten de verwijten verder op. Van de oude patronen die ons huwelijk op het laatst zo ongelijkwaardig hadden gemaakt: geen spoor. We waren acht jaar ouder geworden. Hij had in die tijd in Afghanistan en Somalië gezeten, en was niet meer de stoere naïeve jongen die het recht dacht te hebben op al het goede. De tijd schoof genadig onze puin opzij en langzaam kwam de liefde terug.

"Binnenkort trek ik bij hem in. Tot mijn verrassing bespeur ik een collectieve opluchting bij mijn omgeving over de goede afloop. Ik ben weer onder de pannen. En toch, maar dit terzijde, was ik eigenlijk minder gelukkig toen ik in mijn eentje leefde? Hoe verliefd ik ook ben, is het niet vreemd dat iedereen er altijd van uitgaat dat je met zijn tweeën beter af bent dan alleen?"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234