Woensdag 18/05/2022

'De pijlers van D.A.F.? Politiek, seks en sprookjes'

Het Duitse duo Deutsch Amerikanische Freundschaft, kortweg D.A.F., maakte in het begin van de jaren tachtig een pak smaakmakende new-waveplaten. De groep choqueerde met ijzeren synthesizerbeats en woorden die beten als een Duitse herdershond. 'Der Mussolini' werd een van de vooraanstaande classics uit de new wave. Na twintig jaar is de band terug, nog steeds even roekeloos als toen.

München

Van onze medewerker

Koen De Meester

Aanvankelijk was D.A.F. een viertal dat krautrock, industriële muziek en post-new wave combineerde. De groep debuteerde in 1979, maar toen in 1980 Die Kleinen und die Bosen uitkwam, trokken enkel zanger Gabi Delgado López en synthesizerspeler Robert Görl naar Londen. De groep maakte een drietal lp's en speelde ook mee op de debuutplaat In The Garden van Eurythmics. D.A.F. verdween in 1983. Hun muziek - die toen new wave heette, wordt tegenwoordig als elektroclash aan de man gebracht. Delgado López en Görl keren terug met een plaat die Fünfzehn Neue D.A.F. Lieder heet, en een concert op Pukkelpop. Zanger/performer Gabi Delgado López heeft zich al die jaren in het hippe technowereldje bewogen, terwijl instrumentalist Robert Görl naar de stilte van de Himalaya trok. Ze mogen misschien wel twintig jaar ouder geworden zijn, maar een blad voor de mond nemen ze nog steeds niet. Ontdek onder meer de waarheid over Kraftwerk, waarom 'D.A.F.' en 'R.A.F.' bewust rijmen en waarom PlayStation-cultuur de toekomst van de kunst en muziek betekent.

Niemand had ooit nog een nieuwe plaat van jullie verwacht.

Gabi Delgado López: "Ik heb altijd geweten dat er vroeg of laat nog een vervolg zou komen. Wij zijn steeds contact blijven houden. Ik ging al eens op bezoek bij Robert in München en hij kwam vaak langs in Berlijn."

Robert Görl: "D.A.F. is ook nooit gesplit. Bovendien hebben we flink wat invloed uitgeoefend op de muzikale wereld. Je hoorde ons constant in de platen van anderen. Ik dacht geregeld D.A.F.-nummers op de radio te horen, terwijl dat uiteindelijk niet zo was. Da's vandaag trouwens nog steeds zo."

Er zijn nogal wat mensen die via D.A.F hun Duits hebben geleerd. De tekst van 'Kebab Traume' handelt bijvoorbeeld over de situatie van de gastarbeiders en was zeer visionair. Hebben jullie voorspellende gaven?

Delgado López: "Ik denk het wel. Als je naar de nieuwe cd luistert, dan hoor je daarop 'Der Sheriff' en dat liedje schreef ik lang voor de oorlog in Irak. Al weet ik natuurlijk ook wel dat je geen oorlog nodig hebt om te beseffen dat de Amerikanen de wereld domineren."

Is jullie naam, Deutsch Amerikanische Freundschaft, ironisch bedoeld?

Delgado López: "Natuurlijk. We hebben al in 1979 gezegd dat wij eigenlijk vechten tegen het Anglo-Amerikaanse popimperialisme. We haten de typische harmonielijnen of structuren uit de rock-'n-roll. Wij zijn tegen al die typische intro's, stomme refreintjes, gitaarsolo's... We willen ook nooit in het Engels zingen, want een Portugees, een Belg of een Fin slaagt er nooit in om zijn gevoelens in een vreemde taal even precies uit te drukken. Ze kunnen enkel imiteren: I love you baby, you and me, xtc."

De situatie is er niet echt op verbeterd.

