Dinsdag 07/07/2020

‘De rugzak wordt altijd maar zwaarder’

nita Pintjens (48) werkt in een ziekenhuis en opteerde vorige week voor een dubbele shift. “Ik ben bezig geweest van zes uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Toen ik thuiskwam, heb ik een kaarsje doen branden. Toen ben ik het huis beginnen te poetsen, van boven tot onder. Die dag, 9 februari, zou Nathalie dertig zijn geworden. Ze zou nu een vrouw zijn en ik oma, misschien. Tijdens de koopjesperiode heb ik het altijd moeilijk. Dat was een idee dat ik vroeger had: samen koopjes doen, arm in arm. In mijn hoofd is ze altijd dat meisje van tien gebleven.”

Op het moment dat de school belde, wist ze het meteen, zegt ze. “Ik voelde direct dat dit iets extreem ernstigs was. Nathalie was niet aangekomen op school.”

Twintig jaar lang hield Anita Pintjens zich low profile. Anders dan andere ouders had ze helemaal geen problemen met de politie of de justitie. Ze hoefde niet zo nodig in de krant of op tv. “Ik ben anders dan Eric (haar ex, DDC). Hij is militair. Altijd bezig, altijd ondernemend. Als je een kind verliest, verwijt je jezelf elke minuut dat je niet zoekt. Bij mij heeft dat vijftien jaar geduurd. Eric is zo ver nog niet, die heeft nog altijd een mierennest in zijn broek. Hij staat nog elke dag op, hopend op dat ene telefoontje. Een jaar na de verdwijning zijn we gescheiden. Kon ook niet anders. Het verdriet is identiek, als een rugzak die altijd maar zwaarder wordt - ook nu nog, na twintig jaar. We reageerden wel heel anders, we bleken opeens zo verschillend te zijn.”

MICHEL STOKX

Nathalie Geijsbregts is recordhoudster in de rubriek opsporingen op de website van de federale politie: “Op 26 februari 1991 omstreeks 7u30 verdween Nathalie Geijsbregts te Bertem-Leefdaal nadat haar ouders haar aan de bushalte afgezet hadden. Nathalie is nooit op school aangekomen. Een getuige zag haar aan boord van een grijze Toyota. Sindsdien ontbreekt elk spoor. Nathalie Geijsbregts is 1m35 lang. Ze heeft blond haar tot op haar schouders en blauwe ogen. Ze droeg een lange winterjas met lichtbruine bonten voering.”

In al die jaren is de oproep tot getuigen geen letter veranderd. Het is een boodschap van naïeve verwachting, alsof na twee decennia ergens nog iemand zou kunnen opveren: “Jaja, een lange winterjas met lichtbruine bonten voering!”

Weinig mensen zijn zo vaak virtueel verouderd als Nathalie Geijsbregts. Een laatste verouderingsfoto werd in december 2009 nog verspreid. Als iemand deze jongedame herkent, gelieve nu te bellen. “Men deed het eerder om de zaak nog eens onder de aandacht te brengen”, zegt Anita Pintjens. “Of ik rekening hou met de mogelijkheid dat ze ergens in een vreemd land levend rondloopt, niet beseffend dat wij haar missen? Natuurlijk niet. Het beste wat je kunt verhopen is een lichaam. Dan kun je afscheid nemen. Dan kun je eindelijk echt onder ogen zien wat er is gebeurd.”

Vader en moeder Geijsbregts onderhielden altijd een uitstekende relatie met de politie en met het Leuvense parket. “Onderzoeksrechter Raymond Decoux zei altijd dat hij het zichzelf niet zou vergeven als hij met pensioen moest voor de zaak was opgehelderd. Gilbert Houben zei hetzelfde. Hij is de politieman die twintig jaar van zijn leven elke dag bezig is geweest met het zoeken naar Nathalie. We konden die mensen altijd bellen. Zaten ze op een spoor, dan waren wij de eersten die het wisten. Ze zijn nu allebei met pensioen.”

In de ogen van velen is de moord op Nathalie Geijsbregts min of meer opgehelderd. Er zijn stevige verdenkingen tegen seriemoordenaar Michel Stokx. De in 1942 in het Oost-Vlaamse Lochristi geboren trucker werd in 1981 in Nederland geïnterneerd na een aanklacht voor achtvoudige aanranding van minderjarigen. Stokx kwam vrij in 1987 en begon op een heel beredeneerde manier kinderen te ontvoeren en te vermoorden.

