Zondag 08/12/2019

De Radiohead van de bluegrass

Vier jonge New Yorkers stoppen oude muziek in een nieuw jasje en huren topproducer T-Bone Burnett in om een brug naar een groot publiek te slaan. In de VS is de missie alvast geslaagd. Nu Europa nog.

Bij het grote publiek is T-Bone Burnett inmiddels vooral bekend als de man achter de bejubelde soundtracks van The Hunger Games, Inside Llewyn Davis, Walk the Line, The Big Lebowski en vooral O Brother, Where Art Thou?, waarvoor hij een Oscar kreeg. Maar daarnaast werkte hij als supervisor en klankbord samen met een indrukwekkende lijst namen, waarvan Robert Plant, Elvis Costello, Los Lobos, Counting Crows en Diana Krall het meest in het oog springen.

De jongste maanden kent zijn productiviteit geen grenzen. Hij werkte mee aan een Basement Tapes-tribute plaat met werk van Bob Dylan, zat in de studio met Carolina Chocolate Drops-zangeres Rhiannon Giddens en zette ook zijn schouders onder deze Punch Brothers. In Europa is dit bluegrassgezelschap uit New York voorlopig niet zo bekend, maar in de States is hun ster al enige tijd aan het rijzen, en dit zou wel eens de plaat kunnen worden waarmee het vijftal de oversteek maakt naar een breder publiek.

De Punch Brothers pasten hun aanpak - met akoestische instrumenten als banjo en fiddle - eerder al toe op het werk van Bach en The Beatles, en op The Phosphorescent Blues stoffen ze onder meer werk van klassieke componisten als Claude Debussy en Alexander Scriabin af. Die composities, zodanig herwerkt tot het net folkliedjes uit de Appalachen lijken, vallen evenwel niet uit de toon tussen de eigen nummers. Daar geven ze bluegrass, een genre met een vaak wat belegen imago, een nieuw laagje vernis. Nummers als 'Magnet' en 'My Oh My' doen bijgevolg een stuk moderner aan en flirten meer dan eens met hedendaagse altpop.

Virtuoos en aanstekelijk

Niet afgelikt, maar de liefde voor ambachtelijke folk spat er wél vanaf. Niettemin moet je als luisteraar een beetje moeite doen. Opener 'Familiarity' alleen al duurt tien minuten, begint heel ingehouden en bouwt dan op naar een apotheose met behulp van dramatische strijkers en kortgehouden akoestische gitaren. Tel naar nog het soort meerstemmige samenzang bij dat spontaan herinneringen oproept aan The Beach Boys, en je komt bij een ecclectisch, veelzijdig geluid uit dat hen eerder al het koosnaampje 'de Radiohead van de bluegrass' opleverde. De muzikale virtuositeit is alleszins vergelijkbaar, en de dynamiek in het samenspel werkt aanstekelijk. Punch Brothers klinken op The Phosphorescent Blues afwisselend ingetogen, subtiel, exuberant én explosief. Een mooi visitekaartje voor het Europese publiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234