Delgado López: "Wij zijn dat Amerikaans imperialisme altijd blijven bekritiseren, maar het is er in die twintig jaar inderdaad alleen maar slechter op geworden. Als ik nu mijn tv aanzet, of dat nu in Madrid of in Berlijn is, bestaat 80 procent uit Amerikaanse series en films. Niet dat ik enkel Duitse of Indische films wil zien, maar die Amerikaanse monocultuur is gewoon te gigantisch. Door de alomtegenwoordigheid van McDonald's of Buffy wordt de wereld alsmaar egaler."

Anderzijds hebben jullie qua sound altijd sterk geleken op een 'aanvaring' tussen Kraftwerk en Suicide. De ene is een Duitse groep, maar de andere is wel degelijk een Amerikaanse band.

Delgado López: "Ik heb heel wat Amerikaanse vrienden, hoor! Ik heb veel respect voor Amerikanen als Malcolm X, de gebroeders Coen of John Cassavetes. Ik vond Suicide indertijd verbluffend. Voor Kraftwerk koester ik gemengde gevoelens: soms vind ik ze formidabel, soms helemaal niet. Ze hebben een historische kans gemist toen ze overschakelden van de track-georiënteerde muziek naar banale popliedjes. Ze begonnen nochtans met heel experimentele, sequentiële muziek zoals NEU!, een andere band die ik heel erg respecteer. Kraftwerks 'Autobahn' was baanbrekend."

Kenden jullie Kraftwerk indertijd uit Düsseldorf?

Delgado López: "Daar zit het 'm nu net: ze hingen altijd rond in de verkeerde cafés en in het compleet foute deel van de stad. In Düsseldorf heb je twee uitgangsbuurten: een normale en die waar de rijke snobs uitgaan. De leden van Kraftwerk vertoefden voortdurend in een verschrikkelijke 'milkbar'. De meeste mensen in Düsseldorf namen hen toen helemaal niet ernstig omdat ze er zo onhip uitzagen. Die dassen en kostuums waren dan ook geen gimmick, maar een onderdeel van hun cultuur. De muziek kan ik echter wel respecteren."

Jullie hebben altijd al scherpe teksten gehad. De culthit 'Der Mussolini' is daar een mooi voorbeeld van, maar ook op de nieuwe cd nemen jullie geen blad voor de mond.

Delgado López: "De teksten zijn enorm belangrijk en ik kies daarbij echt voor expliciete taal. Ik hou nooit rekening met wat er zou moeten of mogen. Ik doe en zeg waar ik van hou. Dat geldt niet alleen in de kunst, maar ook in mijn privé-leven. Mijn omgeving weet dat ik een heel moeilijk mens ben, want ik leef heel provocatief. En waarom niet? Mensen zijn zo futloos, zo moe, er moet toch iemand zijn die de alarmklok luidt? Ik vind het fijn om iedereen wakker te schudden."

'Kinderzimmer' is een 'heldenlied', maar handelt over de Rote Armee Fraction?

Delgado López: "Klopt, toen ik vijftien was, zagen mijn vrienden en ik de RAF echt als helden, zoals voetballers of T. REX. Ik wilde met dit liedje aantonen dat de popcultuur in staat is om alles te assimileren. Je hebt bij voorbeeld de bankovervallers Bonny en Clyde en de moordenaar Charles Manson, maar ze zijn inmiddels veeleer popiconen geworden. Het is duidelijk dat de RAF daar ook terechtkomt, je ziet de letters steeds meer op T-shirts verschijnen."

Een beetje als Che Guevara?

Delgado López: "Dat klopt. Bij Bonny & Clyde denk je niet meer aan de overvallers, maar aan de film met Faye Dunaway. Bij Che denk je aan de posters."

Er staat ook een 'sekslied' op Fünfzehn Neue D.A.F. Lieder dat 'Rock Hoch' heet en vrij obsessief klinkt.

Delgado López: "Al is de tekst niet echt expliciet. Als je uitgebreid over seks wilt horen, dan moet je bij hiphop zijn. Maar ik ben seksueel gezien erg romantisch. Niet dat ik provocatie uit de weg ga, maar op deze plaat bekommerde ik mij veel meer om politiek dan seks. Ik vermoed dat het bij de volgende cd net het omgekeerde zal zijn. Dat blijven trouwens de pijlers van D.A.F. : politiek, seks en sprookjes."

