Vrijdag 03/02/2023

De professionele gokker die 'Wild Thing' schreef

Chip Taylor die komt optreden: het is nog nooit eerder vertoond. Deze songschrijver bij uitstek is onder meer de auteur van het overbekende 'Wild Thing' (The Troggs, Jimi Hendrix), van 'Angel of the Morning' (Merrilee Rush, Pretenders), 'I Can't Let Go' (The Hollies), 'Son Of A Rotten Gambler' (Anne Murray) en zelfs 'Try' (Janis Joplin). Als producer en talent-scout lanceerde hij dan weer Evie Sands en James Taylor (geen familie). Chips ware familienaam is overigens Voight, net als acteur Jon Voight, zijn broer.

Onder zijn artiestennaam beleefde Chip maar af en toe heel lokaal succes. Dat was bijvoorbeeld het geval in 1975, bij ons en in Nederland, met de radiohit 'Same Ol' Story'. Deze Taylor is rijk en dus hoeft toeren voor hem niet zo nodig, maar een echte doorbraak of noemenswaardige comeback werden tot voor kort vooral gehinderd door zijn goklust.

Chip was de zoon van een golf-pro en beroepspokeraar uit de groene gordel rond New York. Hij won in zijn jeugd zelf ooit golftornooien, maar een blessure stond een profcarrière in de weg. Muziek was altijd al een optie geweest en dus begon hij als broodschrijver voor een hitfabriek op Broadway. Tegen de middag verdween hij meestal met een raceformulier in de hand richting Valmont Park, om daar de rest van de dag op de paarden te wedden.

Chip is eigenlijk zijn leven lang lui achterover blijven genieten van de royalty's op 'Wild Thing'. Deze song, waarmee hij wel altijd geassocieerd zal blijven, is hem inhoudelijk nochtans vreemd. Chip schreef hem in opdracht van Jordan Christopher & The Wild Ones, een beginnend rockbandje uit New York, waarvoor studiotijd geboekt was met alles erop en eraan, strijkers, blazers en een arrangeur inbegrepen. Alleen kwamen ze wat songs te kort en is toen in één middag 'Wild Thing' geschreven. Die eerste versie zonk weliswaar als een baksteen en Chip vroeg de uitgever beschaamd zijn demo terug. Gelukkig net iets te laat. De Engelse Troggs waren hem voor. Met hun hitversie had Chip geen probleem, want hij kon er zich achter verschuilen. De mensen hoorden hem niet, wel de Troggs.

Een jaar later volgde dan het definitieve 'Wild Thing': de neukversie door Jimi Hendrix, waarbij hij steevast zijn gitaar in brand stak. Aangenaam gênant, vond Chip, mijlenver verwijderd van wat oorspronkelijk de bedoeling was. De anders zo naïef romantische Taylor schreef het openlijk seksuele 'Wild Thing' een beetjetongue-in-cheek, om zijn broer Jon aan het lachen te krijgen. Hoe 'Wild Thing' bij Chip Taylor zelf geklonken heeft is sedert zijn cd Hit Man geen geheim meer. Daarop doet hij al zijn hitcomposities zelf en het kroonjuweel kreeg een sobere Lou Reed-benadering mee. ('Walk On The Wild Thing?').

Hit Man is het ideale visitekaartje voor iedereen die de naam Chip Taylor niet meteen met al deze composities in verband brengt. De cd was ook het rechtstreekse resultaat van een optreden in de New Yorkse folkclub The Bottom Line. Chip was er uitgenodigd in het kader van de In Their Own Words-concerten, waar songschrijvers optraden als zangers van eigen werk. Zoiets kon Chip niet weigeren, evenmin als de drie weken durende tournee die erop volgde, samen met Midge Ure, Darden Smith en Rosie Flores. Met het enthousiasme, de sympathie en de ervaring die hij toen opdeed, wist Chip dat zijn rotten gambler-dagen geteld waren. Toen zijn moeder ziek werd, begon hij voor haar te zingen. Vervolgens trouwde zijn dochter en schreef hij voor haar een gelegenheidslied. Ten slotte vond hij een jonge Franse muze en kwamen de songs weer als vanzelf. Op de cd The Living Room Tapes is een eerste, nog wat sober getoonzette lading samengebracht, maar zowel Randy Travis als Willie Nelson hebben er al bruikbaar materiaal uit geplukt.

De rest zal volgen, ook omdat Chip door de alternatieve country-scene als een waar godsgeschenk is binnengehaald. Al een tachtigtal radiostations in de VS draait nog uitsluitend Townes Van Zandt, Steve Earle, John Prine en Lucinda Williams, in plaats van de doordeweekse koekjesdozencountry. Chip Taylor is met stip de grootste naam op die alternatieve playlists. Verder deelde hij in de VS het voorbije jaar ook al podia met Iris DeMent, Dave Alvin en, alweer, John Prine. Wie zou daaraan kunnen weerstaan? Hij alleszins niet. Zijn in mei te verschijnen langspeler Seven Days In May, helemaal opgedragen aan zijn jongste verovering en met de medewerking van alweer Lucinda Williams maar ook Guy Clark, Rodney Crowell en Rick Danko, zal wellicht de laatste twijfelaar overtuigen. Rien ne va plus, Chip is helemaal terug, als zanger en als songwriter.

Arnold Rypens

Chip Taylor treedt op donderdag 19 februari om 20.30 uur op in Gemeenschapscentrum Nekkersdal, E. Bockstaellaan 107, 1020 Brussel. Selectieve discografie: Gasoline en This Side Of The Big River (allebei op WB); Chip Taylor's Last Chance (1973); Hit Man (1996); The Living Room Tapes (1997). De laatste drie zijn uit op Trainwreck/Munich. In mei verschijnt Seven Days in May.

(IllustratiesRV)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234