Maandag 15/08/2022

InterviewTurgul Çirakoglu

De smerigste job van de Lage Landen: ‘Er was ooit een vrouw die zo vervuild was dat ze vastgeplakt zat aan haar bankstel’

null Beeld Humo
Beeld Humo

150 liter uitwerpselen of mobiele toiletten aan het eind van een bloedheet festival. Wie gaat dat allemaal opruimen? Beste kijker, ontmoet de kaboutertjes. De vuilste jobs van Vlaanderen stelde ons voor aan de personen achter de opkuis. Online voegde VTM Go daar nog de serie De vuilste jobs VIPS aan toe waarin bekende namen als Bart De Wever en Nathalie Meskens zich waagden aan de jobs die niemand wil doen. Nog iemand met zo’n job is Turgul Çirakoglu (32).

Talitha Dehaene

Tugrul Çirakoglu heeft 60.000 volgers op YouTube, is al twee seizoenen lang te zien in de docureeks Niet normaal vies op NPO 3, schrijft wekelijks een column in het Amsterdamse dagblad Het Parool en heeft net een boek uit. Hij is, kortom, de bekendste schoonmaker van de Lage Landen.

Met zijn bedrijf Frisse Kater maakt Çirakoglu de goorste ruimtes weer brandschoon. Huizen waarin maandenlang een onopgemerkt lijk heeft gelegen. Zwaar vervuilde woonkamers van alcoholisten, bedolven onder de lege blikjes en flessen. Ondergekotste matrassen waarop verslaafden zichzelf de dood hebben ingejaagd. Vloeren doordrenkt van lijkvocht, krioelend van de maden. Besmeurde badkamers na een bloederige zelfdoding. Appartementen die van boven tot onder met afval zijn gevuld en waarin bewoners tussen de muizen en kakkerlakken leven. Çirakoglu heeft het allemaal al gezien én gereinigd.

Schoon genoeg is geen boek voor gevoelige zieltjes of magen. Çirakoglu beschrijft in geuren en kleuren enkele van zijn memorabelste opdrachten. Zo was er de zestiger die om onbekende reden liever kranten- dan wc-papier gebruikte. Ooit was zijn toilet daardoor verstopt geraakt, maar dat deerde de man klaarblijkelijk niet. Hij bleef zijn wc vrolijk gebruiken, en toen de pot méér dan overvol zat, ging hij verder op de vloer. Uiteindelijk trof Çirakoglu een hallucinante berg van 150 kilo aan uitwerpselen aan. Aan de andere kant van de badkamerdeur stond het bed waarin de man elke nacht sliep. Terwijl Çirakoglu vuilniszak na vuilniszak vulde, en daarbij meer dan eens bijna over zijn nek ging, zat de bewoner in zijn woonkamer rustig sudoku’s op te lossen.

Dan rijst – naast een portie gal en de halfverteerde frieten met stoofvlees van gisteravond – toch al snel de vraag: hoe begint iemand in godsnaam aan zo’n carrière?

Tugrul Çirakoglu: “Ik ben begonnen als schoonmaker bij studenten. Ook vrij smerig, maar op een andere manier. (lacht) Het concept voor Frisse Kater heb ik in 2014 afgekeken van twee Amerikaanse jongens die toen net hun bedrijfje voor een paar honderdduizend dollar hadden verkocht. Ook zij boden een poetsdienst voor studenten aan: ze maakten je huis schoon na een feestje, zodat je dat zelf niet meer met je brakke hoofd moest doen, én leverden er een vers ontbijt bij.”

“Het idee sloeg aan, maar ik besefte al snel dat ik me gigantisch had verkeken op de verschillen tussen de Verenigde Staten en Nederland. Daar wonen studenten vaak met duizenden samen op een enorme campus, hier zijn ze over de hele stad verspreid. Bovendien is het verkeer in Amsterdam een ramp: het duurde telkens een halfuur om van de ene naar de andere klus te reizen. En parkeren in de stad is peperduur. Ik werkte keihard voor heel weinig geld, want ook de tarieven had ik zomaar overgenomen – ongeveer 15 euro per bewoner. De appartementen hier zijn piepklein, dus dat was al geen vetpot, maar studenten zijn ook nog eens buitengewoon gierig en logen over het aantal huisgenoten.”

