Dinsdag 28/09/2021

Open brieven

De 'powers that be' antwoorden de verweesde burger: "En nu aan tafel!"

Station zonder treinen: Gent-Sint-Pieters vorige week. De ruzies binnen de politiek en de aanhoudende stakingen geven veel burgers het gevoel dat ze in de steek gelaten worden. Beeld Wouter Van Vooren
Station zonder treinen: Gent-Sint-Pieters vorige week. De ruzies binnen de politiek en de aanhoudende stakingen geven veel burgers het gevoel dat ze in de steek gelaten worden.Beeld Wouter Van Vooren

"Het gevoel dat niemand - geen politieke partij, geen vakbond, geen werkgeversorganisatie - je nog vertegenwoordigt." Dat verwoordde copywriter en bezorgd burger François Cauliez gisteren in een open brief aan de powers that be. De afkeer van zoveel starheid blijkt herkenbaar, want zijn opiniestukje ging in geen tijd viraal. Wouter Beke (CD&V), Meryame Kitir (sp.a), Caroline Copers (ABVV) en Paul Kumpen (Voka) schrijven terug.

Wouter Beke: "Onmacht knaagt ook aan mij"

Wouter Beke is voorzitter van CD&V.

Eergisteren stond juf Els, een leerkracht van de school van mijn kinderen, in deze krant. Ze legde uit waarom ze ging betogen. Toevallig had mijn dochter me net verteld dat de juf niet op school was. Met de existentiële verwondering van Zielens in haar vraag: 'Papa, waarom staken zij?'

Beste François, de onmacht die je beschrijft kan ik heel goed begrijpen. Ze knaagt ook aan mij. Politici en vakbonden kruipen als beren vaker op dan rond de tafel. De media smullen en werpen broodjes in de ring. En de mensen? Die staan erbij en kijken ernaar. Dat kan niet de bedoeling zijn.

We zitten in een bijzondere situatie, van grote hervormingen en maatschappelijke veranderingen. Dat maakt ons onrustig. En zorgt voor veel lawaai. Want velen zijn overtuigd van hun idealen. Jij denkt dat die beren daarbij vooral hun eigen broodjes smeren. Maar daar ben ik het niet mee eens.

Ik ben lid van een regeringspartij. Met dromen voor deze samenleving. Aan mijn dochter legde ik uit dat mensen staken door onze hervormingen. Maar dat die echt nodig zijn. Om ouders zonder werk aan een job te helpen. Om de scholen kosteloos te houden. Opdat later ook iemand haar pensioen zal kunnen betalen.

Sommigen hebben het moeilijk om bij te dragen tot die hervormingen. Het kostbare stakingswapen wordt daarbij gretig ingezet. In de eerste plaats tegen de machtelozen. Mensen die opgesloten zitten in de gevangenis, reizigers op weg naar hun werk of examen. Ook ik kan dat moeilijk begrijpen.

François, jij denkt dat niemand jou nog vertegenwoordigt. Als dat gevoel blijft plakken, hebben we collectief gefaald. Want de legitimering van zowel de regering als de vakbonden, die rust bij de bevolking. De hervormingen, en alle discussies daarrond, zijn er voor hen. Onverschilligheid is nog dodelijker voor het debat dan woede. Ik hoop dat wanneer de rust terugkeert, ook het begrip volgt. En nog meer de dialoog en het overleg om samen de toekomst in handen te nemen.

Jij sluit pessimistisch af, ik ben hoopvol na je brief. Hij betekent dat ook de zwijgende meerderheid zich toch laat horen. Ik sluit af met een oproep, een die ik 's avonds ook aan mijn kinderen doe: 'En nu samen aan tafel!'

Wouter Beke. Beeld Wouter Van Vooren
Wouter Beke.Beeld Wouter Van Vooren

Caroline Copers: "Nood aan plan B"

Caroline Copers is algemeen secretaris van Vlaams ABVV.

Beste François,

Ons land lijkt wel in brand te staan. Vroeger was er een plaats waar dat soort branden geblust werden. Een plek waar via dialoog werd gezocht naar oplossingen waarin iedereen zich op zijn minst een beetje kon vinden. Eerbare compromissen, zo heette dat toen. Die plek was het middenveld, het sociaal overleg. Vandaag bestaat die plek nog steeds.

