Vrijdag 14/05/2021

'De stap van entertainer naar demagoog is erg klein'

Adriaan Van den Hoof pint zich niet graag vast op één ding. Hij maakte net een nieuwe plaat met Discobar Galaxie, speelt stripverhalen na in Man bijt hond, werkt aan een theatermonoloog en dook in de archieven van Canvas. Tussen de bedrijven door werd Van den Hoof ook nog even vader. Van twee zonen tegelijk. We schreven het al: de man pint zich niet graag vast op één ding.

Door Jeroen de Preter / foto's thomas vanhaute

Voor zijn terugblik op tien jaar Canvas koos Adriaan Van den Hoof onder meer een fragment uit een reportage over Ever Meulen, bekend als tekenaar voor Humo. Ever Meulen is een kunstenaar zoals Van den Hoof er ooit zelf graag een wilde worden. "Ik wil dat trouwens nog altijd", zegt Van den Hoof, "maar het komt er maar niet van. Ik heb er wel voor gestudeerd, aan Sint-Lukas in Brussel, de school waar Ever Meulen lesgeeft. Helaas heb ik zijn lessen nooit bijgewoond, iets waar ik nog altijd spijt van heb. Hij is een kunstenaar waar ik heel veel mee heb. Zijn hang naar de esthetiek van de jaren vijftig, die puurheid van dat werk..."

Voor Man bijt hond heb je zopas met veel smaak uit Jommeke voorgelezen. Zou je dat ook kunst durven noemen?

"Dat is iets heel anders. Ik ga er niet denigrerend over doen, maar het zijn stripverhalen die duidelijk aan de lopende band gemaakt zijn. Ik vind het trouwens jammer dat Ever Meulen nooit stripverhalen heeft gemaakt, al zou hij daar, met zijn beroemde perfectionisme, waarschijnlijk jaren over doen."

Jouw moeder Annemie Leysen schrijft in deze krant al jaren over het betere kinder- en jeugdboek. Mocht de kleine Adriaan ook stripverhalen lezen?

"Jawel hoor. Mijn vader was en is nog altijd een groot striplezer. Van hem komt denk ik zelfs mijn fascinatie vandaan. Bij ons thuis lagen alle Kuifjes. We hadden ook hele stapels Suske en Wiske. Als kind was ik vooral verzot op comics. Batman en Spiderman, die dingen. Dat genre lag thuis wel iets moeilijker. Niet omdat de inhoud verderfelijk zou zijn, maar wel omdat mijn ouders het lelijk vonden. Het grappige is dat die comics intussen ook al tot kunst verheven zijn en dat ze in sommige gevallen zelfs graphic novels zijn gaan heten."

Heb je al een idee hoe je jouw pasgeboren zonen cultureel gaat opvoeden? Een verbod op Studio 100-producten uitvaardigen, om te beginnen?

"Dat hangt ervan af. Mega Mindy is een Studio 100-product, maar ik vind het wel duizend keer beter dan de series waar wij als kind naar keken. Merlina en De kat, je moet daar eens opnieuw naar kijken, het is echt flauwekul.

"Samson en Kabouter Plop? Ik heb er te weinig naar gekeken om te beslissen of dat nu slecht of goed is. We zullen wel zien als het zover is, zeker? Over K3 moet ik me gelukkig al niet te veel zorgen maken. Tegen dat mijn zonen er rijp voor zijn, zijn die meisjes bejaard. Alhoewel, ze zullen hen wel zodanig operatief aanpassen dat ze er ook dan nog altijd als meisjes uitzien. Soit, ik hoop dat mijn kinderen die boot helemaal zullen missen."

Je koos uit het Canvasarchief ook een documentaire over wijlen Julien Schoenaerts.

"Ik heb dat fragment onder meer gekozen om de diversiteit van Canvas in de verf te zetten. Ik vind het geweldig dat je er terechtkunt voor zowel kolder als harde documentaires of eindeloze portretten, zoals dat van Julien Schoenaerts. Op welke zender zie je nog portretten die je een mens echt doen leren kennen én grensverleggende kolder? Op de BBC, ja, en misschien ook wel op Arte, al is de kolder daar misschien toch iets minder aanwezig.

