Woensdag 12/05/2021

De Robbie Williams van de jazz

Wie nog steeds treurt om de dood van Sinatra, mag zijn zakdoek opplooien

Swing l Crooner Michael Bublé entertaint en ontroert in Vorst Nationaal HHHHH

Bart Steenhaut

Hij zit netjes in het pak, croont oude jazzstandards en laat zich omringen door een wat klein uitgevallen big band die desondanks swingt als een tiet. Hij straalt een soort cool uit waar zowel mannen als vrouwen jaloers op zijn, en zingt die overbekende nummers met de handen losjes in de zakken, alsof er geen kunst aan is. Het zou een scene kunnen zijn uit een optreden van Frank Sinatra, toen die halverwege de jaren vijftig op het toppunt van zijn kunnen stond. Maar in dit geval gaat het over Michael Bublé, die zaterdagavond Vorst Nationaal niet alleen inpakte, maar er bovendien een strakke strik omheen bond.

Bublé, ooit ontdekt door de Canadese eerste minister, houdt van stijl. Je merkte het aan het roodfluwelen decor dat je al vanaf het eerste moment terugflitste naar het midden van de vorige eeuw. Je zag het ook aan het pak van Hugo Boss dat hem als gegoten zat, en je voelde het aan de causerende toon waarmee hij het publiek aan zijn kant kreeg. Mocht u daaruit afleiden dat Bublé (nog altijd maar 29) een wandelend anachronisme is, dan hebt u hem nog niet op een podium zien staan, want de jonge Canadees beschikt over een geheim wapen dat charisma heet. Verder houdt hij ervan zijn fans op het verkeerde been te zetten. Eerst veegt Bublé hen de mantel uit omdat de helft van het publiek een digitale camera op zak had terwijl dat uitdrukkelijk verboden was, en een oogwenk later duikt hij de zaal in om met iedereen en zijn moeder op de foto te gaan. Hij speelt de perfecte gentlemen, maar is niet te beroerd om zichzelf (en zijn repertoire) tussendoor voor schut te zetten.

Dat talent als entertainer maakt hem tot de Robbie Williams van de jazz: een man die geboren is om een superster te zijn en goed op weg is dat te worden. Hij zingt uitstekend, staat goed op een podium en heeft een uitstekende groep die hem foutloos doorheen classics als 'Feeling Good', 'Try a Little Tenderness' en 'I've Got You under My Skin' loodst. Maar hij schrikt er niet voor terug om daar grillige, vaak tegendraadse ritmes in te verwerken die je als argeloos meeklappende toeschouwers gegarandeerd de das omdoen. Tussendoor persifleerde hij zowel Michael Jackson als Il Divo (voor leken: de Take That van de opera) en speelde hij even de popster met een geïmproviseerde versie van de Maroon 5-hit 'This Love'.

Ook opmerkelijk: in een repertoire dat louter uit onverslijtbare evergreens bestond, was het enige zelfgeschreven nummer ('Home') het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Het publiek, van nostalgische oudjes tot hippe jongeren, zat met een brede glimlach toe te kijken en sprong uiteindelijk ook uit de zitjes om te doen wat je op dit soort muziek hoort te doen: dansen.

Michael Bublé is nog geen naam die in België op ieders lippen brand. Maar dat zal veranderen. Wie nog steeds treurt om de dood van Sinatra, mag zijn zakdoek opplooien: de opvolging is verzekerd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234