Woensdag 26/01/2022

De PS links ingehaald

Net zoals in Vlaanderen staat ook in Wallonië uiterst links weer op de kaart

De ware overwinnaar van de verkiezingen in Wallonië heet Navez, André Navez. Deze Navez is burgemeester van Binche, en hij gaat het blijven, al liet hij in La Nouvelle Gazette weten dat hij midden zijn nieuwe ambstermijn zijn functie zal overlaten aan ofwel Paul Pourtois ofwel Etienne Piret, omdat hij - Navez - omwille van zijn lange politieke loopbaan (sinds zijn 24ste) zijn dochter (nu 34) niet heeft zien opgroeien, en hij dit zijn kleindochter Nell niet wil aandoen. Alleen al dat Navez twee jonge wolven als mogelijke opvolgers aanwijst doet ons al vermoeden dat deze mens volop van zijn politieke carrière heeft genoten, en dit nog van plan is; en indien ik Pourtois of Piret zou heten zou ik nog niet zo zeker zijn van die opvolging, al is 'Nell' wel een argument van formaat.

André Navez heeft in Binche, met een alternatieve linkse lijst, de Parti Socialiste van Elio Di Rupo geklopt, en die had als lijsttrekster Marie Arena, minister-presidente van de Franse gemeenschapsregering. Arena zal deze tweede nederlaag - want ook in 2.000 maakte de daar pas gedropte Marie Arena het in Binche niet waar - binnen de PS nooit meer kunnen goedmaken. Er was dus niet alleen de mislukking van dat wonderkind van de Parti Socialiste, Laurette Onkelinx, in Schaarbeek. Er is de dubbele mislukking van die andere oogappel van Elio Di Rupo: Marie Arena, in Binche. De uitverkorenen van Di Rupo lopen schade op. Vroeg of laat rekent de PS daarvoor met haar voorzitter af.

Binche is een zeer oud, somber stadje, ten zuiden van Charleroi en Bergen, half Borinage, half landbouw, maar vooral helemaal verzonken in een diepe crisis. Het stadje heeft wat aparts: carnaval en wallen. Geheel door middeleeuwse omwallingen omgeven is de vergelijking met Carcassonne niet eens ridicuul, alleen loopt de hele wereld zich te pletter in Carcassonne, terwijl niemand de 'remparts' van Binche weet liggen en dit onderwerp ('les remparts') in de regionale pers alleen maar als een item van verdeeldheid wordt opgevoerd: men is voor maar vooral tegen een redelijk duur uitgevallen renovatie, die overigens met Europees en Waals geld werd uitgevoerd. Toeristen zijn schaars. Men zou eens vanuit Binche in groep naar Carcassonne moeten trekken, om te zien hoe ze het daar aanpakken. En het carnaval van Binche behoort nu wel tot het Unesco-werelderfgoed, maar meer dan toeristen komen daar in die dolle week vooral studenten van de Brusselse ULB op af. Op veel bier alleen kan de reconversie van deze zwaar getroffen stad niet rusten.

Binche was ooit de bakermat van de maatpakkenindustrie, uniformen allerhande inbegrepen, maar die heeft geleidelijk de strijd verloren tegen de oprukkende confectie. Dat gegeven plaatst dit stadje wat apart op de industriële as van Samber en Maas, die vooral door de sectoren steenkool en staal werd getekend. Die waren er bij Binche ook. Zo staat de mooiste kolenwasserij van West-Europa aan de poorten van Binche: een gigantische betonnen kolos, waarin kolen van een mindere kwaliteit tijdens de 'Kolenslag' (die na Wereldoorlog II werd gevoerd, om de Belgische economie terug op de rails te brengen) eerst op lange transportbanden tot hoog in het dak werden gevoerd, om dan onder voortdurend gespoel van water weer naar omlaag te gaan. Het moet een fascinerend gezicht zijn geweest. Het gebouw wordt momenteel gerenoveerd en krijgt een wat onduidelijke woon- en bureaufunctie. Men had beter de ruïne in al haar grootsheid bewaard, als de stomme getuige van een groot verleden.

De lijst van André Navez staat links van de PS. Zij is niet de enige. Net zoals in Vlaanderen staat ook in Wallonië uiterst links weer op de kaart. De PTB haalde telkens twee zetels in Herstal en Seraing. Een Parti Ouvrier van trotskistische strekking haalde een zetel in Anderlues. De communisten plaatsten hun kandidaten op diverse linkse lijsten, maar ook bij de PS en Ecolo, en haalden naar eigen zeggen tien zetels binnen (in La Louvière, Courcelles, Roeulx, Doornik, Charleroi, Manage, Trooz.) De hele as van Samber en Maas lijkt wel vertegenwoordigd, maar bij nader toezien geldt dit vrijwel uitsluitend voor de provincie Henegouwen, veel minder voor Luik.

La Louvière is een geval apart. Burgemeester Willy Taminiaux werkte daar in 2000 de zes gekozenen van uiterst rechts van 1994 allemaal buiten. De winst ging helemaal naar zijn PS-lijst, maar populaire Willy moet nu vaststellen dat de winst weg is: drie zetels gaan opnieuw naar uiterst rechts, en drie naar uiterst links. Naast een PTB'er komen daar twee gekozenen bij van een lijst die getrokken werd door de leidende FGTB-vakbondsafgevaardigde bij het staalbedrijf Duferco, dat met zijn zwavel- en andere dampen nog altijd het stadsbeeld van La Louvière beheerst. Uiterst links is dus in Wallonië terug, maar net als bij uiterst rechts is geen sprake van een homogeen kamp. De onvrede bij de kiezer over de almacht en/of de 'affaires' bij de Parti Socialiste heeft dus niet zozeer geleid naar een doorbraak van uiterst rechts, dan wel naar een terugkeer van uiterst links. Hoe de PS met dit nieuwe gegeven zal omgaan, is niet duidelijk. Men achtte daar dit dossier gesloten.

Van hun kant hebben de rattachisten zwaar verloren. Dit wordt dus definitief geen item in Wallonië, straks zelfs niet meer in de Waalse beweging. De lijst Rassemblement Wallonie-France, van Paul-Henri Gendebien en François Perin, haalde beschamende resultaten: nergens boven het anderhalf procent, amper 528 stemmen in Namen en 302 in het als zeer Fransgezind afgeschilderde Doornik. De Walen weigeren elk Frans avontuur, en hebben duidelijk veel meer vertrouwen in België, en dus in een blijvende relatie met de Vlamingen. Het zal niet mogen zijn. Net zomin als Philip Dewinter ooit burgemeester van Antwerpen zal worden, zal Wallonië ooit deel uitmaken van Frankrijk. Vive la Belgique.

Guido Fonteyn was journalist bij De Standaard en geldt als Wallonië-expert. Hij is auteur van onder meer Afscheid van Magritte, over de Waalse economie. Voor De Morgen schrijft hij om de twee maandagen een column over politiek bezuiden de taalgrens.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234