"Schoenaerts wordt in dat portret ook onwaarschijnlijk eerlijk benaderd. Het gaat over hem, en alleen daarover. Je ziet hoe Schoenaerts, de man en de acteur, al eeuwen dezelfde zijn. Hij heeft nooit toneel moeten spelen. Hij was altijd en overal Julien Schoenaerts. Als acteur is dat het hoogste dat je kunt bereiken."

Is de dodelijk ernstige Schoenaerts niet zo ongeveer het tegendeel van de grapjas Van den Hoof?

"Ik word in die schuif geduwd: 'da's ene voor te lachen.' Terwijl ik niet liever zou willen dan dat ze me eens vragen voor een serieuze rol. Ik heb nu net De indringer gezien. Straffe kost, vond ik. Ik zou heel graag eens een mooie rol krijgen in zo'n Vlaams fictieproject. Maar blijkbaar wordt er als het wat ernstiger moet zijn nooit aan mij gedacht. Terwijl ik vorig jaar met De Roovers Merg heb gespeeld, een serieus stuk op basis van een gedicht van Judith Herzberg. Dat soort dingen wil ik graag nog doen, ook voor tv. Hoe ouder ik word, hoe meer."

Is er een groot verschil tussen acteren voor De Roovers en plaatjes draaien voor een paar duizend fuifbeesten?

"Helemaal niet. Frank Vercruysse (acteur bij theatergroep Stan, nvdr) zei me eens dat hij dat niet snapte. 'Hoe kun je nu voor 350 mensen met Stan spelen en een uur later voor 15.000 mensen platen staan draaien?' Wel, voor mij is dat identiek hetzelfde. Omdat de inzet dezelfde is. De inzet is: het publiek een fijne avond bezorgen. Het maakt niet uit hoeveel het er zijn. Alleen achteraf is de ervaring soms wel anders. Nadat ik dit jaar Werchter had gepresenteerd, reed ik met de auto naar huis. Alleen. Een heel bizarre ervaring. Er overviel mij een gevoel van totale eenzaamheid.

"Begin volgend jaar komt er een nieuwe reeks portretten op Canvas. Weerwolven, van de fantastische fotograaf en filmer Dimitri Van Zeebroeck. In de eerste aflevering word ik geportretteerd. Daarvoor heeft hij me de hele vorige zomer nachten aan een stuk gevolgd en vervolgens uren aan een stuk geïnterviewd. Toen ik onlangs het resultaat zag, was ik totaal van de kaart. Ik werd geconfronteerd met mezelf zoals ik me nog nooit had gezien. Het was een klap in mijn gezicht.

"Plaatjes draaien met Discobar Galaxie is voor mij altijd een hobby geweest, iets onschuldigs. Maar door de beelden die Dimitri ervan heeft gemaakt, ben ik gaan beseffen hoe groot de impact ervan kan zijn. Dertigduizend mensen die de rand van de waanzin bereiken, gewoon, door een plaatje dat wij opzetten. Toen mijn moeder het zag, moest ze huilen. En ik ook. Het is gewoon gevaarlijk. De stap van entertainer naar demagoog is heel klein.

"Door dat portret ben ik me ook meer bewust geworden van de veelheid van dingen die ik doe. Ik ben het me sindsdien heel hard gaan afvragen: doe ik niet te veel verschillende dingen, en zou ik me niet beter concentreren op één ding, iets dat me echt fascineert? Die reportage heeft me wakker geschud. Ik bedoel: ik beleef alles ten volle, maar doe ik ook wel alles wel ten volle?"

Je hebt voor Canvas ook een VPRO-documentaire over hiphop geselecteerd. Een merkwaardige keuze, want Canvas heeft die documentaire nooit uitgezonden.

"Ik wou op die manier op een gat in hun aanbod wijzen. Ik vind het onbegrijpelijk dat Canvas geen goed muziekprogramma heeft, zoals de VPRO. Ik heb een fragment gekozen uit een documentaire uit het eind van de jaren tachtig, met Marcel Vanthilt, gemaakt door Bram van Splunteren. Voor die documentaire was hij naar de Bronx getrokken om er de beginnende hiphopsterren te interviewen, zoals LL Cool J en Run DMC.

