Dinsdag 26/01/2021

'De rest stond erbij en keek ernaar'

VRT-journaliste Linda De Win (56) was afgelopen zondag - verkiezingsdag - in haar element, om het met een understatement te zeggen. Ze blikt terug én vooruit. 'Ik zie rond mij veel jonge collega's die ongeduldig staan trappelen omdat ze niet snel genoeg vooruitkomen. Jammer.'

We konden het allemaal zien, maar vertel toch maar even: hoe beleefde u de verkiezingsdag?

Linda De Win: "Als een heel spannende dag. Het was een voorrecht om die vanaf de eerste rij mee te maken. De lijsttrekkers in Antwerpen als eerste een microfoon onder de neus duwen, dat was mijn taak. De VRT heeft in vergelijking met andere zenders zo veel middelen en zette zondag heel veel mensen in. Dan kun je je toch niet laten kloppen?

"Het enige dat je beseft is dat je de eerste bent. Dat was de opdracht en het ging eigenlijk als een fluitje van een cent. De rest stond erbij en keek ernaar. Alleen vtm interviewde Bart De Wever voor hij het gemeentehuis binnenging. Daarmee schonden ze de afspraak om de lijsttrekkers pas vragen te stellen na hun speech. Hadden we dat geweten, hadden we allicht hetzelfde gedaan (lacht). Maar het was geen veldslag zoals zes jaar geleden. Er werd niet geduwd en getrokken en ik moest mijn ellebogen niet gebruiken."

Het zag er nochtans uit als het betere ellebogenwerk, de manier waarop u bijna op de politici afging.

"Ik vond dat nog meevallen, ik zag toch geen ellebogen rondvliegen. Ik stond achter de politici tijdens hun speech, riep hen meteen daarna en tikte hen even aan. Dat volstond om hun aandacht te krijgen. Ze kennen mij natuurlijk, ik draai al een tijdje mee. En als Patrick Janssens op zo'n moment zegt dat het te chaotisch is, ga je met die man mee."

Ik geloof dat hij u wilde afschudden.

"Misschien was dat wel zo, nu ik erover nadenk. Hij deed het niet, hé. Misschien durfde hij niet omdat het allemaal live werd gefilmd. Er bestaat geen scenario voor die momenten. Je kon zien hoe aangeslagen Janssens was. 'Er was iemand die beter was', zei hij. Het werd het citaat van de dag. Wij hadden het. Daarom is het zo'n fantastisch geschenk dat ik daar mocht staan, bij de verkiezingen in de belangrijkste stad van het land."

Was het een nederlaag geweest als u daar niet had gestaan?

"Dat zou ik spijtig gevonden hebben."

Omdat u uzelf zo goed vindt?

"Omdat ik de Antwerpse politiek al jaren volg. Ik ken de situatie en de mensen die meedraaien in de Antwerpse politiek ook. Over Gent kan ik bijvoorbeeld veel minder vertellen."

Het leek er zondag op alsof u ook concurreerde met uw collega's van de VRT.

"Dat vind ik een belachelijke vraag. Daar ben ik helemaal niet mee bezig. We wilden gewoon de best mogelijke verkiezingsshow maken.Het klopt dat de concurrentie soms ook binnen de VRT speelt. Dat gebeurt wel eens als je zo veel duidingsprogramma's hebt en nu komt Café Corsari er ook nog bij. Patrick Janssens ging daar maandag langs, maar ik kan mij inbeelden dat andere programma'sook wel geïnteresseerd waren om hem aan tafel te hebben. Ik denk dat daar soms wel een hartig woordje over wordt gesproken. Met Villa Politica hebben we het geluk dat we in de namiddag uitzenden. Wij hebben dat probleem dus niet. Het is ook een kwestie van goede afspraken maken."

De concurrentie groeit wel met de komst van VIER. Wat betekent dat voor de nieuwsdienst van de VRT?

"Ik vind het alleszins heel spannend. De komst van De kruitfabriek is goed, want concurrentie houdt je scherp. Hoe meer concurrentie, hoe beter, want we hadden lange tijd te weinig concurrentie. Dan word je zelfgenoegzaam."

Bent ook u zelfgenoegzaam geworden?

