Zaterdag 07/12/2019

De soundtrack bij een luguber sprookje

rock

mercury rev imponerend in de gentse vooruit

Klonken de eerste platen van Mercury Rev nog als wazige trips waarbij minstens twee geestverruimende substanties door elkaar waren gebruikt, dan zette het drie jaar geleden verschenen Deserter's Songs het groepsgeluid stevig op de rails. Ook live weet de Amerikaanse groep tegenwoordig heel imponerend over te komen, iets wat ze woensdagavond in de Gentse Vooruit meermaals bewees.

Gent / Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Weg is de losgeslagen gekte, het overambitieuze geëxperimenteer, de verwrongen art-rock van weleer. Ook op de nieuwe, vijfde langspeler All Is Dream regeren theatrale, smaakvolle orkestraties in songs die de luisteraar onverbiddelijk meezuigen naar de grens tussen droom en realiteit. Neem nu 'The Funny Bird', het nummer waarmee Mercury Rev de aanwezigen in de goedgevulde Vooruit tegemoet trad. De vervormde stem van zanger Jonathan Donahue, het weidse maar krachtige geluid dat zijn vijf kompanen uit hun instrumenten persten, het bevreemdende arrangement dat als een raam op een warme lentedag werd opengegooid: het geheel leek wel uit een parallel universum op te stijgen.

Ook 'Chains' of 'Lincoln's Eyes' klonken groots zonder bombastisch te zijn, werden op een statige manier uitgesponnen zonder dat langdradigheid de kop opstak. Dat is opmerkelijk, omdat sommige melodieën zo simpel zijn dat ze voor kinderwijsjes kunnen doorgaan. De uit Buffalo, New York, afkomstige band omzwachtelt zijn composities evenwel met rijkelijke arrangementen en vreemde geluiden, die zo'n onwereldse sfeer scheppen dat je keer op keer geboeid blijft luisteren.

Goed, veel van die tot de verbeelding sprekende nuances vonden hun weg niet naar het podium, waardoor de gitaren meer aandacht opeisten en de keyboards zich veelal beperkten tot het ontvouwen van een lijzige onderlaag. Dat occasionele gevoel van gemis werd echter ten dele gecompenseerd door de intrigerende présence van Jonathan Donahue. De man beschikt bovendien over een schrille, wat naargeestige stem die in elk ander muzikaal kader wellicht enkel de irritatie van de luisteraar zou opwekken. Maar net zoals bij de vergelijkbare keelgeluiden van Wayne Coyne (Flaming Lips) of zelfs Neil Young komt dat gedeukte gezang onder invloed van de muziek net tot bloei. Zelfs op de Gentse planken baadden de songs van Mercury Rev immers in een sinistere schoonheid, prikkelden ze de duistere kant van je fantasie: de volmaakte soundtrack bij een luguber sprookje zoals regisseur Tim Burton er met The Nightmare Before Christmas al een heeft verteld.

Niettemin daalde Mercury Rev herhaaldelijk van die wolk af om eens deftig met de voeten op aarde te stampen. Het drastisch herwerkte 'Delta Sun Bottleneck Stomp' was in het soort ruige glamrock gestoken dat we van de New York Dolls kennen, 'Little Rhymes' en vooral 'You're My Queen' hadden niet misstaan op een Roxy Music-plaat, en de climax in 'Hercules' werd aangedreven door de rechtlijnigste drumpartij die we ooit van de groep hebben gehoord. Neen, de volgende stap in de evolutie van de groep valt dus moeilijk te voorspellen. "And you may ask yourself/ how did I get here?", citeerde Donahue tijdens 'Opus 40' uit 'Once in a Lifetime' van Talking Heads. Zolang Mercury Rev dat gevoel van verwondering maar weet vast te houden, staan er nog mooie dingen te gebeuren.

WIE: Mercury Rev WAAR EN WANNEER: Vooruit, Gent, woensdag 7 novemberONS OORDEEL: Ondanks het ontbreken van veel tot de verbeelding sprekende nuances baadden de songs van Mercury Rev in een sinistere schoonheid die steevast de duistere kant van je fantasie prikkelde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234