Donderdag 13/08/2020

De Roo: 'Ik zou wat eenzamer willen zijn' Broods: 'Zullen we ruilen, Sara?'

wooni was er eentje om naar uit te kijken. Kaat Beels maakte al indruk met haar bekroonde kortfilm Cologne, tekende daarna samen met Nathalie Basteyns voor de tv-serie Jes, om nu een scenario van schrijfster Annelies Verbeke te verfilmen. Over grote en andersoortig grote problemen. Alles speelt zich af in één luxehotel. Joyeux, een klein zwart jongetje, wordt van zijn vader gescheiden tijdens de illegale overtocht vanuit Ivoorkust. Hij gaat naar het hotel waar zijn vader beloofd had hem te zullen komen zoeken. Vicky, gespeeld door Natali Broods (35), is kamermeisje in het hotel. Zij ontfermt zich over het jongetje. Haar kinderwens is groot, de relatie met haar moeder verstoord. Na jaren geen contact te hebben gehad met haar dochter, checkt die plots in als gaste in het hotel. Anna, de rol van Sara De Roo (41), logeert in het hotel omdat haar zusje trouwt en daar het feest geeft. Zelf heeft ze na een huwelijk van jaren een passionele overspelige relatie met Guillaume, die plots ook opduikt.

Hoe al dan niet blij waren jullie met Swooni?

Natali Broods: "Ik vind het echt een hele mooie, warme film. Naar jezelf kijken doe je toch altijd een beetje met een klein hartje, maar ondertussen wist het verhaal mij van begin tot eind ongelooflijk te boeien."

Sara De Roo: "Het is een hele goeie, intieme film geworden. Veel spelers en medewerkers zijn aan de slag gegaan met hun persoonlijke dilemma's, en dat voel je. Kaat is geweldig in casten. Zij zet spelers bij mekaar die iets teweeg kunnen brengen bij de ander. Dat is al de helft van het werk."

Natali: "Dat klopt. Ik had echt een klik met Viviane (De Muynck, de moeder in de film, GO). Heerlijk om met haar zulke intense scènes te mogen spelen. Met Vigny (Tchakouani) vond ik het ook totaal geweldig."

Sara: "En zo'n heftige rol dat hij speelt, voor zo'n kleine jongen."

Natali: "Het was een heel fijn, slim gastje dat veel beter Nederlands begreep dan wij oorspronkelijk dachten. Op een bepaald moment is Kaat het juiste camerastandpunt aan het bepalen en ze zegt tegen Frank van den Eeden, de cameraman: 'Zo kan het niet, want er is te veel haar van Vigny in beeld.' Frank antwoordt: 'Je kunt altijd een schaar nemen.' Waarop Vigny keihard moest lachen. Een geweldig kind."

Wat maakt Kaat nog tot zo'n fijne regisseur?

Natali: "Ze kan niet alleen goed casten, ze verzamelt ook de perfecte crew rond zich. Ze is intelligent, ze kijkt heel nauwgezet, ze weekt moeiteloos de juiste gevoelens los, brengt subtiele nuances aan. En ze weet heel goed wat ze wil."

Sara: "Ja, da's superbelangrijk voor een regisseur. Bij haar bleef het te allen tijde glashelder. Het was nochtans niet zo'n makkelijke opdracht. Probeer het maar eens te hebben over zo'n omvattende problematiek als die van de vluchtelingen, en daarnaast ook nog over de op zich onontkoombaar futielere verhalen van die andere figuren. Maar zo mooi als dat gedaan is, hoe Joyeux als een soort deus ex machina al die westerse mensen dwingt om in de spiegel te kijken en hun problemen aan te pakken. Bovendien wordt nergens een moreel oordeel geveld. Sterk vind ik dat."

Natali: "Ook al is het ene probleem objectief groter dan het andere, niemand ontsnapt in zijn of haar leven aan moeilijkheden. En allemaal lopen we, op onze manier, met onze koppen tegen telkens dezelfde muren aan. Ook daar gaat de film over."