Ook al lijkt het misschien niet zo, vakbonden en werkgevers komen nog steeds regelmatig tot een consensus. In Vlaanderen recent nog over dossiers als de doelgroepkortingen of wijkwerken om mensen aan de slag te helpen, over een Pact met doelstellingen tegen 2030, of over de kinderbijslag.

Alleen zien we vandaag dat er vanuit de politiek met olie in plaats van water wordt geblust. Akkoorden worden niet of slechts eenzijdig uitgevoerd. Dat is wat de gemoederen doet verhitten. Want als dialoog schijndialoog wordt, voelen mensen zich gefrustreerd, net als jij. Dan wordt er een uitweg gezocht voor die frustraties. In het beste geval is dat een vlammende column. In het slechtste geval zijn dat extreme acties en extreem stemgedrag. En daar wordt niemand beter van.

Maar we moeten niet alleen met stenen gooien naar de politiek. Ook de vakbond moet oproepen als de jouwe serieus nemen. Want wij willen jou wél vertegenwoordigen. En om dat te doen moeten we absoluut onszelf verder heruitvinden en moderniseren. We werken daar aan. Zowel in onze dienstverlening, waar we mensen willen helpen over hun hele loopbaan heen, als in onze standpunten, waar we moeten nadenken over zaken als hoe we het probleem van de bedrijfswagens aanpakken, of hoe we meer kunnen opkomen voor mensen in atypische contracten zoals freelancers. Misschien gaat dat te traag, alles kan beter...

Maar nog belangrijker voor het grote plaatje: als er geen wervend project is, geen toekomstplan dat verder gaat dan 'we moeten het met minder doen', en het bovendien duidelijk is dat die 'we' niet iedereen omvat, dan zijn al die gefrustreerde reacties zeer goed te begrijpen. Dan kan er alleen maar een afgunstige neerwaartse spiraal ontstaan. We hebben nood aan een plan B, een toekomstproject. Wij willen daarvoor alvast aanschuiven aan de onderhandelingstafel, tenminste als het om een echte dialoog gaat met van alle partijen het engagement om water bij de wijn te doen.

Caroline Copers. Beeld ImageDesk.be / Olivier Matthys
Caroline Copers.Beeld ImageDesk.be / Olivier Matthys
null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Meryame Kitir: "Wereld op haar kop"

Meryame Kitir is Kamerfractieleider van de sp.a.

Beste François,

Het is de wereld op haar kop. Je vertolkt mijn gevoel terwijl het net mijn taak als volksvertegenwoordiger is om jouw gevoel te vertalen. Mission not accomplished, dus. Meer nog dan je aanklacht is het gevoel van onverschilligheid dat uit je woorden blijkt. Precies dat is het ergste wat ons - regering of oppositie, vakbond of werkgever - kan overkomen. In tijden van onzekerheid is zekerheid, maar bovenal hoop en perspectief bieden cruciaal.

Ik ben arbeidster en vakbondsafgevaardigde geweest en ken dus ook de verzuchtingen van werkgevers. Ik zit nu een aantal jaren in de politiek. De vier pijlers waarop ons land steunt om vooruit te kunnen, zijn me niet onbekend. Los van het feit wie nu al dan niet buitensporige hervormingen doorvoert, of wie nu al dan niet buitensporige eisen stelt, is één ding zeker: we moeten er samen uit raken.

We leven in een goed land, met uitstekende sociale voorzieningen, we hebben toponderwijs en schitterende ziekenhuizen. Maar er staan ingrijpende hervormingen voor de deur. Hervormingen in onze arbeidsmarkt, ons veiligheidsbeleid en onze energievoorzieningen. De geschiedenis leert ons dat dat kan, afstand nemen van het eigen gelijk om uiteindelijk elkaar te vinden middenin, om samen vooruit te gaan. En ja, ook toen liepen de meningen soms flink uiteen.