De deelname van Bart De Wever haalde de compilatieaflevering van 'De vuilste jobs van Vlaanderen VIPS' met gemak Beeld VTM
De deelname van Bart De Wever haalde de compilatieaflevering van 'De vuilste jobs van Vlaanderen VIPS' met gemakBeeld VTM

“Ondergekotste vloeren, compleet gesloopte toiletten, bergen cocaïne op de salontafel… Ik heb van alles gezien in die tijd. Soms stond ik vijf uur aan een stuk te schrobben na een uit de hand gelopen feest, voor 50 euro. Er moest iets veranderen, ik was het spuugzat. In april 2016 was ik de keuken van een studentenhuis aan het schoonmaken. Ineens kwam er een jongen binnen, zijn gezicht hing vol bloed. Blijkbaar was de glazen balkondeur die nacht gesneuveld. Hij had diepe snijwonden in zijn oogkas, zijn oog hing er bijna uit, maar hij was zo high dat het hem niet eens interesseerde. Hij had er gewoon een pleister op geplakt. Toen besefte ik: dat spul op de vloer is geen ketchup. Ik was iemands bloed aan het opruimen, voor een habbekrats.”

“Thuis heb ik opgezocht hoe het zat: zijn er bedrijven die bloed opruimen? Is het gevaarlijk? Hoe pak je dat aan? Zo ontdekte ik de wereld van crime scene cleaning. In Amerika is dat een heel grote sector, hier is het minder bekend. Dus besloot ik een niche voor mezelf te creëren.”

Hoe word je een crime scene cleaner?

Çirakoglu: “Tja, dat moest ik zelf uitzoeken. Er bestonden geen Europese opleidingen, behalve in Engeland, maar die leken me niet zo professioneel. Het opleidingsaanbod in de VS is wel erg groot, maar ook enorm duur. Uiteindelijk heb ik enkele onlinecursussen gevolgd. Die waren extreem saai en héél Amerikaans, vol dramatische waarschuwingen, omdat ze bij elke stap doodsbang zijn om een rechtszaak aan hun broek te krijgen. Veel informatie was ook nutteloos voor mij, over chemicaliën die in de EU niet eens toegelaten zijn en wetgeving die enkel in de VS geldt. Maar die cursussen hebben me wel de basiskennis bijgebracht én ik leerde de juiste termen. Dat jargon was erg nuttig om mijn kennis verder uit te breiden. Maandenlang heb ik me verdiept in de materie en professioneel materiaal verzameld, zodat ik goed voorbereid aan de slag kon. En toen heb ik het gewoon gedaan.”

Wat was je eerste opdracht?

Çirakoglu: “Die was gelukkig vrij simpel. Ik was ingehuurd om bloedvlekken op enkele deuren en muren in een appartementencomplex schoon te maken, nadat een alcoholverslaafde buur zich had verwond. Ik deed er extreem lang over en ik was doodsbenauwd dat ik één of andere ziekte zou oplopen.”

En toen dacht je: ik wil meer van dit?

Çirakoglu: “Blijkbaar wel, ja. (lacht) Het schonk me veel voldoening om het allemaal weer schoon te krijgen, om alles netjes te desinfecteren en te weten dat ik de boel veilig achterliet voor de andere bewoners.”

‘Klanten durven verontwaardigd te reageren op een offerte van 2.000 euro om ‘een beetje bloed op te ruimen’, alsof het een kwestie is van wat dweilen.’ (Foto: een schoonmaak na een onopgemerkte dood.) Beeld HUMO
‘Klanten durven verontwaardigd te reageren op een offerte van 2.000 euro om ‘een beetje bloed op te ruimen’, alsof het een kwestie is van wat dweilen.’ (Foto: een schoonmaak na een onopgemerkte dood.)Beeld HUMO

GEMUMMIFICEERD

In elke afgrijselijke woning waar je binnenstapt, schuilt altijd nog een sprankje menselijke waardigheid.