Hij ontwikkelde een morbide fascinatie voor data en getallen. Europa had net de tachograaf ingevoerd, een soort zwarte doos voor vrachtwagens. Je kon de tachograaf manipuleren, zo had Stokx achterhaald. Het ding, bedoeld om de verplichte rusttijden voor vrachtwagenchauffeurs te controleren, werd zijn digitale alibiverschaffer.

Op 22 juli 1989 ontvoert Stokx in het Duitse Mainz Marco Weisser (13). Hij gaat, zoals bij al zijn moorden, planmatig te werk. Hij wurgt de jongen in de buurt van Paderborn en laat het levenloze lichaam achter in een wegberm, 300 kilometer verderop. Op 15 augustus 1990 ontvoert hij in het Duitse Neustadt Salim Thatill (10), hij laat het lichaam achter op een parkeerplaats in het Nederlandse Lelystad. Op 27 juli 1991 schaakt hij Jessica Laven (11) in het Nederlandse Hoorn. Haar lichaam wordt 200 kilometer verderop teruggevonden, opnieuw in een berm. De politie vindt in het badpak van het meisje een opgevouwen Duitse krant, gedateerd op 26 juli 1991. Stokx is gefascineerd door het getal 26. Hij wordt opgepakt in oktober 1991. De bewijzen zijn verpletterend: huidvezels van een van de slachtoffers in zijn cabine. Toch blijft de man een maand lang furieus ontkennen. Tot het dinsdag 26 november wordt en Stokx zijn ondervragers bij zich roept en zonder zichtbare aanleiding tot bekentenissen overgaat over de drie hoger genoemde moorden. Pas later valt het een crimineel analist op: als je november in Romeinse cijfers uitdrukt, krijg je 26/II/91. Nathalie Geijsbregts werd ontvoerd op 26/02/91.

RONALD JANSSEN

“De speurders hebben heel hard in die piste geloofd”, zegt Anita Pintjens. “Stokx is inmiddels dood, maar ergens moeten er nog dozen staan met zijn spullen waarin nooit voldoende is gezocht. Dat wringt zo. Vroeger kon ik de speurders bellen. Nu mag ik al blij zijn als ik een afspraak kan regelen.”

De eerste daad die de nieuwe onderzoeksrechter Kristof Van Impe stelde, was een inval bij een man uit Rotselaar die was betrapt op het online aankopen van pedofiele beelden. Hij werkte ten tijde van de ontvoering van Nathalie in de buurt van Leefdaal en had in die tijd een grijze auto. Na zijn arrestatie werd de man - onschuldig - verjaagd uit zijn buurt en verloor hij ook zijn baan. Het voorval maakte van Van Impe een heel behoedzame onderzoeksleider. Hij was het die korte tijd later de gouden tip richting Ronald Janssen als ontvoerder van Annick Van Uytsel beoordeelde als ‘te vaag’.

“Laatst zijn we met hem gaan praten”, zegt Anita Pintjens. “Zijn opener was: ‘U moet begrijpen dat de kans miniem is dat we na twintig jaar de dader nog vinden.’ Ja, dat weet ik ook wel, en er zijn ongetwijfeld dringender misdrijven om op te helderen. Maar toch... Ze gaan nu, begin maart, beginnen met een nieuwe grote analyse van het onderzoeksdossier. Op mijn vraag. Vroeger zette men spontaan stappen. De verdwijning van Nathalie is niet belangrijk meer, dat voel je.”

Onderzoek van de tachograaf toonde aan dat Stokx er ook op de dag van de ontvoering van Nathalie Geijsbregts mee had geknoeid. Uitgerekend die dag had hij zich andermaal verzekerd van een vals alibi. De gecorrigeerde reconstructie van zijn tijdsgebruik liet zien dat hij voor zichzelf een blinde vlek van 24 uur had gekocht waarin hij zijn truck stationeerde in Metz en met een personenwagen naar België reed. De gecorrigeerde tachograaf gaf ook aan dat hij later op de dag, in de namiddag van 26 februari, drie minuten lang stilstond in Maastricht, op een pechstrook die grenst aan een vijver.

