Zondag 31/05/2020

De regels van Hollywood en hoe ze te breken

interview

met scenarist-regisseur paul anderson over 'resident evil'

Het interview met Paul Anderson over Resident Evil, blijkt achteraf een opsomming van regels die gebroken werden. Het zou onmogelijk zijn geweest om het concept van die film in Hollywood te slijten, de bewerking van het videospel kon dus enkel met een klein budget in Europa gerealiseerd worden. Dat de film in enkele recensies beschouwd wordt als een Amerikaanse productie die meer dan 70 miljoen dollar gekost heeft, pleit voor het vakmanschap van Anderson.

Brussel

Van onze medewerker

Ludo Wijnen

In de goedgemaakte horrorfilm moet Milla Jovovich het met enkele bondgenoten opnemen tegen een ontketende bende zombies. Niet echt een complex uitgangspunt, maar door het publiek pardoes in de actie te parachuteren, zondigt Anderson al onmiddellijk tegen een eerste regel van Hollywood-films: het publiek hoort altijd precies te weten wat er zich op het scherm afspeelt.

Paul Anderson: "In Hollywood zal niemand je toestaan om een film te maken waarin het publiek de eerste twintig minuten geen flauw idee heeft van wat er aan de hand is. In de laatste vijftien jaar is dat nog verergerd, met het toenemende belang dat er aan de vertoningen voor een testpubliek wordt gegeven. De studiobonzen willen dat de kijker vanaf de eerste minuut tot de laatste weet wat er precies gebeurt. Verwarring wordt zoveel mogelijk uitgesloten, want dat zou ervoor kunnen zorgen dat iemand opstaat en de zaal verlaat. Dat zorgt ervoor dat films als deze, die gericht zijn op een groot publiek, zich moeten beperken tot een erg simpele verhaallijn. Een werkwijze die vaak erg vervelende en voorspelbare films oplevert.

"Ik hield heel erg van jarenzeventigfilms als The Parallax View en Three Days of the Condor. Daarin krijgt men onmiddellijk enkele verbazende wendingen voorgeschoteld zonder ook maar te weten wie de hoofdpersonages zijn. Een ervaren filmkijker weet echter dat alles zal worden uitgelegd wanneer hij maar wat geduld heeft. De studio's onderschatten systematisch het publiek en denken dat de kijker het geduld noch de intelligentie heeft om later de juiste verbanden te leggen.

"Ook wij hebben de film eerst getest en het bleek dat we het publiek volwassen genoeg hadden ingeschat. De getoonde versie wijkt nauwelijks af van het uiteindelijke resultaat. Ik wil niet beweren dat Resident Evil een complexe verhaalstructuur heeft, maar de film vraagt wel iets meer inspanning van de kijker dan een doorsnee-Hollywood-productie. Neem bijvoorbeeld The Matrix: tot op het moment dat de film uitkwam was er niemand bij Warner Brothers die in de film geloofde. Omdat het veel te lang duurde voor de kijker zou doorhebben waar het eigenlijk over ging. The Sixth Sense was nog zo'n misrekening, dit keer bij Disney. De studio verkocht de rechten in het buitenland omdat ze dachten dat het publiek nooit de hele film lang zouden willen wachten voor ze wisten hoe de vork in de steel zat. Mijn vrienden bij Constantin Film (de Duitse coproducenten van Resident Evil, LW) hebben mede op mijn aanraden The Sixth Sense in Duitsland verdeeld. Dat illustreert voldoende hoe men in Hollywood denkt over een niet-lineaire verhaalstructuur."

In dezelfde lijn ligt regel 2: zorg voor een helder, liefst optimistisch einde.

"Net zomin als het begin, had het einde voorbij het stadium van het scenario geraakt in het productieproces van een Hollywood-film. Bij een studiofilm had ik ongetwijfeld meer geld gehad voor de speciale effecten, maar kon ik mij nooit die creatieve vrijheid veroorloven. Ik ben dolgelukkig met de finale van de film. Het herinnert me aan het einde van andere films uit de jaren '70 waarvan ik fan was: Planet of the Apes, THX 1138 en Soylent Green. Het is donker, grimmig en aangrijpend. Het geeft ook ruimte voor interpretatie en bindt niet gewoon netjes alle verhaallijnen samen. Degenen die nog twijfelden, kunnen zeker aan het einde zien dat deze film niet in Hollywood gemaakt is."