Çirakoglu: “De verhalen van die mensen brengen, dát is mijn missie. De gore trekt een groot publiek aan, zeker op YouTube en op tv, maar ik hoop dat ze blijven voor de verhalen. Achter elke afschuwelijke situatie zit een menselijk verhaal. Soms kan ik zelf niet geloven wat ik allemaal aantref. Er was ooit een vrouw die zo vervuild was dat ze vastgeplakt zat aan haar bankstel. Letterlijk: de brandweer moest haar losweken. Als ze haar eraf hadden getrokken, was haar huid afgescheurd. Die vrouw lééfde nog! Ze zat gewoon op haar bank weg te rotten, ze liet alles lopen waar ze zat. In de kussens heb ik een levend muizennest gevonden. Het ongedierte liep ’s nachts gewoon over haar heen. Dan vraag je je toch af hóé iemand zo kan worden? Hoe ontstaat zo’n situatie? Waarom heeft niemand het gezien?”

Je noemt eenzaamheid de grootste epidemie van deze tijd.

Çirakoglu: “De schrijnendste verhalen komen voort uit eenzaamheid. Natuurlijk spelen er altijd andere dingen mee – je wordt meestal niet zomaar eenzaam. Vaak is er sprake van een verslaving, psychische stoornissen of een jeugdtrauma. De problemen gaan van kwaad naar erger, tot iemand compleet in isolement raakt en er niet meer uit komt.”

“We zijn net ingeschakeld door de bewindvoerster van een man die al bijna zijn hele leven allerlei problemen heeft. Al twintig jaar lang heeft niemand ’m nog gezien. Die man krijgt elke maand zijn geld gestort, maar wil geen contact en weigert alle hulp. Niemand wist hoe het met hem ging, wat hij deed of hoe zijn situatie was. Uiteindelijk is hij bijna dood aangetroffen in zijn huis. In het ziekenhuis vroeg men de bewindvoerster welke medicijnen hij nam, maar ze had geen flauw idee. Die man is gewoon een spook. Ze wisten dat hij bestond en waar hij woonde, maar verder niets.”

“In aflevering vier van het nieuwe seizoen van Niet normaal vies zie je hoe we het huis moeten schoonmaken van een Amsterdammer die gewoon verhongerd is. Hij is gemummificeerd aangetroffen, volledig uitgedroogd. Hij had peper en zout in huis, wat water, en verder niets. De man was zwaar schizofreen en had met niemand contact. Zijn familie heeft constant aangeklopt, maar hij weigerde open te doen en dus kon de politie niets doen. Dat is toch absurd?”

“Het hoort gewoon niet dat mensen in zulke omstandigheden leven, zeker niet in een welvarend land. Het is onze plicht om hen te helpen, ook als ze het zelf niet willen. Sommigen moeten we tegen zichzelf beschermen. Een tijdje geleden waren we bij een hoogbejaarde man met allerlei medische aandoeningen. Zijn toiletruimte was extreem vervuild. Het riool was wellicht ooit overstroomd, maar dat was nooit opgeruimd. De vloer was pikzwart, alles zat bedekt onder een laag urine en ontlasting. Wekelijks kwam er een verpleegkundige langs om hem te verzorgen, maar door de stank en de rioolvliegen wilde niemand het appartement nog betreden. Dus werd hij verzorgd in het trapportaal. Toen ik hem ontmoette, zag ik dat zijn kleding onder de ontlasting zat. Maar niemand doet er wat aan, omdat de man het vertikt om zijn woning te verlaten. Hij is totaal niet in staat om voor zichzelf te zorgen, maar krijgt toch de vrijheid om alleen te wonen.”

“Sommige mensen hebben voor mij het recht op vrijheid verloren. Als je met poep besmeurd in je woning zit weg te rotten, wat voor vrijheid heb je dan nog? Dan moet de maatschappij toch ingrijpen? Maar nee, dat mag gewoon. Dat laten we zo. Als ze zelf de deur niet openen of om hulp vragen, dan houdt het op. Ga maar dood.”

Vaak worden zulke mensen wel omringd door buren die ondanks alles niet aan de alarmbel trekken.

