Donderdag 21/01/2021

Concertverslag

De pracht van een gebroken hart: London Grammar in de Lotto Arena

London Grammar.Beeld RV Eliot Lee Hazel

De Britse nachtegaal van London Grammar stond gisteren op het podium met ontstoken amandelen, maar dat hield haar niet tegen om iedereen aanwezig  omver te blazen.

London Grammar kon in feite niets anders doen dan op intieme wijze zijn concert in de Lotto Arena inzetten: alles wat ze tot nu toe maakten, zit érg dicht op de huid. En de snijdende sneeuw, als afsluiter van een donkere dag, droeg enkel bij tot de perfect melancholische setting voor een concert van Hannah Reid en de twee muzenzonen. En ja, ondanks de weersomstandigheden, zat de zaal gisterenavond goed vol. 

De band zette in met ‘Who Am I’, uit zijn recente album Truth Is a Beautiful Thing, en de ruimte zwol aan, tot twee keer haar volume door de ingehouden adem van de concertgangers. Het was meteen een uitdagend nummer voor het strottenhoofd van Hannah Reid, en ze haalde het niet altijd even netjes. Vreemd, want het gros van haar fans weet dat ze live keer op keer presteert met die buitenaardse stem van haar. De band koos er dan ook voor om geen kermistrucks uit te halen, maar Reid zo vaak en zo veel mogelijk ruimte te geven om het op haar eentje te doen.

Less is more

‘Flickers’ is een van die nummers die op plaat te weinig spreken, maar wel voor grote verrassingen zorgen live. De spanningsopbouw was op maat gemaakt voor het begin van de show, en de drummer had een stel conga's meegenomen waarvan we hetzelfde zouden zeggen. Ook gitarist Dan Rothman fungeerde in feite als ritmesectie, en terwijl Reid over het podium ijsbeerde alsof we haar werkelijk zagen vechten met de flikkeringen in haar hoofd, zetten haar muzikanten een geweldige samenzang in.

Zouden Reid en Rothman al hun nummers in de eenzaamheid van de nacht schrijven? Zelfs hun bekende cover van Kavinsky is een nocturne, waarbij de gitaar de seconden als een tergende klok aan de muur wegtikt. Dat nummer was trouwens de enige gemiste kans van de avond, want er stond een piano op het podium die niet werd aangeroerd, terwijl de song grotendeels is opgebouwd uit een pianothema. 

Beter dan ‘Wasting My Young Years’, in feite hun doorbraaknummer, werd het voor het publiek duidelijk niet. Er werd lustig meegeklapt, ook al stond dat in contrast met de gevoeligheid van de tekst en de muzikale melancholie. Op het projectiescherm achter Reid en de haren waaide een digitale sneeuwstorm door een oranje glooiend desolaat landschap - een rake visualisering voor het gros van de set.

Wat was Reids stem trouwens ook mooi in haar eenzaamheid, wanneer ze voor de eerste keer achter haar piano ging zitten bij ‘Hell to the Liars’, met de enige spot in de zaal die haar volledig in het rood hulde. Toen ze klaar was met met haar prachtige hymne aan de wisselvalligheid, sprak ze ons voor het eerst aan. “Er is niet alleen een storm gaande buiten, maar ook in mijn lichaam”, vertrouwde ze het publiek toe. Reid is ziek, en dat verklaart haar niet altijd even stevig stemgeluid. Tonsillitis heet het beestje, een pijnlijke ontsteking van de keelamandelen, en het levert werkelijk weerzinwekkende resultaten op in de zoekmachine. Chapeau, Reid.

Extra drama

‘Hey Now’ en ‘Sights’ kabbelden voort op hetzelfde smartelijke elan, twee hoogvliegers die alledaags liefdesverdriet en niet-alledaagse onrust universeel vertolkten, waarbij de ijzingwekkende hoogtes en laagtes van Reid voor emotionele rollercoaster speelden.

‘Rooting for You’ kwam met een waarschuwing: “Vijftig procent kans dat ik de hoge noot niet haal!” Grappig wel, dat iedereen in de zaal prompt werd omgetoverd tot supporter voor hun favoriete topsporter. Al haar lichamelijke kracht leek ze al op te gebruiken bij het begin, alleen haar stem vulde de arena die vol spanning wachtte op de prestatie van een topatlete. Of ze de noot haalde? Van geen belang. Het applaus was hartverwarmend en Reid balde haar armspieren om haar trots te tonen. De tweede keer haalt de prima donna haar hoogste noot, ondanks de sneeuwstorm in haar keel, op meesterlijke wijze. “How about that”, zei de gitarist. 

Reid liet het publiek meezingen - misschien omdat haar amandelen even moesten bekomen - en de single ‘Bigger Picture’ wekte de kriebels in ieders handen weer op. Geenszins ongepast deze keer, het nummer mag dan op z'n London Grammars gaan over leugens en bedrog, de muziek verraadde een hoopvolle voortzetting.

 Nog één keer werd de piano aangeroerd bij het bisnummer ‘Oh Woman, Oh Man’. En nog één keer bezong Reid een liefdesverdriet dat groter is dan de Lotto Arena - ja, een verdriet dat zelfs een Sportpaleis kan vullen. Maar mogen de harten van London Grammar nog vaak gebroken worden, en mogen hun stemmen nog vaak troost zoeken bij elkaar. Want grandiozer dan dit wordt een dag als gisteren niet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234