Dinsdag 12/11/2019

Straatblog

De plas van Rotselaar 'Leuven Plage' noemen: je moet er maar opkomen

Beeld dm

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Een hardnekkige volkswijsheid beweert dat de naamgeving de schepping completeert. In realiteit gebeurt het vooral dat de naamgeving de schepping finaal om zeep helpt. In bepaalde kringen wordt Kortrijk 'Het Kleine Parijs' genoemd. Eindhoven staat dan weer bekend als de 'Lichtstad'. Dat Parijs in geen van beide gevallen een aanklacht voor copyrightschending heeft ingediend bij deze of gene juridische instantie gaat mijn petje te boven. Ik heb nochtans een mooi petje.

Dichter bij huis is er de plas van Rotselaar. Een groot gat in de grond, dat in de jaren zeventig is gegraven om de E314 te kunnen bouwen. De tijd en de voorzienigheid hebben de put gevuld met al het water dat u nodig heeft om te zwemmen, te vissen of te zeilen. Er lopen mensen rond die de plas van Rotselaar 'Leuven Plage' noemen. Je moet er maar opkomen.

Heel nieuwsgierig en ook wel omdat het mooi weer was, sprong ik op de fiets om ter plekke poolshoogte te nemen. Bleek dat 'Leuven Plage' toch nog behoorlijk ver van Leuven ligt. Alleen maar normaal, vond mijn wereldwijze gezelschap. Zij is al in Australië geweest en het strand van Sydney ligt ook zeven kilometer verder in Bondi Beach.

Nadat we de grenzen van de zwemzone hadden verkend, gingen we de grenzen van onze handdoeken te lijf op de ligweide. Ik had 'Elementaire Deeltjes' van Michel Houellebecq mee. Het beenharde verhaal van twee halfbroers, Michel en Bruno, die ondanks enige gemeenschappelijke genen radicaal andere levens leiden. Michel, de ascetische intellectueel. Bruno, de gefrustreerde genotszoeker. Zie er gerust de aloude Nietzscheaanse tweedeling tussen het apollinische en het dionysische in.

"Bruno droomde ervan schrijver te worden; hij schreef bladzijden vol en masturbeerde veel." U kan vast wel raden met welk personage ik mij het meest identificeerde.

Op de ligweide las ik net hoe Bruno op vakantie ging in het Oord van Verandering, een natuurkamping met vage roots in het hippietijdperk en een acute vrijheid-blijheidattitude tegenover het seksuele. Meteen na aankomst gaat Bruno er rond het meer liggen om minderjarige meisjes in bikini te begluren en zich stiekem te bevredigen. Opeens besefte ik dat ik op dat moment omringd werd door minderjarige meisjes in bikini. Een samenloop van omstandigheden die Houellebecq best zou appreciëren.

Tweehonderd pagina's verder komt 'Elementaire Deeltjes' tot de boeddhistische conclusie dat het verlangen naar steeds meer bezittingen ons alleen maar ongelukkig maakt. Helemaal overtuigd besloot ik mijn leven om te gooien. 's Anderendaags vroeg ik de jongedame van de boekhandel mij geen boeken meer te verkopen. Ze stemde toe maar het leek niet van harte.

Bijna thuis ontdekte ik dat mijn straat was veranderd in een speelstraat. Een kind van een jaar of zeven navigeerde behendig met zijn autootje op afstandsbediening tussen krijttekeningen en trottinettes door. Nu wil ik natuurlijk ook een autootje op afstandsbediening. Hoe ik ooit definitief een einde moet maken aan mijn verlangen naar steeds meer bezittingen gaat mijn petje te boven. Ik heb nochtans een mooi petje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234