Çirakoglu: “Ik heb al meegemaakt dat iemand maandenlang dood in huis lag. Niemand had het gemerkt, tot de maden door het plafond bij de onderburen binnenvielen. Soms weten ze het wel, maar negeren ze het gewoon, tot ze er zelf last van krijgen.”

“Ik heb schoongemaakt bij een man die al vijf jaar niet meer buiten was geweest. Hij leefde in zijn eigen vuil, het huis lag vol afval en er zaten duizenden vliegen. Zijn deur stond elke dag open, dus de buren wisten het. Toch heeft niemand ooit ingegrepen. Bij de man bij wie ik 150 kilo uitwerpselen moest opruimen, konden de buren door het glas van de voordeur zien hoe erg de situatie was. Ook zij hebben niet aan de bel getrokken, tot de stank uiteindelijk niet meer te harden was.”

In je boek waarschuw je meermaals voor de gevolgen van de individualisering.

Çirakoglu: “Het wordt steeds extremer, dat zie je overal. Iedereen zit op zijn eigen eilandje en is voornamelijk met zichzelf bezig. Al die eenzame woningdoden en mensen in isolement zijn een gevolg van het verlies van onze human touch. We zijn niet meer oprecht in elkaar geïnteresseerd. We vragen op automatische piloot hoe het met iemand gaat, maar het antwoord interesseert ons niet echt. Mensen hebben het in de comments onder mijn YouTube-video’s vaak over hoe empathisch ik ben, alsof dat zo bijzonder is. Dat zou het niet moeten zijn.”

Heb je de impact van de coronacrisis gezien in je werk?

Çirakoglu: “Tijdens de lockdowns zagen we veel zelfmoorden, en sinds een halfjaar zien we de nasleep van de pandemie. We krijgen nu opdrachten voor extreme schoonmaakbeurten bij mensen die toen in de problemen zijn gekomen. Inmiddels is hun hele huis vervuild geraakt en kunnen ze het niet meer in hun eentje aan.”

“Wat me tijdens de pandemie opviel, was dat de methode van zelfdoding veel extremer werd. Voorheen was het vaak de polsen doorsnijden, maar sinds corona is het meteen de keel doorsnijden, één keer zelfs met een kettingzaag. Of de keel doorsnijden én bleekmiddel drinken. Van gebouwen springen... We zagen echt gestoorde dingen. (stil) Kun je nagaan hoe wanhopig sommigen tijdens de lockdowns zijn geworden.”

'Bij de man bij wie ik 150 kilo uitwerpselen moest opruimen, konden de buren door het glas van de voordeur zien hoe erg de situatie was. Ook zij hebben niet aan de bel getrokken.' Beeld Nosh Neneh
'Bij de man bij wie ik 150 kilo uitwerpselen moest opruimen, konden de buren door het glas van de voordeur zien hoe erg de situatie was. Ook zij hebben niet aan de bel getrokken.'Beeld Nosh Neneh

DE TOYOTA-MANIER

Je ouders hebben hard gewerkt om je te laten studeren, en toen besloot jij om schoonmaker te worden.

Çirakoglu: “Mijn vader heeft jarenlang bij de gemeentelijke reinigingsdienst van Amsterdam gewerkt. Dat zijn hoogopgeleide zoon schoonmaker zou worden, kon er bij hem niet in. Maar inmiddels is hij erg trots, hoor.” (glimlacht)

Heb je je studie bedrijfseconomie toegepast op je eigen zaak?

Çirakoglu: “Jazeker. Toen ik een poos terug in China werkte, heb ik geleerd om op een heel analytische manier te observeren. Die kennis heb ik gebruikt om ons schoonmaakproces efficiënter te maken. Zo heb ik me verdiept in The Toyota Way, een managementmethode van die autofabrikant. Als Toyota een nieuwe manager aanneemt, moet die in zijn eerste week op een stoel gaan zitten, midden in de fabriek. Er wordt een krijtcirkel om hem heen getekend en daar mag hij acht uur lang niet uit. Hij mag niet praten, enkel zitten en observeren: wie doet wat, hoelang duurt elk proces, welke handelingen zijn overbodig?”