Sara: "Ik vind het positief dat die twee werelden samenkomen. Ons milieu blijft zo monocultureel blank en ons toneelrepertoire is hoofdzakelijk westers, terwijl er in de school van mijn kinderen evenveel volk van andere origines zit als blanke Belgen. Ik heb het gevoel dat wij als een groot containerschip aan het wegdrijven zijn van waar het om gaat, heel nefast. Ik ga volgend seizoen binnen STAN proberen om daar iets aan te doen. Kijken wat dat wordt. Maar deze film draagt toch ook alweer een steentje bij."

Als veel mensen aan de slag zijn gegaan met persoonlijke dilemma's, was het dan heftig om te draaien, of werkt dat zo niet?

Natali: "Toch wel. Ik ben eerder iemand die tijdens het draaien van emotionele scènes vindt dat ik er helemaal in moet gaan zitten. Dat lukt niet elke take, maar daar streef ik wel naar."

Sara: "Heb ik ook. Goed spelen gaat toch over wat er gebeurt tussen twee mensen die samen in een scène zitten. Gebeurt er niks, dan kan de beste cameraman van de wereld er ook niks van maken."

Natali: "Ik denk soms dat ik daar veel te romantisch in ben. In plaats van ook met techniek bezig te zijn - niet onbelangrijk in film - wil ik het vooral voelen en beleven. Niet dat ik een method actor ben die zich opsluit in haar trailer om het gevoel vast te kunnen houden. Dat zou ik dan weer te verwarrend vinden."

Sara: "Daarin lijken we op mekaar. Wij gaan allebei op zoek naar de grens tussen wat echt en wat gespeeld is. Da's een heel spannend gebied om in te vertoeven."

Natali: "Ik herinner me dat jij tijdens het draaien eens zei: 'Oh, ik zou zo graag in scène zeventien leven'."

Sara: "Ja, dat weet ik nog. (lacht) Ook voor ons theater geldt dat trouwens. Bij STAN staan we bekend om het voortdurend uit onze rol stappen, maar vergeet niet: om eruit te kunnen stappen moet je er eerst in hebben gezeten."

Natali: "Dat is bij De Koe ook zo. Alles wat we schrijven en spelen houdt verband met wie we op dat moment zijn."

In welke zin raken deze rollen aan het wezen van jullie huidige leven?

Natali: "Mijn personage heeft een geweldig sterke kinderwens. Ik lig daar zelf niet van wakker, maar ik ben straks vijfendertig, dus natuurlijk stel ik me daar weleens vragen over. Wat dichterbij komt zijn de emoties van die vrouw. Ze heeft iets beslist, in dit geval: om dat kind bij zich te houden, ze komt in een tunnel terecht en gaat obsessief door. Ze heeft het gevoel dat er geen weg terug is, en van daaruit neemt ze bediscussieerbare, heftige beslissingen. Ik begrijp haar wanhoop, dat gevecht met zichzelf.

"Ik herken de eenzaamheid van waaruit dat hele verhaal ontstaat ook wel. Ik heb familie en vrienden die mij kunnen doen vergeten dat ik - en dat geldt voor ons allemaal - uiteindelijk helemaal alleen sta in dit leven. Maar zo is het natuurlijk wel."

Ik vond het allemaal zulke eenzame personages.

Sara: "Da's waar. Dat is nu net een stukje dat ik minder herken. Ik zou zelf af en toe weleens wat eenzamer willen zijn."

Natali: "Zullen we ruilen, Sara? (lacht)"

Sara: "Onlangs kreeg ik nog eens een dagje eenzaamheid cadeau, heerlijk."

Natali: "Maar da's niet eenzaam hè, da's een lekker dagje voor jezelf."

Sara: "Ook waar."

Sara, jij speelt een vrouw die niet alleen een man, maar ook een minnaar heeft. Onlangs kaartte je met Steven van Watermeulen dat thema ook al aan in de theatervoorstelling Decemberhonger. Het houdt je bezig.

Sara: "Ja. Ik wil daar geen moreel oordeel over vellen. Heel veel mensen doen dat wel, willen er zelfs niet over praten, omdat ze dat bedreigend vinden, denk ik dan. Zelfs in ons milieu, waar je misschien verwacht dat iedereen breeddenkend en progressief is, valt het behoorlijk tegen met die openheid.