Regel 3 is een beetje seksistisch: vrouwen kunnen geen hoofdrol spelen in een actiefilm.

"Het is vreemd, maar toch gaat men er in Hollywood nog altijd van uit dat vrouwen niet geschikt zijn voor het actiegenre. Om opnieuw te verwijzen naar een andere film: de casting van Angelina Jolie, die pas een Oscar gewonnen had, is de reden waarom Paramount uiteindelijk toch Tomb Raider gemaakt heeft. Gewoon omdat een vrouwelijke actieheld buiten de gewone concepten valt. In Amerika heeft Sony Pictures ook een andere poster voor Resident Evil uitgegeven. Hier staan Milla Jovovich en Michelle Rodriguez duidelijk centraal, in de Verenigde Staten was de poster vrij abstract. Het leek wel alsof Sony probeerde te verdoezelen dat vrouwen de hoofdrol speelden. Ik wind me ondertussen allang niet meer op over die regeltjes, het publiek heeft de studio's wel al vaker ongelijk gegeven.

"Vanaf het begin van mijn carrière heb ik al tegen de stroom in moeten roeien. Niemand wilde mijn eerste film Shopping financieren. Ik moest op zoek naar steun buiten Groot-Brittannië, waar ik overigens nooit geapprecieerd ben geweest als filmmaker. Pas nu wordt die film gewaardeerd, al was het maar om het de eerste speelfilm is waarin Jude Law speelde. Achteraf is het ongelooflijk maar zelfs voor die casting heb ik moeten vechten. Het was ontstellend hoeveel mensen me destijds zeiden dat hij gewoon te knap was om een goed acteur te zijn. Later kreeg ik weer een heleboel tegenwind toen ik Mortal Combat ging verfilmen, want een videospel naar het grote scherm brengen had nog nooit een goede film opgeleverd. Dus ik hoor al jaren niets anders als: 'Waarom doe je dat?', 'Dat zal nooit werken', 'Dat is ronduit stom' enzoverder. Het deert me dan ook allang niet meer. Ik had geen behoefte om na het behoorlijk succes van Mortal Combat criticasters op hun nummer te zetten.

"De vroegere tegenslagen en tegenwerking hebben van mij wel een betere filmmaker gemaakt. Daarnaast weet ik nu ook beter de aangename productievoorwaarden bij Resident Evil te appreciëren. Mij zul je morgen niet op de stoep van Warner Brothers zien zitten om om het even welk project te aanvaarden. (Naast de sequel Resident Evil 2 is er al een tijdje sprake van Deathrace 3000 als een van de volgende projecten van Anderson. Voor die remake van Deathrace 2000 treedt Tom Cruise op als producent en misschien zal hij daarin ook gaan acteren, LW).

Door het relatief lage budget van 33 miljoen dollar moest Anderson ook duidelijke keuzes van meer praktische aard maken.

"Ik denk dat die beperking uiteindelijk in het voordeel van de film speelde. Als je wilt dat er zo weinig mogelijk materiaal op de vloer van de montagekamer terechtkomt, moet je op voorhand weten wat je wilt bereiken. Dat levert vaak een betere film op. Zo wilde ik wel bloed en horror in de film, maar het had geen zin om er een splatter-festijn van te maken. Om te beginnen moesten jongeren van zestien, die een deel van het doelpubliek vormen, de film kunnen zien. Voorts ben ik van mening dat de dagen van de echte splatter-films voorbij zijn. De films die Romero maakte, zouden nu nooit voorbij de censuur komen.

"Paul Verhoeven gebruikt voor die scènes een heleboel bloed en kogels en knipt achteraf de gruwelijkste beelden eruit. Die werkwijze is niet alleen heel erg duur, ze zorgt vaak voor onsamenhangende montages. Ik koos voor een andere aanpak. Wanneer Colin Salmon bijvoorbeeld door een laserstraal in stukjes gesneden wordt, zie je zijn lichaam in stukken vallen. Op het moment dat dat gebeurt, stel ik scherp op een gillende Milla in de achtergrond. Door het feit dat de ergste gruwel wazig gefotografeerd is, raakte die scène door de censuur. De nadruk ligt in deze film niet op dat soort 'gore', het is voor mij slechts een middel om angst aan te jagen."

'De studio's onderschatten systematisch het publiek'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234