“Die methode heb ik later toegepast op Frisse Kater. Ik noteerde bij elke opdracht tot op de minuut wat ik deed, hoe ik het deed, hoeveel stappen ik zette… Achteraf analyseerde ik wat er efficiënter kon. Zo heb ik het hele schoonmaakproces gestroomlijnd. Het is een compleet andere manier om naar poetsen te kijken.”

“Eigenlijk was het logischer geweest als ik, voordat ik met Frisse Kater begon, zelf eerst bij een schoonmaakbedrijf had gewerkt. Dat gebrek aan ervaring is zowel een vloek als een zegen gebleken. Enerzijds was het heel dom, want in het begin deed ik maar wat, anderzijds heeft het me wel een frisse blik opgeleverd, die tot onze huidige werkwijze heeft geleid.”

“Sowieso is Frisse Kater een atypisch schoonmaakbedrijf. Veel bedrijven in onze sector zijn in het verleden blijven hangen. Ze zijn inwisselbaar en staan niet echt ergens voor. Als je kijkt naar onze naam, ons logo, onze website, onze sociale media: dat is totaal anders.”

Hoe komt dat?

Çirakoglu: “Wij worden niet gerund door een bende oude witte mannen. (lacht) Ik besefte al heel snel dat schoonmaken zoveel meer is dan alleen maar vuil opruimen. Je verkoopt ook een gevoel van veiligheid. Je wordt in iemands huis binnengelaten, dan móét die persoon je willen vertrouwen. Daarvoor heb ik goed gekeken naar bedrijven als Gucci en Chanel. Als je zo’n winkel binnenkomt, sta je op het punt om een aankoop te doen van een paar duizend euro. Je wordt er niet aangesproken door een sjofele kerel: ‘Hé, makker, hoe gaat-ie?’ Nee, de verkopers zitten strak in het pak, zijn perfect verzorgd en praten deftig. Thuis zijn het ook maar gewoon mensen, ze zijn niet per se rijk of hoogopgeleid, maar ze gedragen zich wel zo in die winkel. Ze verkopen je een gevoel van vertrouwen, dat ze verstand van zaken hebben, dat ze kwaliteit bieden, dat je waar voor je geld krijgt. Het slaat natuurlijk nergens op – je betaalt 3.000 euro voor een paar aaneengenaaide stukjes leer – maar dat laten ze nergens uit blijken.”

“De tarieven voor mijn soort schoonmaak zijn hoog. We bieden uiteraard waar voor ons geld, want we beschikken over gespecialiseerde kennis en materiaal, maar het blijft erg duur. Klanten snappen dat niet altijd, dus moeten we op alle vlakken duidelijk maken dat je niet betaalt voor iemand die even met een bezem komt vegen. Je betaalt voor kennis, professionaliteit, veiligheid, vertrouwen.”

Worden de gevaren van je werk vaak onderschat?

Çirakoglu: “Klanten durven verontwaardigd te reageren op een offerte van 2.000 euro om ‘een beetje bloed op te ruimen’, alsof het een kwestie is van wat dweilen. Die mensen beseffen niet welke veiligheidsrisico’s dat met zich meebrengt. (somt op) Bij bloed en lichaamssappen loop je het risico op hepatitis of hiv, bij duivenpoep op een longontsteking of vogelgriep. Als je het huis van een hoarder (dwangmatige verzamelaar, red.) opruimt, kun je het hantavirus oplopen. Als je een besmeurde vloer openbreekt, moet je opletten voor tetanus. Daarnaast zijn de chemicaliën die we gebruiken ook niet gezond, zonder goede bescherming kun je je huid verbranden of je longen beschadigen.”

“Het is ook fysiek erg zwaar werk. Onze beschermende pakken zijn onhandig, benauwend en bloedheet. Afhankelijk van de situatie dragen we ook een mondmasker, oogbescherming en een dubbele laag handschoenen. We werken vaak in krappe, benarde situaties, omgeven door afval, uitwerpselen, bloed of lijkvocht. En dan is er nog het mentale veiligheidsrisico. De kans op posttraumatische stress is groot als je zo vaak afschuwelijke dingen ziet.”

