Zaterdag 06/06/2020

De stier die een melkkoe werd

love me tender (8)

elvis-covers die zelf geschiedenis schreven

Mocht u er alsnog aan twijfelen, Elvis is niet dood. Hij leeft niet alleen verder in de aanzienlijke schare fans, die rond deze tijd samentroepen in Memphis, hij leeft ook verder in de talrijke artiesten die zijn songs voor en na 1977 hebben gecoverd. De meeste van die covers waren slechts een doorslagje van het origineel, maar sommige slaagden erin zelf geschiedenis te schrijven.

Brussel

Van onze medewerker

Koen De Meester

Elvis schreef zelf weinig songs, maar als de man een liedje onder handen nam, was het daarna moeilijk om nog aan zijn uitvoering te ontsnappen. Een mooi voorbeeld daarvan is Carl Perkins, die 'Blue Suede Shoes' schreef en het zelf ook eerst opnam, maar later zijn eigen nummer speelde met de intro uit Presleys versie.

In de beginperiode was het zelfs zo dat Elvis' roemruchte manager 'Colonel' Parker eiste dat liedjes die op een Elvis-single zouden komen te staan ook aan Presley een credit gaven. Kwestie dat een deel van de gigantische opbrengst van de royalty's ook naar het Elvis-kamp zou vloeien. Later gebeurde dat niet meer, maar een liedje dat door Elvis gezongen werd, kon altijd rekenen op extra (cover)belangstelling. Liedjesschrijvers konden zich inderdaad niets beter wensen dan dat Presley een song van hen opnam: eerst rinkelde de kassa door Presleys grote fanschare en daarna voelden een heleboel artiesten zich geroepen om de song op hun beurt ook nog eens te coveren. In de meeste gevallen was het resultaat dan ook maar een doorslagje van de Elvis-versie, maar er zijn net zo goed Elvis-covers die zelf geschiedenis schreven. Wij pikken er en vijftal uit.

'In The Ghetto'

Nick Cave

Nee, wij denken nu eens niet aan Will Tura's 'In de getto' (dat strikt genomen door 'In het getto' had moeten worden vertaald), maar aan de jonge Nick Cave, die alle zwarte new-waveraven indertijd verbaasde met zijn eigen versie van deze Presley-klassieker. De song werd oorspronkelijk geschreven door Scott Davies, maar het was dankzij Presley dat de wereld kennismaakte met dit schrijnende nummer, dat beslist een van de hoogtepunten is uit het tweede deel van Presleys carrière.

De Australiër Nick Cave kwam uit de destructieve groep The Birthday Party en had met From Her To Eternity (1984) net een plaat gemaakt in vergelijking waarmee prikkeldraad eten nog gezellig is. Caves Elvis-fixatie kwam naar boven met deze single en ze bereikte haar hoogtepunt met de lp-titel The Firstborn is Dead, die refereerde aan het feit dat Elvis' oudere tweelingbroer dood werd geboren. Die plaat begint trouwens met de song 'Tupelo' en dat is niet toevallig de plaats waar Presley geboren werd.

'In The Ghetto' werd door Cave gebracht zonder dat hij veel aan de song of het arrangement veranderde. De Cave-haters merkten op dat Nick vals zong, maar dat doet hij volgens hen op al zijn platen. Het was in elk geval ongelooflijk oncool in de volle new-waveperiode, maar Cave heeft zich dan ook nooit een zak aangetrokken van de heersende modetrends. Net als Presley, trouwens.

Terug te vinden op de cd From Her To Eternity (Mute 1984) (oorspronkelijk alleen maar een single).

'Heartbreak Hotel'

John Cale

Als John Cale optreedt, dan behoort dit nummer vrijwel altijd tot de set. Het geeft de bekendste levende Welshman dan ook de kans om al zijn duivels uit te drijven. Cale kondigt het nummer steevast aan als een Presley-song en dat klopt in die mate dat het een van de voorbeelden is waar Colonel Parker Presleys naam liet toevoegen aan de namen van de twee oorspronkelijke toondichters: Mae B. Axton en Tommy Durden. Presleys versie druipt wel van de duisternis en is zeker een van de hoogtepunten uit zijn immense catalogus. Het mag duidelijk zijn dat de klassiek geschoolde Cale zich in de naargeestige sfeer herkende en vanuit de diepe krochten van de geest naar een bevrijdende oerschreeuw à la Lennon toewerkt.

'Heartbreak Hotel' door John Cale staat oorspronkelijk op Slow Dazzle (Island 1975), maar we raden de versie op zijn liveplaat Fragments Of A Rainy Season aan. (FNAC/WMD 1992)

'Little Sister'

Ry Cooder

Ry Cooder wordt beschouwd als een van de meest virtuoze archeologen van de twintigste eeuw. De man haalde eigenhandig de Hawaïaanse muziek, de jazz uit de jaren '20 en de Afro-Cubaanse son uit de vergetelheid. Cooder was in de sixties begonnen als bluesgitarist, maar zijn interesse waaierde in de loop der jaren meer en meer open. Zo was het ook veelbetekenend dat hij op zijn popmeesterwerk 'Bop Till You Drop' een oud Elvis b-kantje opdiepte; het nummer werd mooi opgepoetst dankzij de magische stemmen van onder meer Herman Johnson en Bobby King. Eigenlijk sorteerde hij indertijd hetzelfde effect als J-XL nu met zijn remix van 'A Little Less Conversation'.

'Little Sister' door Ry Cooder is terug te vinden op Bop Till You Frop (Warner) uit 1979

'Always on my Mind'

Pet Shop Boys

De heerlijke discocamp van de Pet Shop Boys heeft nooit betere coverwaar gevonden dan bij 'Always On My Mind' van Presley. Dat nummer stamt uit een verzoekje voor een Britse tv-show naar aanleiding van het feit dat Elvis tien jaar ervoor overleed. Het was de eerste keer dat Tennant en Lowe een song coverden, maar de reacties van de kijkers en de fans waren zo gigantisch dat de groep de opname moest uitbrengen. De single schopte het daarna tot aan de top van de hitparades over de hele wereld. De versie van de Pet Shop Boys laat ook horen dat niet alleen Dusty Springfield een idool in homokringen is. Dit jaar verscheen ook een mooie versie van 'Always On My Mind' door de Vlaming Anton Walgrave. Het nummer fungeert als de afsluiter van de nieuwe cd van deze onderschatte liedjesschrijver. Zijn lezing is bitterzoet en intimistischer dan die van Presley, maar niet zo potsierlijk als die van bijvoorbeeld Willie Nelson.

'Always On My Mind' door The Pet Shop Boys is terug te vinden op Introspective (EMI) uit 1988. Ook op Before The Dawn (No Circus/2002) van Anton Walgrave staat die song.

'A Fool Such As I'

Bob Dylan

Bob de liedjesbouwer choqueerde in 1969 vriend en vijand door aan te komen met deze cover van 'A Fool Such As I', die eerlijk gezegd een beetje lijkt op 'A Little Less Conversation'. De hippies waren verbijsterd, maar Dylan heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat niet alleen Woodie Guthrie maar ook Elvis Presley een grote inspiratiebron in zijn jeugd was. Presley nam als wederwoord een liefst elf minuten durende versie van Dylans 'Don't Think Twice It's Alright' op.

Dylan nam 'A Fool Such As I' op in 1967 en 1969. De versie uit 1969 is terug te vinden op de cd Dylan (CBS 1973)

Als Elvis een liedje onder handen nam, was het daarna moeilijk om nog aan zijn uitvoering te ontsnappen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234