Zondag 07/03/2021

De platen die zijn leven veranderden

De een noemt het sambatronica, de ander latin house. Maar welke terminologie je ook verkiest, dj-muzikant Dirk Swartenbroekx, alias Buscemi, bewijst volop dat elektronische dansmuziek ook tropische warmte kan uitstralen. Zijn onlangs verschenen derde cd, Camino Real, overtrof alle verwachtingen en wie zich zijn opwindende live-set op Rock Werchter in 2001 nog herinnert, weet dat het ook dit jaar niet fout kan gaan. In afwachting polsen we bij de sympathieke Limburger naar de tien platen die zijn leven hebben veranderd.

Brussel

Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Swartenbroekx wil meteen één ding duidelijk stellen: "Ik heb geen tien favoriete platen, maar ruim tweehonderd. Verwacht dus niet het ultieme lijstje, want daar kom ik niet uit. Ik heb me gewoon afgevraagd: welke langspelers klinken naar mijn gevoel tijdloos en klassiek? Dit is het resultaat."

The White Noise: An Electric Storm (Island, 1967). "Een Amerikaans cultgroepje, dat voor die tijd wel bijzonder vernuftig en vooruitstrevend uit de hoek kwam. The White Noise waren voorlopers van The Residents, maar ook van Pink Floyd: ze maakten minimalistische synthesizermuziek en dadaïstische soundscapes met stemmen, heel psychedelisch. Je zou zweren dat ze samplers gebruikten, alleen bestonden die toen nog niet. Ze hebben dus wellicht gewoon de banden verknipt."

Lounge Lizards, Voice of Chunk (Milan, 1988). "Een groep die erg hot was in de jaren tachtig. Ik heb ze altijd zeer goed gevonden en heb ze wel een keer of zes live bezig gezien. Ik hou van muziek met een jazzy inslag: op mijn zestiende kocht ik al platen van Duke Ellington. Wat de Lounge Lizards voor mij extra aantrekkelijk maakte, was het feit dat er een big band met acht of negen muzikanten op het podium stond. Bovendien was ik dol op hun voorman, John Lurie, ook een prima acteur en performer trouwens. Ik herinner mij een concert in de AB, dat Lurie afsloot met de mededeling: 'And now everyone's coming down to the parking lot for some free coke.' Dat vond ik wel grappig."

Laurent Garnier, Shot in the Dark (F Communications, 1994). "De plaat met 'Astral Dreams', een onvoorstelbare technotrack die zo innovatief klonk dat je hem nu, als dj, nog altijd probleemloos kunt draaien. Hij heeft iets rauws, maar is fantastisch geproducet en blijft effect sorteren. Het nummer is trouwens onlangs heruitgebracht. Shot in the Dark is een van de platen die mij het dancemilieu heeft binnengeloodst. Voordien luisterde ik naar van alles en nog wat, maar dit gaf me echt zin om zelf dit soort muziek te gaan maken."

Miles Davis: Ascenseur pour l' échafaud (Phonogram, 1958). "Muziek die Miles schreef voor een misdaadfilm: heel rustig en sfeervol. Ik hou van soundtracks en ook al komt het hoofdthema regelmatig terug, het stoort nergens. Ascenseur is heel snel gemaakt: die plaat is, geloof ik, in twee nachten opgenomen in Parijs en die spontaneïteit kwam de muziek alleen maar ten goede. Het is ook een behoorlijk kale plaat, maar eigenlijk vind ik minstens de helft van Miles Davis' elpees veel te druk georkestreerd. Zelf hou ik wel van soberheid. Op Camino Real probeer ik meer te doen met minder."