Heb je een bepaalde persoonlijkheid nodig om dit werk aan te kunnen?

Çirakoglu: “Je moet fysiek en mentaal sterk zijn, dat is erg belangrijk. Je moet ook een koele kikker zijn, je mag niet te snel in paniek raken. Het is essentieel dat je goed in teamverband kunt werken, want je hebt je collega’s echt nodig. Je mag niet snel opgeven. En ik denk dat je ook empathisch moet zijn. Wij komen vaak in aanraking met kwetsbare mensen. Als we iemands vervuilde huis schoonmaken, is die bewoner er vaak gewoon bij. Dan moet je weten hoe je met die persoon moet omgaan. Je moet mensen in hun waarde laten, want de schaamte is vaak enorm.”

Het is knap dat je zo empathisch kunt blijven. Je ziet zoveel lelijke kanten van de mensheid, verandert dat je wereldbeeld niet?

Çirakoglu: “Ik heb geen talent voor cynisme. Daarin lijk ik op mijn moeder, zij was heel vrolijk en optimistisch. Ze is inmiddels overleden, maar ze heeft me geleerd om altijd op het positieve te focussen. Als je alleen maar nadenkt over alles wat er fout kan gaan en slecht is in de wereld, word je helemaal gek.”

“We zitten hier nu in een mooie bar in Amsterdam. Als ik die flatgebouwen aan de overkant zie, zou ik me kunnen afvragen hoeveel mensen daar misschien eenzaam liggen weg te rotten. Maar dat doe ik bewust niet. Ik moet daar al over nadenken tijdens mijn werk, dan doe ik het niet ook nog ’s avonds tijdens het eten of wanneer ik met mijn vrouw aan het winkelen ben. Dan zou ik niet meer kunnen functioneren.”

Proberen mensen soms misbruik te maken van je empathie?

Çirakoglu: “Ja, sommige klanten proberen op mijn emoties in te spelen met een zielig verhaal over hun overleden moeder of vader, in de hoop korting te krijgen. Ik ben ook maar een mens, natuurlijk voel ik dan medelijden. Maar iets te vaak is al gebleken dat die mensen helemaal geen band hadden met de overledene. Ik heb weleens klanten gehad die vervolgens doodleuk door het bloed van hun dode vader liepen, alsof het niks was. Of klanten die enthousiast spullen gingen uitzoeken om mee naar huis te nemen. Ook opvallend: bijna élke keer als ik iemand korting geef, betalen ze met een private banking-kaart. Die krijg je pas met een vermogen van minstens 200.000 euro.”

“Klanten proberen de situatie ook vaak minder erg voor te stellen aan de telefoon, om de offerte te drukken. Dan zeggen ze dat er iemand is overleden, maar ach, het is niet zo vies, het valt allemaal wel mee. Tot je er aankomt en de woonkamer wel een slachthuis lijkt.”

Tugrul Cirakoglu Beeld Nosh Neneh
Tugrul CirakogluBeeld Nosh Neneh

BERGEN BIERBLIKJES

Met jouw baan kom je overal, in de kleinste huisjes en de grootste villa’s, en zie je hoe mensen écht zijn.

Çirakoglu: “Vorige week had ik twee opdrachten in enorme villa’s, beide heel bloederige taferelen nadat de man des huizes in een psychose was beland. De ene had zichzelf in de nek gestoken met een mes en had daarna ook zijn vrouw neergestoken.”

“Als je ongelukkig bent, ben je ongelukkig, of je nu in een villa woont of in een sociale huurwoning. Misschien zijn de rijken zelfs nog ongelukkiger. Als je arm en depressief bent, kun je jezelf nog wijsmaken dat het leven beter zou zijn als je meer geld had. Je kunt je ergens aan optrekken. Maar als je rijk bent en alles al hebt, blijft er niets meer over. Je bent ongelukkig, en dat is het dan.”

“Dit werk helpt je wel te relativeren. De dood stript alle onbelangrijke zaken in het leven in één keer weg. Uiteindelijk blijft er alleen een lijk over, ongeacht of het in designerkleding steekt. De meeste dingen waarvan we denken dat ze belangrijk zijn, zijn dat allesbehalve.”