Gelukkig leven we in een democratisch land waarin iedereen de vrijheid heeft om zijn of haar mening te uiten. Door naar elkaar te luisteren, met elkaar te praten en elkaar te respecteren zijn we er altijd uit geraakt. Elke hervorming heeft draagvlak nodig. Zonder draagvlak is er alleen maar ruimte voor ieders verschil. Dat is wat ik elke dag helaas nog al te vaak zie.

Ik begrijp dat je je niet vertegenwoordigd voelt en ben bezorgd dat veel mensen jouw gevoel delen.

Ik probeer als politica ook de kleine, vaak onzichtbare stappen te zien. Op de werkvloer, aan de onderhandelingstafel, in wijken en gemeenten. Ik weet dat dit niet voldoende is als het grote verhaal ontbreekt of enkel afkeer oproept. Hoog tijd dus om jouw boodschap ernstig te nemen en ons de vraag te stellen wat écht nodig is om mensen opnieuw te vertegenwoordigen. Om mensen opnieuw verschillig te maken. Ik nodig je graag uit om er samen verder over in gesprek te gaan.

Meryame Kitir. Beeld Wim Van De Genachte
Meryame Kitir.Beeld Wim Van De Genachte

Paul Kumpen: "Megafoons opbergen"

Paul Kumpen is voorzitter van Voka, het Vlaams Netwerk van Ondernemingen.

Geachte heer Cauliez,

Uw brief en oproep hebben mij niet onverschillig gelaten. Het raakt mij als ondernemer en als burger wanneer u schrijft dat een steeds grotere groep mensen zich niet meer vertegenwoordigd voelt. Het betekent dat ergens in het opbod, in de emotie van de voorbije weken, veel mensen hebben afgehaakt. Uw roep tot verandering, sereniteit en dialoog kan ik ondersteunen. De tijd is aangebroken om het gesprek te hervatten, om opnieuw te luisteren. Daarvoor zullen ook wij als werkgevers in de spiegel moeten kijken. Want de inzet van het debat, die belangt ons allemaal aan.

Ons land, onze economie en onze samenleving bevinden zich op een historisch moment. De beslissingen die we vandaag nemen, zullen bepalen hoe we de welvaart doorgeven aan de komende generaties. Over hoe we ons sociaal systeem zullen beschermen, de vergrijzing zullen opvangen en de stijgende gezondheidskosten zullen kunnen blijven betalen. De manier om dit te bereiken is onzeker, de meningen verdeeld. Iedereen heeft zijn prioriteiten, studies en overtuigingen. Die hebben de afgelopen weken te veel en te hard met elkaar gebotst.

Tijd om de loopgraven van ons eigen gelijk te verlaten. Tijd om ons niet langer te laten leiden door hetgeen ons verdeelt, maar door wat ons verbindt. Ondernemers hebben het beste voor met hun medewerkers, net zoals vakbonden het beste willen voor hun leden. Ondernemers willen groeien, jobs creëren en ook vakbonden willen ervoor zorgen dat iedereen een job heeft. Ondernemers willen gemotiveerde, goed opgeleide medewerkers en ook vakbonden willen goede en werkbare jobs. Ons kompas wijst in dezelfde richting en we kunnen niet zonder elkaar. Willen we dat doel bereiken, dan zullen we moeten samenwerken. Onze wereld verandert ongezien snel, dat brengt onzekerheid. We zullen elkaar nodig hebben, willen we die aanpakken en weer vooruitgaan.

Laten we de megafoon opbergen en opnieuw rond de tafel gaan zitten. Laten we samen kijken hoe we op basis van feiten en cijfers de juiste beslissingen kunnen nemen. Laten we opnieuw écht met elkaar spreken en naar elkaar luisteren. Hoe we de welvaart voor iedereen kunnen veiligstellen en vergroten. Moeilijke momenten vragen om durf en leiderschap. Ik ben ervan overtuigd dat ons gezamenlijk kompas dat opnieuw mogelijk kan maken. We moeten samen durven, vernieuwen en veroveren.

Paul Kumpen. Beeld Karel Duerinckx
Paul Kumpen.Beeld Karel Duerinckx
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234