Maandag 30/03/2020

De stralende koningin op het werkmansbal

Hillary Clinton is zo in tegenspraak met de persoon die ze vroeger was, dat je je kunt afvragen: als ze verkozen zou worden, wie zouden de kiezers dan kiezen?

Maureen Dowd ziet hoe Hillary Clinton op weg naar het Witte huis haar idealistische zelf verloor

@5 INFO Opinie:Maureen Dowd is columniste van The New York Times.@4 DROP 2 OPINIE:In zijn memoires beschreef de legendarische Elia Kazan hoe het was om Vivien Leigh te regisseren in A Streetcar Named Desire. Ook al vond hij Leigh niet meteen een groot natuurtalent, toch bewonderde hij haar omdat ze bereid was door het vuur te gaan om de rol juist te krijgen. Hillary Clinton is misschien geen politiek natuurtalent, maar op haar reis door het land op haar eigen Bus Called Desire is ze door het vuur gegaan om haar rol juist te krijgen.

Met haar krappe overwinning in Indiana bewees ze opnieuw dat ze voor vele blanke mannen uit de arbeidersklasse De Man is: meer volhardend en minder bekommerd om het oordeel van de beau monde, de economisten en de commentaarschrijvers.

Hillary hemelde geweren op, bracht een bezoek aan de Auto Racing Hall of Fame, oreerde in de laadbak van pick-ups, diste populisme op met een vleugje cynisme en na een leven in de slipstream van de macht werd ze plotseling de stralende koningin op het werkmansbal. Adeldom is voor losers.

Precies zoals Obama zijn jeugd lang inspanningen deed om geen dreiging te worden, om blanken niet op hun ongemak te stellen, wijdde Hillary haar leven aan de kunst van het bedreigend zijn, zodat ze aanvallen op haar en haar man kon afweren, van Republikeinen en van dommeblondjesopstoten en nu van een jongere rivaal. Terwijl Obama leerde zich aan te passen leerde de zich aanpassende Hillary te vierendelen en verscheuren. Terwijl hij leerde dat je door de regels te respecteren veel gedaan krijgt van bewonderende mentors, leerde zij van Bill en Dick Morris en Mark Penn dat de regels respecteren iets voor sullen is.

Hillary is minder Blanche dan Scarlett (Blanche is de vrouw die gespeeld wordt door Leigh in 'A Streetcar Named Desire', Scarlett haar personage in 'Gone with the Wind', nvdr). "Moge de hemel de Yankees helpen als ze je te pakken krijgen", zei Rhett (personage van Clark Gable in Gone with the Wind) tegen zijn eigenzinnige belle bij het begin van haar bewogen odyssee.

En moge de hemel de Democraten helpen als ze proberen Hillary eruit te werken. Bovenop haar holle beloften om Iran, de OPEC en de zomerheffing op brandstof van de kaart te vegen plant ze een "nucleaire optie" tijdens haar shermaneske mars op Denver (in het politieke jargon in Amerika staat een 'shermanesque statement' voor een verklaring in niet mis te verstane woorden dat iemand zich niet kandidaat zal stellen bij een verkiezing. De uitdrukking verwijst naar William Tecumseh Sherman, een generaal tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, red.).

Tom Edsall berichtte in The Huffington Post dat de Hillaryieten op een meeting van het Rules and Bylaws Committee van de Democraten op 31 mei zullen terugkomen op hun belofte en zullen proberen de deputaties in Michigan en Florida geïnstalleerd te krijgen. In een toespraak voor haar aanhangers hier drong ze erop aan de stemmen in Florida en Michigan te hertellen, want, stelde ze, "het zou een beetje vreemd zijn een kandidaat te hebben die maar door 48 staten verkozen is".

"Het is nu op volle kracht naar het Witte Huis", zei ze. Volgens Fox News plannen de Clintons een zomercampagne met tv-optredens, flyers en bijeenkomsten tussen het einde van de primary's en de conventie, om alsnog superafgevaardigden terug te halen die naar Obama dreigen te gaan.

De Democratische wedren was een schorpioen en een vlinder in een fles. Hillary rukte Barry's vleugels af, en bracht de mot erin door haar onnozele berispingen - "Genoeg met de speeches en de grote bijeenkomsten!", riep ze - zodat hij zijn magische troefkaarten uit handen gaf.

Rondzwervend in Indiana, opduikend in wijken en tijdens etentjes zonder vooraf iets aan te kondigen, pratend voor een handvol mensen, probeerde Obama minder verheven en meer sterfelijk over te komen. Op de huid gezeten door Hillary, Bill en Rev. Wright leek hij een beetje murw geslagen. Toen Obama hier om halftwaalf 's nachts ging kijken naar de ploegenwissel in een fabriek van auto-onderdelen viel het een reporter van Newsday op dat vele blanke mannen "minder geneigd leken te glimlachen of hem in de ogen te kijken of onder de indruk te zijn".

Dinsdag, in een restaurant in Greenwood, sprak Obama een blanke kerel aan, maar die wuifde hem weg. Achteraf mompelde hij tegen een reporter: "Ik kan hem niet verdragen. Hij is een moslim. Wat mij betreft is hij zelfs niet pro-Amerikaans."

Ook al probeerden de mensen op etentjes Obama voortdurend vet te mesten - hij trok de grens bij sauzen - toch zag hij er alsmaar doorschijnender uit, als antimaterie tegenover Hillary's materie. Zij wordt aantrekkelijker als ze slaag krijgt, hij gaat minder wegen. Zelfs zijn strategen geven toe dat hij "op het gaspedaal moet gaan staan", zoals een van hen het uitdrukte. En dat deed hij met zijn overwinningsspeech in Raleigh, North Carolina, met een vurige ode aan het patriottisme en door "de waarheid krachtig, bij herhaling en met vertrouwen te zeggen". Of zoals een medewerker kraaide: "Hij is terug!"

Het is moeilijk te geloven dat deze Hillary hetzelfde meisje van de Wellesleyuniversiteit is dat zei dat het zo verlangde naar een meer "extatische en diepgaande levenswijze". Wat zou die jonge Hillary - die vrijwilligster was in de antioorlogsbeweging van Gene McCarthy, die huilde op de dag dat Martin Luther King jr. vermoord werd, die in een brief uit 1967 aan een vriendin verwees naar het "smorgasbord van haar inwendige persoonlijkheden", inclusief een "wereldvreemde academicus" en een "geëngageerde pseudohippie" , die ooit een flesje parfum terugbracht omdat ze zich schuldig voelde over de armoede rondom haar - denken over die voortdurend van vorm veranderende, cynische Hillary?

Ze is zo in tegenspraak met de persoon die ze vroeger was, zelfs in de Senaat, dat je je kunt afvragen: als ze verkozen zou worden, wie zouden de kiezers dan kiezen? Obama is als haar idealistische, wat naïeve zelf voordat de wereld duizend aanvallen op haar lanceerde, waardoor ze die venijnige, gedreven politica werd die duizend aanvallen tegen Obama lanceerde. Nu ze een laatste wanhopige en wellicht vergeefse poging doet om de vlinder te vertrappen, lijkt het wel alsof ze de laatste restanten van haar eigen meisjesonschuld onder de voet loopt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234