"En natuurlijk is het een complex thema. Je doet mensen pijn, maar het is wel belangrijk om te blijven beseffen dat het uiteindelijk gaat over graag zien, niet over mensen naar het leven staan. Ik geloof dat niet-sanctionerend omgaan met mekaar in zulke gevallen het beste is voor alle betrokken partijen.

"Ik vind het belangrijk om mijn eigen denkkader te definiëren, niet alleen met betrekking tot relaties, maar in het algemeen. Onder meer om die reden ben ik gaan toneelspelen: ik had geen zin om keurig binnen de lijnen te lopen. Als we alle geplogenheden zomaar klakkeloos aannemen zonder ze in vraag te stellen, te analyseren, weerwoorden te verzinnen, dan gaan we dood, dan leven we in een starre wereld die altijd hetzelfde blijft. En daar geloof ik niet in."

Natali: "Ik heb daar met Sara al veel gesprekken over gevoerd. Ik leer veel van haar."

Sara: "Maar allez, doe niet onnozel."

Natali: "Jij gaat niks uit de weg, wat veel mensen wel zouden doen. Ik weet niet goed hoe ik me tegenover dit soort vraagstukken precies verhoud. Ik herinner me dat ik op mijn zeventiende beslist had om een jaar naar Hongarije te trekken. De avond voor ik moest vertrekken, wilde ik alleen maar thuisblijven, bij mama en papa. Ik heb toch doorgezet en ontdekt: er zit veel meer in mij dan ik ooit had gedacht. Ik beweeg me altijd binnen dat spanningsveld: de boel opengooien, en dan weer terugplooien. Open, toe, altijd opnieuw. Het is iets conservatiefs in mij."

Is dat niet gewoon een verlangen naar even veilig en simpel, dat iedereen nu en dan heeft?

Sara: "Denk ik ook."

Natali: "Toch zijn er mensen die altijd helemaal gààn. Zo ben ik niet. Soms vind ik dat jammer... Ik weet het niet."

Geloven jullie in liefde voor altijd?

Natali: "Ja, ik wil daar in geloven."

Sara: "Ja. Zeker als het begrip liefde wordt opengetrokken naar liefde voor vrienden, en zo, geloof ik er eigenlijk hoe langer hoe meer in. Een vriendje van mijn zoon is met zijn familie naar Canada geëmigreerd. Zomaar, ze hadden geen enkele band met dat land, maar ze hebben hier alles achtergelaten en ze zijn opnieuw begonnen."

Natali: "Geweldig."

Sara: "Mij lijkt dat al te heftig. Ik ben ontzettend gehecht aan de geschiedenissen die ik met mensen heb. Ook met Natali, bijvoorbeeld. We hebben al zo vaak samen in repetitieruimtes, op sets en in cafés gezeten. Dat voel je ook als je samenspeelt, vind ik. Zo fijn dat dat is."

Natali: "Als kind wou ik altijd dat alles bleef zoals het was. Mijn moeder vertelt nu soms nog over die keer toen ze na één nachtje slapen op ons vakantieadres mijn veldbedje van plaats had veranderd, en hoe ik over de rooie ging, als peuter, omdat ik daar niet tegen kon. Ik ben niet zo avontuurlijk. Dus natuurlijk wil ik graag dat alle mooie dingen voor het leven zijn, maar tegelijk weet ik ook hoe belangrijk het is om te kunnen loslaten. Nu en dan wat zuurstof geven kan zelfs helpen om de boel samen te houden."

Sara: "Zoals je ook pas op het einde van je leven kunt weten of je nu eigenlijk gelukkig was, denk ik ook dat je gaandeweg kunt vaststellen of iets wel of niet standhoudt. Daar wel of niet in geloven, doet niet zoveel ter zake, denk ik. Ik stel vast dat er toch mensen zijn die al een paar decennia meegaan, wat geweldig is."

De film gaat ook over een problematische moeder-dochterrelatie. Herkennen jullie daar een en ander in?