"Toen ik de documentaire weer zag, kon ik er me nog elk woord van herinneren. Ik was als jonge gast gefascineerd door hiphop. Iedereen zei toen dat het een rage was, zoiets als skaten, en dat het een half jaar later wel weer voorbij zou waaien. In die documentaire kon je al voelen dat dat niet zou gebeuren. Je voelde iets borrelen. Inmiddels is ook gebleken dat het de grootste muziekstroming was sinds de rock-'n-roll. Kijk naar de hitlijsten vandaag: 90 procent is hiphop en r&b."

Heb je bij Canvas ook meteen een voorstel ingediend voor een muziekprogramma?

"Nee. Ik zou het ook niet kunnen. Mijn muziekfascinatie gaat nogal heel erg één richting uit."

Met Discobar Galaxie draaien jullie toch oneindig veel meer genres dan hiphop?

"Oké, da's waar, maar toch, ik denk echt wel dat andere mensen het beter zouden kunnen dan ik. Iemand als Dave Peeters bijvoorbeeld. Of Marc Didden. Die zou dat geweldig doen. We hebben net een Jos Bosmansspecial opgenomen, hij wordt met Kerstmis en Nieuwjaar uitgezonden. Marc Didden doet erin mee, het was namelijk zijn grootste wens om ooit eens aan de Jos Bosmansshow mee te doen. Tijdens de opnames ben ik met hem aan de praat geraakt, onder meer over rock. Anekdotes dat die man heeft... Echt een vat vol."

Luister je nog vaak naar radio?

"Ik luister meestal op het net. Soms staat Studio Brussel nog wel eens op, al erger ik me er wel eens aan dat ze zo vaak hetzelfde spelen. Gelukkig zijn er nog de late programma's, zoals The Hop en TLP met zijn reggaeshow."

Als het maar zwarte muziek is. Zit jouw vader Marc Van den Hoof, presentator van het legendarische jazzprogramma op Klara, daar voor iets tussen?

"Ongetwijfeld. Als je bent opgegroeid in een huis vol platenhoezen met funky negers erop, ga je later ook zelf wat makkelijker naar platen grijpen met funky negers erop. De eerste platen die ik kocht waren van James Brown, Parliament, Funkadelic. Dat is zeker geen toeval, onbewust zal het zich in mijn genen hebben vastgezet.

"Er is ook een periode in mijn leven geweest dat ik heel hard een neger wilde zijn. Sneakers en trainings dragen, Afrikaanse tekens rond je nek hangen, ik heb het allemaal gedaan. Als ik er niet tijdig mee was gestopt, was ik een 'wigger' geworden, je weet wel, zo'n blanke gast die er alles aan doet om eruit te zien als een funky neger, maar het nooit echt zal zijn."

Hebben ze jou al eens gevraagd of je ADHD hebt?

"Hebben niet alle kinderen dat tegenwoordig?"

Je vader in elk geval niet.

"(lacht) Bestaat er een term voor het tegenovergestelde van ADHD? Pas op, in alle stilte is hij echt een topentertainer. Maar wel een subtiele topentertainer. De moppen van Comedy Casino vond hij bijvoorbeeld wel eens te plat."

Kun je bij wijze van uitsmijter vertellen wat je favoriete mop aller tijden is?

"Mmm... een van mijn favoriete moppen aller tijden is een hele domme, maar misschien vind ik ze net daarom zo fantastisch."

Vertel!

"Er komt een heel lelijk wijf met een papegaai op haar schouder een café binnen. 'Oké mannen', zegt zij, 'de eerste die hier kan zeggen welk beest er op mijn schouder zit, die mag eens met mij poepen.' Iedereen zwijgt, tot er een zatlap roept: 'Nen olifant'. Waarop zij: ''t Is niet helemaal just, maar ik reken het goed.'"

Canvas XL,

vanavond om 20.50 uur op Canvas.

Met Stan optreden voor 350 mensen of platen draaien voor 15.000 mensen, dat is voor mij identiek hetzelfde

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234