"Ik denk niet dat je me van zelfgenoegzaamheid kunt beschuldigen. Ik ben nogal kritisch voor mezelf. Als iets goed was, moet je dat zeggen. Maar als iets niet in orde was, moet je niet doen alsof het dat wel was. Dat laatste gebeurt toch nog veel te veel.

"Blijkbaar gebeurt het in Nederland veel vaker om de pijnpunten aan te raken en kan iedereen daarna toch weer door dezelfde deur. Aan zo'n cultuur moeten we in België nog werken. Niet alleen bij de VRT is dat het geval, ik hoor dat het overal zo gaat. Ik vind trouwens dat de VRT wel heel goed bezig is."

Kreeg u recent telefoon van VIER of vtm?

"Nee, ik denk dat ik te veel met de VRT ben verbonden. Vtm polste me vroeger wel eens, maar dat is al heel lang geleden. Ik vind het ook niet erg dat ik nu geen telefoontje kreeg, hoor. Wat ik nu doe, kan ik nooit op een andere zender doen."

Villa Politica verhuisde wel van Eén naar Canvas. Stoort het u dat het nu zoveel minder kijkers heeft?

"Zoveel minder zou ik nu ook niet zeggen. Het zijn er minder, want er zijn een hele hoop mensen die trouw naar Eén kijken. We moeten hen meenemen naar Canvas en dat zal wel nog even duren. Al merk ik dat mensen ons op de belangrijke momenten wel volgen. Maken we nieuws, dan wordt dat nog altijd opgepikt. De kijkcijfers variëren, maar tijdens de lus die 's avonds wordt uitgezonden, bereiken we nog eens 40.000 mensen. (Fijntjes) Je mag ook niet vergeten dat onze samenvatting op zaterdag toch gemiddeld 200.000 kijkers haalt. Als je dat allemaal optelt, is dat toch niet slecht."

Vlaams Parlementsvoorzitter Jan Peumans (N-VA) onderbreekt het gesprek even. Hij looft De Morgen-columnist Hugo Camps. De Win deelt zijn mening.

Camps schreef nochtans over u...

"Ah, dat ik de paaldanseres van de Wetstraat ben? Ja."

En dat u na de verkiezing van zondag Bart De Wever wel kon opeten.

"Dat van die paaldanseres was er misschien wat over, maar ach. Hoe zeggen ze dat? Mensen kunnen beter wel dan niet over je schrijven."

In dat geval: Luc Van der Kelen, commentator van Het Laatste Nieuws, vroeg al of er behalve uw persoonlijke eer een reden was om een parlementszitting uit te zenden. Heeft hij gelijk?

"Dat denk ik niet, dat zou maar erg zijn voor alle kijkers. Niet? En het parlement komt ook niet bijeen om mij te plezieren, hé. Dat doet het altijd en toevallig is het een opdracht van de VRT om die zittingen uit te zenden. Dankzij Villa Politica zijn die zittingen ook een beetje omkaderd. En het is mijn job om dat zo goed mogelijk te doen."

Waar komt die gretigheid vandaan? Moest u vroeger vechten voor de patatjes op uw bord?

"Nee, hoor. We waren thuis met drie dochters. Ik maak soms wel de analyse dat de oudste als voorbeeld gold. Zij was slim en studeerde goed. De jongste werd dan weer verwend. Ik viel er misschien wat tussenin, ik bedenk maar wat. Maar mijn moeder was ook altijd zo gedreven. Ze was zeventien toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak en werd uiteindelijk onderwijzeres. Ze had altijd het gevoel dat ze een hoger diploma had kunnen halen. Daarom vond ze dat je niet van een man afhankelijk mocht zijn, dat je een goede baan moest hebben. Allesbehalve huisje, tuintje, beestje. Mijn moeder vond dat je als vrouw je mannetje moest staan."

Wilt u soms niet te hard uw mannetje staan?

"Dat vind ik niet. Die opmerking zou je trouwens nooit maken tegen een man."

Wat kan Linda De Win dan breken?

