Zondag 08/12/2019

De telekinetische wraak van een eenzaat

Chronicle

Regie: Josh Trank

Met: Dane DeHaan, Alex Russell, Michael B. Jordan

Duur: 84 minuten

e makers van Chronicle grijpen terug naar het model van films die met een subjectieve camera gedraaid zijn, zoals Cloverfield, Paranormal Activity en The Blair Witch Project vindt je dus ook terug in deze fantasy. Maar de makers springen met verbeelding en een serene intieme gevoeligheid om met die digitale mockumentary-aanpak, en met de trend om alles te laten zien door het oog van een camera, die zogezegd door een amateur gehanteerd wordt.

Chronicle begint als een kroniek over een outsider, de ongelukkige tiener Andrew (Dane DeHaan). Zijn moeder is zwaar ziek en zijn vader, een werkloze brandweerman die de medicatie voor zijn terminaal zieke vrouw niet langer meer kan betalen, koelt zijn woede en zijn frustraties op zijn zoon. Het is meteen de rede waarom Andrew een camera in huis gehaald heeft: als wapen én getuige tegen zijn vader.

Maar precies zoals bij de tiener uit American Beauty dient de camera ook om betekenis aan zijn sombere leven in suburban Seattle te geven. Dat worstelen met de zin van het leven vind je ook terug bij Matt (een charmante Alex Russell), Andrews pedante neef, die Jung en Schopenhauer citeert. Hij is de enige die een poging onderneemt om Andrew uit zijn zelfgekozen isolement te halen. Maar net Andrews hinderlijke houding om zich voortdurend achter een camera te verschuilen, werpt een nieuwe barrière op. Totdat hen iets vreemds overkomt in een mysterieuze scène, die voor deze film betekent wat het vinden van het afgesneden oor in Blue Velvet voor Lynchs morbide puzzel betekende. Samen met Matt en een andere gast van school ontdekken ze iets bizar in een krater in een bos waardoor ze telekinetische krachten krijgen.

Evenwicht zoek

Vanaf dat moment wordt Chronicle een amusante illustratie van de filmtitel én variant op Brian De Palma's huiververhaal Carrie, want je krijgt een soort geordend verslag van hoe de drie teenagers hun nieuwe superkrachten eerst onhandig maar almaar beter leren ontwikkelen. Dat gebeurt op een heel geloofwaardige en bevallige manier onder het motto van speelse onschuld. Die dwaze scènes over hun onschuldige magische trucjes waarmee ze hun omgeving manipuleren, zijn de grote attractie van de film: een opeenvolging van studentikoze gein (het oplichten van rokjes van studentes) en fantastische actie (rugby spelen boven het wolkendek), waarbij de makers nooit hun gevoel voor humor verliezen.

Een van de geslaagde vondsten van Chronicle is dat je de gimmick van de subjectieve camera geleidelijk gaat vergeten. Andrew ontdekt immers dat hij zijn krachten ook kan gebruiken om de camera waarmee hij alles vastlegt te laten zweven. Op die manier wordt de hindernis of het probleem van heel het verhaal vanuit het soms eentonige standpunt van één personage te vertellen, slim omzeild.

Naarmate de film van intiem videodagboek naar fantasy evolueert, wordt de toon ook grimmiger. De getroebleerde Andrew gaat de regels van fatsoen gaat overschrijden en wraak wordt zijn nieuwe drijfveer. Zeker in de met woeste actie in plaats van beklemmende suspense overladen finale, waarin geprobeerd wordt om de superheldenblockbusters naar de kroon te steken, slaat dat deze menging van fantasy en adolescentendrama uit zijn evenwicht. Niettemin: als opgroeipulp is dit een begeesterende meevaller.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234