Zaterdag 08/05/2021

Interview

“De stage is voorbij, nu zijn we leermeesters”

Dries Van Dijck en Jan Paternoster: “We lappen de regels steeds vaker aan onze laars.” Beeld © Tim Paternoster
Dries Van Dijck en Jan Paternoster: “We lappen de regels steeds vaker aan onze laars.”Beeld © Tim Paternoster

De zwarte doos van Black Box Revelation uitpluizen? Geen sinecure. Al is het maar omdat het duo liever kiest voor hilariteit dan huivering. Maar op hun nieuwste plaat Tattooed Smiles geeft frontman Jan Paternoster zich toch meer dan ooit bloot.

‘When they ask me about my work,’ sneert Paternoster ergens op de nieuwe plaat, ‘I start feeling blue / Why don’t they shut up’. Op het risico af onszelf bont en hem blauw achter te laten, proberen we toch een dieper inzicht te krijgen in de zwarte doos van Black Box Revelation. Achter dezelfde kerels die ooit een Italiaanse backstage in brand staken of in hun onderbroek uit de Viper Room strompelden, blijken vandaag immers volgroeide songschrijvers te schuilen.

Zo is Tattooed Smiles een veel emotionelere plaat dan de vorige geworden. “Dat klopt eigenlijk wel”, knikt Paternoster bedachtzaam. “Aanvankelijk wilden we een harde, ruige rockplaat maken. Zes uur jammen en dan zien wat eruit voortkomt.” Na die sessie bleken ze kennelijk niet de rockgroep die ze altijd voor ogen hadden, vervolgt drummer Dries Van Dijck. “Maar tegelijk is dit nog de rauwste plaat die we konden maken: zowel emotioneel als in onze manier van spelen.”

Duet met Seasick Steve

De timing daarvoor was perfect, vindt Paternoster. “Het was net uit met mijn ex en ik nam de vlucht om alles even te laten bezinken. Misschien zit er daarom ook zo’n gevoel van eindigheid in dit album. Toen we aan de plaat begonnen had ik trouwens ook nog drie grootouders, die intussen allemaal zijn gestorven. De song ‘Built to Last’, met Seasick Steve, gaat daarover. Je volgt een dialoog tussen een jonge ket en een oude gast. Ik had mijn eigen grootvader nog veel willen vragen, maar hij stierf net toen ik met die vragen naar hem zou gaan. Ik heb die dan maar aan Seasick Steve gesteld. Hij heeft levenswijsheid genoeg: ‘Young man / Nothing’s ever built to last’, vertrouwt hij ons jonkies toe.”

In een andere song lijkt het alsof Paternosters brave moedertje als tweede hulplijn gold. ‘Mama call me, please’, klinkt het daar. Je moeder bellen om op te biechten dat je de draad volledig kwijt bent? Zover is het nog niet gekomen bij Paternoster. “Die song is geschreven vanuit het perspectief van iemand die zijn hele leven zo hard heeft gewerkt dat hij nooit bij die keuze heeft stilgestaan. Of zelfs maar een beetje heeft genoten van de rit. Ik wil me niet uitspreken over andermans beweegredenen, of over wat goed en slecht is. Maar ik stel me wel die vraag: wanneer is het gepermitteerd om aan jezelf te denken, en wanneer moet je aan de verwachtingen van deze maatschappij voldoen?”

null Beeld © Tim Paternoster
Beeld © Tim Paternoster

Reflectie

Het zijn vragen die beide mannen wel degelijk bezighouden. “Ik vind het belangrijk om zulke vragen te stellen, al beland ik meestal op een punt waarop ik me alleen nog meer vragen stel”, grinnikt Paternoster. “Ik was altijd al een piekeraar, al sinds ik tien jaar werd. Zelfs mijn ma had het daar moeilijk mee, omdat ik nooit sprak over wat me bezighield. Net omdat ik zo veel in mijn eigen hoofd zat, ben ik met muziek begonnen. Deze plaat draait dan ook om reflectie. Dat klinkt misschien raar: we balanceren nog maar pas op de grens van de dertig. Maar bedenk dat we superjong waren toen we met deze groep begonnen.

“Het grootste deel van ons leven ligt hopelijk nog voor ons, maar we kunnen ook al terugblikken op een ander belangrijk deel, waarin we veel hebben beleefd. Daardoor hebben we eindelijk de zelfkennis die het vergt om een plaat als deze te maken. Vergelijk het gerust zo: de voorbije jaren waren we op stage, en nu zijn we leermeester geworden.”

Van Dijck knikt instemmend: “Het is next level geworden. We hebben onszelf gevonden. Dat komt misschien ook omdat er geen haast gemoeid was met Tattooed Smiles. De vorige platen hebben we in Los Angeles en New York opgenomen, waar tijd geld waard was. Nu bleven we gewoon thuis. Dan kun je songs laten sudderen of rusten. We hoefden op voorhand niet goed te weten wat uit onze sessie zou komen. Voor hetzelfde geld liepen we alle dagen stomdronken rond. Dat wás soms ook zo (lacht), maar we hadden eens zo veel sterke ideeën.”

Slaaf van de liefde

Paternoster herinnert zich dat hij ‘This Damned Body’ schreef op een dronken nacht, na een avond stappen. Meer dan een loop op gitaar was er niet aan. “Pure brabbelende emotie”, noemt hij de oorspronkelijke teksten. “Ik heb me toen lang afgevraagd of zo’n poppy song wel paste binnen Black Box Revelation. Maar dat is onzin natuurlijk. Als de Stones het mochten, dan wij ook. (lacht) Regels lappen we steeds vaker aan onze laars. We spelen nu zelfs met drie op het podium: er is een organist bijgekomen. Dat was vroeger ondenkbaar. Maar vandaag zijn we gewoon een duo met drie.”

De plaat gaat meer over verloren liefde dan over nieuwe relaties, opperen we. Daar is Paternoster het niet mee eens. “Al begrijp ik je punt wel. Maar alleen ‘Yellow Belly’ gaat echt over een verloren liefde, terwijl ‘Bur-bearing Heart’ gaat over zoeken naar een meisje en de ware liefde niet vinden. Ik zing: ‘I’m not here for fake love / No time to waste’. Maar ik schrijf eerlijk gezegd liever over de liefde dan over een gebroken hart. ‘Kick the Habit’ is bijvoorbeeld een ode aan de liefde, op een destructieve manier. Ik wilde mijn liefde voor Eva (De Roo, presentatrice bij StuBru en Paternosters huidige vriendin, GVA) uitvergroten en naar het junkieniveau trekken. Ik ben heel graag verliefd, en ik hou ervan om een slaaf van de liefde te zijn.”

Tattooed Smiles is nu uit bij Universal. Donderdag speelt Black Box Revelation een pop-upshow in Milk & Cookies, Brussel en op 14-15/3 staan ze in de AB. abconcerts.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234