“Daar heeft hij het lichaam van Nathalie meer dan waarschijnlijk in gegooid”, zegt Anita Pintjens. “De politie is daar ook gaan graven. Stokx werd naar België gebracht. Speurders vertelden me dat hij genoot van het spel. Zolang een psychopaat weet dat de politie iets van hem wil, kan hij eisen stellen. Stokx eiste een fles wijn bij zijn eten. Zes maanden lang hebben ze hem ondervraagd, dag in dag uit. Zijn verhaal bulkte van de leugens. Hij kwam aandragen met een restaurant in Metz waar hij de avond voor de ontvoering zei te hebben gegeten. Het restaurant was die avond gesloten. De speurders konden bewijzen dat hij een vals alibi had opgebouwd. Dat hij in die gekochte tijd mijn meisje ontvoerde, kunnen we enkel veronderstellen. Of ik 100 procent zeker ben dat hij het was? Nee, niet 100 procent.”

MOORDENAAR VERMOORD?

In september 2001 kwam het bericht over het overlijden van Michel Stokx na een ‘ongeval’ in de gevangenis van Scheveningen. Hij zou tijdens schilderwerken in het atelier een fles terpentijn over zich heen hebben gekregen en in paniek een tl-lamp hebben omgestoten. “Door de kortsluiting zou hij dan in brand zijn gevlogen”, zegt Pintjens. “Ik zit ’s avonds soms te googelen. Dat kan dus helemaal niet. Een tl-lamp geeft geen vonken. Alles wijst erop dat Stokx is vermoord door een medegevangene, zoals in gevangenissen met pedofielen wel eens gebeurt. Wat me stoort, is dat zo’n gevangenis de interne geheimen lijkt toe te dekken. Ooit was er een ex-celgenoot van Stokx die zei dat hij had toegegeven dat hij meer moorden pleegde dan de drie waarvoor hij werd veroordeeld. Twee advocaten van Stokx verklaarden na zijn dood dat het beroepsgeheim blijft gelden, ook al is de cliënt er niet meer. Dat is bijna hetzelfde als zeggen: wij weten wat Nathalie is overkomen, maar verklappen het lekker niet. Stokx heeft na het incident met de terpentijn nog een week geleefd in het brandwondencentrum. Waarom hebben ze in die week niks laten weten aan de speurders in Leuven? Waarom geen ultieme poging om, nu hij toch zou sterven, hem te vragen op te houden met zijn spelletjes?”

Het zijn altijd sombere onderonsjes, als ze afspreekt met de vroegere onderzoeksrechter en de vroegere rechercheur. “Het is één en al ingetogen woede”, zegt Pintjens. “Het is ook zo grof. Stokx kreeg tot kort voor zijn dood een uitkering. Tien jaar lang heeft hij in de gevangenis een spaarpotje aangelegd. Zijn kinderen wonen in België onder een nieuwe naam. Ze hebben zo’n honderdduizend euro van hem geërfd. Als wij psychische hulp zoeken, dan is er geen ziekteverzekering voor een kwaal als ‘ouder van een verdwenen kind’.”

“Kort voor de dood van Stokx was er sprake van een groot kruisverhoor omtrent een tiental volgens een bijna identiek scenario verlopen kindermoorden in de periode tussen 1987 en 1991 in Duitsland, Nederland, België en Frankrijk. Allemaal op de routes die hij als trucker zo vaak volgde. Destijds zijn in zijn woning vier slipjes gevonden van kinderen. Men heeft er nooit een naam op kunnen plakken. De verdachte was dood, en dus viel het onderzoek aan Nederlandse kant helemaal stil. Ze hebben maar een deel van de vijver in Maastricht doorzocht. Er werden twee menselijke schedels opgevist, maar daar werd helemaal niks meer over gehoord. Het tweede deel van de vijver is nooit doorzocht. De Nederlanders trekken zich er niets van aan. De verdachte is dood, einde verhaal.”

Volgende week organiseren de ouders een herdenkingsplechtigheid in de Sint-Lambertuskerk in Leefdaal. Er komt een uitzending van Telefacts en de hele bevolking zal nog eens worden gevraagd aandachtig te kijken naar de digitale tekening van Nathalie zoals ze er vandaag zou uitzien. En ons af te vragen of we deze jonge vrouw niet al eens ergens hebben gezien.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234