Natali: "Eigenlijk niet. Vicky's moeder was er vaak niet, de mijne was er altijd. Ze is heel belangrijk voor mij. Toch zal ik met haar niet zo snel de dingen bespreken waar ik mee worstel, dat doe ik met vriendinnen. Ik vind dat ook goed zo. Maar als we toch eens een diepgaand gesprek voeren, sta ik er altijd van te kijken hoe goed dat loopt. Om maar te zeggen: de verwijdering tussen moeder en dochter, dat ken ik niet. Dat heb ik zelfs tijdens mijn tienerjaren nooit gevoeld, ik heb dan ook amper gepuberd."

Sara: "Ik heb wel geleden onder mijn pubertijd, maar dat had niks met mijn ouders te maken. Ik heb een geweldige moeder. En een geweldige vader, overigens. En ik had veel vriendinnen, op school ging alles goed. Toch was ik in die tijd somber, ik liep rond met een diep ongenoegen."

Natali: "Misschien ben ik nu pas aan het puberen. Dat ik mijn vervroegde midlife én mijn pubertijd gewoon lekker op één hoop gooi. (lacht)"

Sara: "Ik denk dat ik pas opnieuw plezier in het leven heb gekregen toen ik kon spelen. Ik heb ook voor dat beroep gekozen omdat ik iets constructiefs wou doen met die donkerte, een beetje rommelen in de kop om telkens weer wat ademruimte te krijgen."

En, helpt het ook, spelen?

Sara: "Mij wel. Ik kan de dingen kanaliseren door te spelen."

Natali: "Toen ik ingangsexamen deed op Studio Herman Teirlinck zei Damiaan (De Schrijver, GO) tegen ons: 'Ik wil dat jullie ongelukkig worden in dit beroep.' Ongelukkig is misschien wat overdreven, maar hij heeft wel een punt. Zeker als je, zoals wij, zonder regisseur werkt en alles zelf maakt, dan ga je elke keer weer iets aan. Je moet het altijd weer helemaal uit jezelf halen. En dat kan je ook onderuitmeppen. Je neemt het werk alvast altijd mee naar huis. Maar tegelijk kan de voldoening ook zeer groot zijn. Ik heb altijd heel erg het gevoel dat ik leef. Ik mag samen met de anderen het tekstmateriaal mee bepalen en bewerken, aan de slag met teksten die mij bezighouden. Ik blijf bijleren, ik kom fantastische mensen tegen met wie er voortdurend echte gesprekken worden gevoerd. Da's onbetaalbaar. En dat helpt, ja."

Om af te ronden toch nog even: wat vinden jullie mekaars grootste kwaliteit?

Natali: "Sara is heel intelligent, grappig en warm. Maar wat haar uniek maakt, is haar ruimdenkendheid. Ze durft te zeggen waar het voor haar op staat, ook als dat niet zomaar in goede aarde valt. Heel sterk vind ik dat."

Sara: "Ik vind Natali geweldig omdat ze een fantastisch stel benen heeft, en de mooiste glimlach van de wereld. En verder vind ik eigenlijk hetzelfde als zij. Zij zegt dat ze het fijn vindt dat wij over belangrijke dingen spreken, maar dat komt natuurlijk niet van één kant. Ik krijg het geformuleerd, omdat zij het eerst heeft aangereikt, en omgekeerd. Dat vind ik super."

Natali: "Ik herinner mij nog dat ik Sara de eerste keer zag, ze stond naast Julien Schoenaerts op het podium in deSingel. Ze speelden de voorstelling Medea. Ik zat nog op de middelbare school, en zij was al een grote naam. Dan is het zo wonderlijk dat je later vriendinnen wordt. En dat je merkt dat ze niet alleen een hele goeie actrice is, maar ook een kwetsbare vrouw die met allerlei gelijkaardige dingen worstelt."

Sara: "Ik weet ook nog dat ik jou zag in de Witzli Poetzli (een café in Antwerpen, GO). Ik was onder de indruk van haar verschijning, en later bleek ze even geweldig te zijn als ik meteen al vermoedde. Vriendschap kan toch schoon zijn. (lacht)"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234