Dinsdag 20/10/2020

'De Proms is als een goede verzamel-cd voor weinig geld'

'Vrijdag heb ik ze besteld, mijn kaarten voor volgend jaar. Zoals elk jaar. Het doet er niet toe wie er komt. Dat maakt de organisatie traditioneel pas vier maanden voor de eerste avond bekend. Althans aan de pers. Ik bel zelf en weet het altijd net iets vroeger.' Benny Philips (39) lacht de tanden bloot. Afgelopen zondagavond beleefde de Night of the Proms zijn 106de Antwerpse avond. Benny maakte er daarvan achttien mee. Op 'zijn' plek op de eerste rij, links van de centrale luidspreker. 'Ja, ze kennen me hier. Ik hoor erbij.'

Antwerpen

Eigen berichtgeving

Peter Goris

Tradities zijn er om in ere te houden. Zondag, klokslag kwart voor vijf is de afspraak, aan de hoofdingang van het Antwerpse Sportpaleis. Op de kop twee uur en een kwartier voor de aftrap van de Proms-voorstelling van die zondagavond. "De wagen parkeer ik altijd op dezelfde plek, bij de supermarkt aan de achterkant van het Sportpaleis", vertelt Benny Philips, uit het Oost-Vlaamse Sint-Martens-Latem. "Daarna zet ik me klaar voor de ingang, ik ben altijd bij de eerste tien. Als de deuren openen, loop ik zo snel ik kan naar mijn vaste plaatsje. Op het middenplein, op de eerste rij. Links van het podium, tussen de centrale luidsprekers en de camera's. Zodat er zeker niets of niemand in mijn zicht kan staan. Niemand heeft me ooit kunnen 'kloppen'." De traditie wil ook dat vader, schoonvader en vrouw of dochter elk jaar meekomen. "Maar zij gaan in de tribune zitten, op de duurste plaatsen. Zo wil mijn vader het, voor die ene keer per jaar dat hij eens naar een concert gaat. Mijn vrouw is eens met mij mee op het middenplein gaan staan, maar dat was snel gedaan. Ze vond het te wild."

De Night of the Proms kan een vrij indrukwekkend cijferplaatje voorleggen. Al zestien edities in Antwerpen en sinds 1990 uitgezwermd naar achtereenvolgens Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk, Spanje en Denemarken. Het spektakel groeide van 13.500 bezoekers en een avond in moederjaar 1985 tot meer dan 245.000 verwachte toeschouwers over zestien Antwerpse voorstellingen dit jaar. Met een redelijk indrukwekkend rijtje beroemdheden dat al die jaren de revue passeerde: van Joe Cocker en Status Quo tot Bryan Ferry en Sting.

In het dagelijkse leven gelukkig getrouwd, vader van twee tienerkinderen, telefoonverkoper, de kop van de Zondagskrant-bakker, amateur-toneelspeler, trotse figurant "met minstens één zinnetje" in vrijwel elke denkbare Vlaamse serie of film... Maar bovenal Proms-fan in hart en nieren. Benny Philips is er trots op dat hij de voorbije zestien jaar geen Proms-jaar miste. Uitgezonderd die twee keer. "Het eerste jaar is de Proms aan mij voorbijgegaan. De reclame kwam blijkbaar niet tot in Sint-Martens-Latem", lacht hij. "En in 1992, het eerste jaar dat Joe Cocker kwam, kon ik ook niet. Ik stond toen zelf met mijn toneelgroep op de planken. Nu zou me dat niet meer overkomen. Die zaterdagavond Proms pas ik een jaar op voorhand in mijn agenda."

Voor deze man waren de afgelopen zestien jaar een grote succesronde. "De Proms is eigenlijk per definitie altijd goed. Een unieke mix tussen pop en klassiek. Het is een cliché, maar terecht. Daarenboven is er een ongelooflijke verhouding prijs-kwaliteit. Voor het gros van alle artiesten die ik de afgelopen jaren heb gezien zou ik geen volledig en duur concert overhebben, maar hier spelen ze elk maar twee van hun allerbeste nummers of vier voor de hoofdact. De Proms is eigenlijk als een goede verzamel-cd voor weinig geld. Uitschieters? De eerste Bocelli, Bryan Ferry, Art Garfunkel... En ik hoop al jaren dat Meat Loaf of Ultravox eens komen."

