Maandag 14/10/2019

De stad van de engelen

Zou er ergens op deze wereld nog een onnozeler kieken rondlopen dan dat Hollywoodviswijf van een Astrid Bryan? Ik durf het te betwijfelen.

En als dat stuk pluimvee al zou bestaan, dan wil ik Yves Desmet langs deze onsympathieke weg toch graag verzoeken om een van zijn kandidaat- koksmaatjes dringend de opdracht te geven daar gauwgauw een puntgave vol-au-vent van te laten maken.

Want terwijl ik dankzij het cultuurkanaal VIJFtv een vluchtige blik werp op de avonturen van Astrid in Wonderland vraag ik me sprakeloos af hoe het toch in Allahs naam mogelijk is dat een mooi medium als televisie zijn middelen toch zo gul inzet om allerhande breindoden als hogergenoemde absoluut hun moment de gloire te gunnen?

Ja, ik weet het. Ik zou op zo'n avond ook naar de opera kunnen, of naar een Roemeense film gaan kijken, of gewoon wat klaverjassen in de het heem voor Oudere Jongeren.

En ja, ik weet het, ook aan mijn tv-toestel zit net als bij het uwe zo'n handige uit-knop. Maar je bent halftijds mediawatcher of je bent het niet. En als ik u van dienst kan zijn door in uw plaats naar al die bagger op de buis te kijken dan offer ik me daar graag en belangeloos voor op. Ook al moet ik, hoe ouder ik word, steeds vaker vaststellen dat mijn smaak en die van de massa helemaal uit elkaar aan het groeien zijn. Of is het vice versa?

Ik zei hierboven dat Astrid Bryan een kieken is, maar eigenlijk is het kalf. Dat is niet echt een aardige opmerking over bewuste rijzende ster, maar ze is vast nog onaardiger tegenover de gemeenschap der kalveren.

In een door mij nog steeds geliefd maar toch slechts op 199.999 exemplaren verspreid weekblad had La Bryan het vorige week over haar evenzeer door mij geliefde thuisbasis Los Angeles, waar ze samen met haar bancontact op benen, de genaamde 'den John' een liefdeskasteel gebouwd heeft. Uit goede bron verneem ik dat Astrid daar wellicht dag en nacht op haar hartvormige roze bed ligt te dromen van een mediacarrière in Vlaanderen, zoals ongetwijfeld alle huisvrouwen in Hollywood dat doen.

Tijd zat voor zulke fratsen overigens, want qua cultuurbeleving valt er volgens het gouden echtpaar toch nooit een zak te beleven in de stad der engelen. Ik citeer even letterlijk:

Humo: Europeanen koesteren soms een dedain tegenover de VS.

Den John: "Ze hebben gelijk! Een van de redenen waarom ik zo graag naar Europa kom, is jullie cultuur. Naar een museum gaan doe je niet zo vaak in L.A. Amerika is een nieuw land, hé."

Astrid: "Marylin Monroe beschouwen ze als een oud cultuuricoon."

Den John: "Onze prehistorie. Jullie geschiedenis gaat een stukje verder terug, niet ?"

En zo gaat dat dan, ad nauseam, nog de hele pagina 62 van die Humo nr. 3705 door.

Ik zou zeggen, om het in de filmtaal van de toekomstige actrice te zeggen: hang 'm high.

"Naar een museum gaan doe je niet zo vaak in L.A."

Hoe achterlijk moet je zijn om zoiets luidop te durven zeggen.

Ik heb nergens ooit langere files bij een museumkassa zien staan dan bij het fantastische Getty Center van architect Richard Meier. Ik heb daar Monet en Manet, Rembrandt en Rubens, Ensor en Van Gogh in betere omstandigheden kunnen bekijken dan in menig stoffig Europees museum.

Ik ben in het Los Angeles County Museum of Art meer dan drie decennia geleden gefascineerd geraakt door experimentele film, vroege videokunst en de eerste installaties.

Ik loop, wanneer ik weer eens tijdelijk in downtown L.A. verblijf, ook altijd met open mond door de helemaal eigentijdse tentoonstellingen van het MOCA en zijn bijhuis Geffen Temporary Contemporary, twee wonderlijke plekken van de top-bouwkunstenaars Arata Isosaki en Frank Gehry.

Ook helemaal verbluffend en allebei in het meer dan schilderachtige Pasadena: het Norton-Simon Museum (Rubens, Rembrandt, Raphael, Botticelli, Renoir, Picasso, Matisse, Van Gogh, Munch en Zurbaran!) en de overweldigende Huntington Library, waar zomaar The Blue Boy van Thomas Gainsborough hangt te hangen en je ook kan wandelen door een prachtige tuin waarin terloops alle soorten bloemen aangeplant zijn die voorkomen in het werk van William Shakespeare.

Niet slecht allemaal, voor cultuurbarbaren, vind ik.

En nog iets, waarde Astrid Bryan: in al die musea en in de talrijke excellente galerijen die over de hele stad verspreid zijn, vind je ook wonderbaarlijk werk van Amerikaanse kunstenaars, want ja, waarde Astrid Bryan en terloops ook waarde 'den John': zij bestaan.

Behalve Marilyn Monroe vereren de inwoners van de Verenigde Staten van Amerika ook nog helemaal terecht mensen als Frank Lloyd Wright, Louis Armstrong, Jack Kerouac, Edward Hopper, Billie Holiday, Ella Fitzgerald, Elvis Presley, Miles Davis, Leonard Bernstein, George Gershwin, Cole Porter, Raymond Chandler, Ernest Hemingway, Buster Keaton en Marlon Brando.

En, waarde Astrid, kijk eens goed naar dat mooie Los Angeles van je waar je met je lelijke wagen wellicht altijd veel te snel door rijdt. Geniet eens van hoe Union Station erbij staat wanneer de zon op- of ondergaat.

Ga eens binnen in misschien wel de mooiste bibliotheek ter wereld, de Los Angeles Public Library, daar aan West 5th Street.

En leen er bijvoorbeeld City Of Quartz-Excavating The Future In Los Angeles van Mike Davis en vraag je dan eens af hoe slim het is om bevestigend te antwoorden op de domme vraag van de Humo-reporter die van je wilde weten of "Los Angeles niet de hoofdstad van de fake" is.

Zo. Ik ben blij dat ik dat allemaal eens op blinkend papier kunnen zeggen heb!

Als nu die onuitstaanbare Amerikaanse ambassadeur Howard W. Gutman en de al even irritante Touring Wegenhulpman Danny Smagghe eens besloten nooit meer op tv te komen, kan het nog gezellig worden, deze herfst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234