Estrella Morente, Calle del aire (Virgin 2001). "Voor ik deze zangeres leerde kennen had ik me nooit echt met flamenco beziggehouden, maar dat klagerige en weemoedige spreekt wel tot mijn verbeelding. Ik ben ook dol op de ritmiek. Dat handgeklap: ik slaag er nog steeds niet in zo'n nummer in de maat mee te klappen. Ik ben veel in Spanje opgetreden en heb vooral naar deze cd geluisterd terwijl ik Andalusië doorkruiste. Voor mij werd het een soort soundtrack bij het landschap dat ik door de ramen van mijn auto voorbij zag schuiven. Even was er sprake van dat Estrella Morente zou gaan meewerken aan Camino Real, maar het is er helaas niet van gekomen. Ik blijf hopen, want haar stem is werkelijk prachtig. Door haar ben ik vrij intensief naar flamenco gaan luisteren. Het gaat natuurlijk in de eerste plaats om de sfeer die zo'n plaat in huis teweeg brengt en ik ben er zeker van dat die vibe nog wel eens in mijn eigen muziek zal terechtkomen. Die gitaren laten zich immers moeiteloos combineren met een fijnzinnige beat. Let op mijn woorden: de volgende hype wordt ongetwijfeld flamenco-house."

James White & The Blacks, Off White (Ze Records, 1979). "No wave! James White heb ik vorig jaar nog aan het werk gezien in Eindhoven en dat was hilarisch. Zijn kuif is nu ineengezakt, maar zijn muziek blijft uiterst dansbaar. Off White vond ik vooral opmerkelijk om het drumwerk. Een van de tracks dreef zelfs al op een house-beat. Het was wél house avant-la-lettre."

Ballistic Brothers, Rude System (Soundjoy Entertainment, 1997). "Alleen al de ruim tien minuten durende, herwerkte versie van John Coltranes 'A Love Supreme' maakt de aanschaf van deze plaat de moeite waard. En Ashley Beadle is sowieso een van de veelzijdigste Britse producers. Een echte pionier, ook al vond ik zijn werk met X-Press 2 wat minder geslaagd. Hoe dan ook, zijn dj-sets blijven een belevenis: bijzonder stevig en doorspekt met Afrikaanse ritmes."

Blurt, Pagan Strings (Toeblock 1992).

"Ted Milton zal ik altijd blijven koesteren: hij is een van mijn muzikale helden. Een eigenzinnige kerel, die pas na zijn veertigste muziek begon te maken. Voordien kwam hij aan de kost als poppenspeler, wat wellicht verklaart waarom hij op het podium tot zo'n vlotte verteller en entertainer is uitgegroeid." Diversen, Batucada por favor (Mr Bongo, 1997).

"De plaat die mij helemaal op het spoor van de Braziliaanse ritmes heeft gezet. Ze bevat uitsluitend percussietracks, zonder melodieën, en die vormen ook het chassis van mijn eigen muziek. Mr Bongo is een Brits label annex platenwinkel waar altijd wel wat te ontdekken valt. Airto Moreira kende ik natuurlijk al, maar iemand als Bob Azzam was voor mij een ware revelatie en een grote invloed op Our Girl in Havana. Op die plaat staat een batucada-track die ik na beluistering van die compilatie heb gemaakt."

Diversen, No Big Business Volume 1 (Kleo, 1981).

"Die kwam ik vanochtend nog tegen in mijn collectie en ik werd er helemaal nostalgisch van. Je zult er misschien om lachen, maar ik heb die elpee echt grijsgedraaid. Het is de plaat die op mijn vijftiende mijn oren spitste en er mij bewust van maakte dat er, zelfs in Limburg, zoiets als een underground-scene bestond. Siglo XX, The Scabs en het immer fris klinkende 'Onze vader' van Luc Van Acker & Didier de Paris: dat sprak mij veel meer aan dan de hitlijsten. Natuurlijk klinkt die compilatie nu verouderd, maar voor de grap heb ik ze toch in mijn lijstje gezet. Uit liefde voor de Belgische muziek."

Buscemi is zondag 29 juni om 23.30 uur de afsluiter in de piramidetent op Rock Werchter. De cd Camino Real is uit bij Virgin.

'De volgende hype wordt flamenco-house'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234