Welke opdracht heeft je het meest geraakt?

Çirakoglu: “In mijn boek beschrijf ik een alcoholicus in Rotterdam. De enige meubels in zijn flat waren een tuinstoel en een tv-kastje met een tv erop. Hij sliep op een dun kussen op de betonnen vloer, omringd door bergen lege bierblikjes, zo hoog dat ik er een duik in had kunnen nemen. De man leefde op alcohol, chips en borrelnootjes. Terwijl wij zijn huis schoonmaakten, zat hij op zijn balkonnetje en zag hij de wereld aan zich voorbijgaan. Dat heeft me echt geraakt. Alles kwam samen bij die man: eenzaamheid, verslaving, vervuiling… Het was een kwestie van tijd tot hij in die flat zou sterven, moederziel alleen, door niemand opgemerkt. Ik ben erg blij dat we hem weer wat levenskwaliteit hebben kunnen geven.”

“Dat doet me weer denken aan de man met de befaamde badkamer met 150 kilo poep. Een tijdje geleden kreeg ik bericht van zijn overlijden. Na onze komst heeft men wel eindelijk hulp voor hem kunnen inschakelen. Het is fijn om te weten dat we het laatste stukje van zijn leven toch waardig konden maken.”

Wat was je moeilijkste opdracht?

Çirakoglu: “Een halfjaar geleden waren we in een heel oud appartement van ongeveer 60 vierkante meter, van een vereenzaamde man. De kozijnen waren rot, alles was vies en de man had altijd binnen gerookt. Bovendien had hij vier grote buldogs die hij bijna nooit uitliet. De honden hadden jarenlang alles ondergepist en -gekakt, de deuren waren helemaal kapotgekrabd omdat ze er weg wilden. Het baasje is in zijn bed overleden en uiteindelijk aangevreten door zijn honden. Dat appartement reinigen was een helse klus, omdat in die ene opdracht vrijwel alles wat wij doen samenkwam. Alles zat onder de urine, nicotine, bloed, lichaamssappen... Zelfs de vloeren moesten worden uitgebroken. De ammoniaklucht in het appartement was zo sterk dat die in je ogen en je neus brandde.”

“Minstens even uitdagend was een loods waarin de vriezer het had begeven. Toen moesten we 2.500 kilo bedorven kippenvlees opruimen, midden in de zomer. (droog) Vrij memorabel.”

Hoe schud je ’s avonds je werk van je af?

Çirakoglu: “Douchen is stap één. Ik poets mijn tanden, bid, breng tijd door met mijn vrouw. Sowieso heb ik veel moeite om mijn hoofd uit te schakelen, ook los van mijn werk. Ik sta altijd ‘aan’, ik ben constant ergens mee bezig. Daar probeer ik aan te werken. Schrijven helpt wel om het beter los te laten. De situaties die ik aantref, zijn soms zo overweldigend en chaotisch dat het in mijn hoofd ook een warboel wordt. Door het op een gestructureerde wijze op te schrijven wordt het ook ordelijk in mijn hoofd. Mijn boek heeft zeker geholpen om het een plek te geven.”

Wat brengt de toekomst nog voor je bedrijf?

Çirakoglu: “Ik ben aan het nadenken hoe ik de stap kan zetten naar het internationale publiek. Het thema is universeel, ik zie er bijvoorbeeld wel een Netflix-productie in. In Nederland mag je dat bijna niet zeggen, dan verklaren de mensen je al snel gek of vinden ze je arrogant. Maar in mijn leven is er nooit iemand geweest die in mij heeft geloofd, ik moest altijd in mezelf geloven. Dus dat doe ik nu.”

Niet normaal vies, vanavond om 21.10 uur op NPO3.

‘Schoon genoeg’ van Tugrul Çirakoglu is uit bij A.W. Bruna. Beeld via uitgeverij
‘Schoon genoeg’ van Tugrul Çirakoglu is uit bij A.W. Bruna.Beeld via uitgeverij

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de website www.zelfmoord1813.be

© HUMO

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234