"Ik verloor mijn beide ouders al. Het ergste maakte ik dus al mee. Een kind verliezen moet ook verschrikkelijk zijn, maar ik heb geen kinderen. Dat kan me dus niet overkomen. Mijn vader verloor ik twee jaar geleden. Onverwacht, maar hij was 87. Een mooie leeftijd. Mijn moeder stierf op haar 69ste aan kanker. Een schok."

Bent u sindsdien bang om zelf kanker te krijgen?

"Als ik de verhalen hoor, ook van mijn collega's zoals Phara de Aguirre en Martine Tanghe, hoop ik altijd dat het mij niet overkomt. Als het ooit toch gebeurt, moet je erdoor en kan je alleen maar hopen dat het goed komt. Maar eerlijk, ik ben daar niet mee bezig. Je kunt toch geen tijd verspillen met nadenken over wat er allemaal kan gebeuren in je leven? Ik laat mij er nu alleszins veel minder vaak toe verleiden om me op te winden als iets mislukt. Of het nu professioneel of privé is. Dat lukt beter als je merkt dat je door je omgeving wordt gerespecteerd. Als je ouders sterven, besef je ook dat een hoofdstuk werd afgesloten. Het komt nooit meer terug. Dat zet je wel aan het denken. Hoe oud ben ik nu, wat heeft het leven nog voor mij in petto?"

Wat heeft het leven nog voor u in petto?

"Een heleboel, hoop ik. Meer tijd voor vrienden, want ik stel het nu altijd uit om met hen af te spreken. Maar ook veel werkplezier."

U wilt blijkbaar eens als verslaggever naar de Olympische Spelen?

"Dat lijkt me inderdaad wel wat, maar meestalkijk ik niet zo ver vooruit (lacht). Sport is ook nog altijd een mannenbastion, laat ons eerlijk zijn."

Laat u zich daardoor afschrikken?

"Nee, maar ik denk dat onze sportredactie genoeg bekwame mensen in huis heeft die graag zelf willen gaan (lacht). Als ze het me vragen, zeg ik toch geen 'neen'."

Werd u ooit benadeeld omdat u een vrouw bent?

"Ik heb het gevoel dat je je alsvrouw in het verleden meer moest bewijzen. Het kostte mij meer tijd om de plaats te hebben die ik nu heb omdat ik geen man was, dat is zeker. Het heeft lang geduurd vooraleer ik bepaalde kansen kreeg binnen de VRT."

Zag u dan mannen in functies die u beter had uitgeoefend?

"Heeft misschien niet iedereen dat gevoel? Dat heeft trouwens niets met die mannen te maken. Ik kan over een andere vrouw misschien hetzelfde denken. Als je niet zo zou denken... Stilstaan is nooit goed. Maar op dit moment heb ik niet het gevoel dat ik stilsta."

Voelt u de hete adem van de jonge generatie journalisten al?

"Binnen de VRT valt dat nogal mee, maar ik zie rond mij wel veel jonge collega's die ongeduldig staan trappelen omdat ze niet snel genoeg vooruit komen. Dat vind ik soms jammer. Ik ben ook redelijk laat bij de VRT gestart. Toen ik nog geschiedenis studeerde leek het me gewoon ondenkbaar dat ik ooit voor de toenmalige BRT zou werken. Ik was dus 32 toen ik op de nieuwsdienst begon.

"Soms heb ik daar spijt van, maar daardoor ondervond ik wel de realiteit van het werkloos zijn. Weet ik wel hoe het is om een goed diploma te hebben en toch niet aan de bak te komen. Allerlei jobs deed ik, meestal in Bijzonder Tijdelijk Kader. Ik stond ook even in het onderwijs, maar dat was niet echt mijn ding. Maar toen vtm er kwam, werd het plots gemakkelijker om in de media te werken. Het duurde misschien lang voor ik kansen kreeg, maar achteraf gezien was dat nog niet zo slecht. Ik draai nog altijd mee."

En u bent gelukkig?

"Ik voel me nu redelijk gelukkig, ja. Of beter: ik ben niet ongelukkig, laat ik het zo zeggen. Je kunt niet de hele tijd gelukkig zijn, want wat wil je dan nog meer? Ik geloof dus dat het belangrijker is om niet ongelukkig te zijn. Als je dan af en toe gelukkig bent, des te beter."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234