Ondertussen zit de typische Proms-sfeer er goed in. Met de bekende ingrediënten. Plezante ooms of dames en heren op leeftijd tout court die voor die ene keer best wel eens willen rechtveren voor een zoveelste Mexican wave. Lichten uit is het sein om de bij de ingang uitgedeelde minizaklampjes uit de broekzak te flitsen. Op tijd en stond wiegende en/of klappende handen in de lucht of een galmend 'olé olé olé olé'. Tussen klassiekers als 'Also Sprach Zarathustra' en de met behulp van de autocue op de videoschermen massaal meegekeelde 'Rule Britannia' en 'Land of Hope and Glory'.

Benny laat zich lustig meeslepen, keelt feilloos uit het hoofd het volledige Proms-repertoire mee, krijgt soms letterlijk tranen in de ogen. Zet dan weer de handen aan de mond om tot verbazing van de omstanders een immens loeiend geluid uit de keel te schrapen. "Sinds ze de toeters en bellen op het middenplein verboden hebben, speel ik zelf maar voor toeter. Het eerste jaar dat ik dit deed, heeft de security me uit het publiek willen halen omdat ze dachten dat ik er toch een had binnengesmokkeld... Ik hou van die uitgelaten sfeer. Het is natuurlijk voor een groot stuk georchestreerde gekte. Maar de sterkte van de Proms ligt net in het feit dat je enkel meedoet als je daar zin in hebt. Er bestaat niet zoiets als een Proms-handleiding die iedereen verplicht moet volgen. De kritiek als zou je hier niet echt kunnen luisteren, vind ik onterecht. Dit is een volkshappening en dan moet je daar alles van meenemen. Anders moet je maar naar een zuiver klassiek of zuiver popconcert gaan.

"Maar eerlijk gezegd is het allemaal wat gezakt. De wilde tijd is gepasseerd. Vroeger was ik de enige 'oude' kerel die hier stond. De laatste jaren is de gemiddelde leeftijd op het middenplein snel gestegen. Hoewel ik elk jaar nog mensen tegenkom die het voor de eerste keer meemaken, zijn de meesten blijvers die meegegroeid zijn. En met het stijgen van de leeftijd zakt de beleving. Het publiek wordt ook veeleisender. Alleen voor een grote naam en een goede stem gaan ze niet meer uit de bol. Ze willen show, spektakel, ontploffingen op het podium... Neem nu dit jaar. Coolio, Chrissie Hynde en UB40. Grote namen, dat wel, en soms schitterende muziek. Maar de vonk is er niet.

"En nu komt 'La Gazza Ladra' van Rossini', 'nu gaat de paukenist ons komen opzwepen... zoals elk jaar, alleen zijn lange haren van vroeger heeft hij laten afknippen'... Voor een diehard heeft de Proms na achttien voorstellingen nog maar weinig geheimen. Benny schudt ook voortdurend Proms-medewerkers de hand. "Ja, ik ken de Proms en de Proms kennen mij. De verrassing is er voor mij dan ook wat uit. Na een tijdje heb je de stapjes, de grapjes en de gimmicks wel door. De jaarlijkse Vlaamse verrassingsacts worden ook elk jaar minder. Het is vissen uit een kleine vijver. Will Tura heb ik ondertussen al wel genoeg gezien.

"Een echte freak ben ik niet, hoor. Een T-shirt of sweater hoef ik niet. De Proms moeten in mijn hart zitten, niet rond mijn lijf. De programmaboekjes heb ik wel allemaal bijgehouden. Eigenlijk 'had', want bij het opruimen van de zolder twee maanden geleden heb ik ze van mijn vrouw allemaal moeten weggooien. Ik bewaarde ook de krantenknipsels, zeker die waarbij ik op de traditionele foto's van de eerste rij mee in beeld was. Dat is me toch zo'n vier keer gelukt. Ik heb ook een stuk of acht Proms-cd's. Maar daar stopt het. Het mag niet overdreven zijn."

'Sinds ze de toeters en bellen op het middenplein verboden hebben, speel ik zelf maar voor toeter'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234