Waarmee zou u uw teksten dan willen vergelijken?

Delgado López: "Ik zie mijzelf en mijn woorden als een camera die dingen laat zien die ze niet op tv tonen. Onze volgende cd, die we begin 2004 opnemen, zal weer andere beelden laten zien."

Indertijd volgden de D.A.F.-lp's elkaar in hoog tempo op.

Delgado López: "We zijn allebei erg snelle werkers en naast D.A.F. hou ik me met een heleboel andere dingen bezig. Ik zit onder meer achter de website www.elektrostaat.de. Ik verafschuw de traagheid van de meeste mensen."

Al die jaren was u actief in het technowereldje.

Delgado López: "Inderdaad, in de laatste twintig jaar heb ik mij onder meer bezig gehouden met een aantal technolabels. Ik was de eerste die houseparty's en illegale raves in Berlijn introduceerde. Maar ik draaide er als DJ Spanish Fly. Ik wilde onder een andere naam opereren, want anders zou men zeggen: ah, Gabi Delgado is er weer! Ik wilde opnieuw respect verdienen, zonder dat men wist wie ik was. Ik heb een heleboel cd's gemaakt onder namen als Red Lotus School en Club Control. Verder hield ik me bezig met videokunst, en tegenwoordig treed ik live op met mijn PlayStation-consoles. Ik gebruik ze zelfs op de nieuwe D.A.F-cd. Voor 'Du Bewegst Dich' levert mijn PlayStation de muziek. Ik heb namelijk ook een ander project lopen, dat zich concentreert op de wereld der consoles."

Bent u dan ook een gamer?

Delgado López: "Natuurlijk, ik ben specialist in Virtua Fighter 4, ik ga zelfs naar toernooien. Ik ben ooit gestart met Mario op Nintendo. En dan de Tomb Raiders, natuurlijk. Ik zie het als de toekomst! Ik heb trouwens altijd gelijk, want indertijd wist ik dat Die Neue Deutsche Welle er kwam en dat techno zo groot zou worden... Nu besef ik het ook bij de PlayStation-cultuur. Het is nog erg underground, maar naast gaming is het ook kunst geworden. Mensen maken er muziek en video-art mee. 't Wordt zonder twijfel de volgende grote doorbraak."

Jullie treden ook weer op?

Delgado López: "Onze shows zijn extreem en tegelijkertijd erg gecontroleerd. Ze zijn gebaseerd op pure energie en duren véél langer dan vroeger. Toen ik twintig was, speelden we amper een halfuur. We hebben al een paar keer opnieuw opgetreden en het was erg fijn. Ik heb genoten van de interactie met het publiek. Ik ben ook nooit nerveus voor ik op een podium stap. Ik vind het erg normaal en besef ook heel goed wat het is: het is een uitwisseling van energie, niet van liefde. Ik snak niet naar applaus, maar heb de party wel nodig. Ik weet dat ik goed ben, maar dat betekent niet dat ik mij niet wil amuseren!"

Robert, bent u nog het type van de hippe clubber?

Robert Görl: "Ik ben al boeddhist sinds 1989, en dat heeft mijn leven totaal veranderd. Ik ben regelmatig door India en Tibet getrokken... Die spirituele wereld heeft een enorme impact op mijn leven gehad. "

Hebben jullie in het gewone leven dan bijna geen gemeenschappelijke interesses?

Görl: "We passen op het eerste gezicht niet samen. Toen we begonnen, bleek echter dat als we samenwerkten, er echte vonken oversloegen, terwijl er op persoonlijk vlak een behoorlijke afstand bestond."

Delgado López: "We hebben bijna geen gezamenlijke belangstellingspunten, behalve kunst. Wij voelen de nood niet om samen naar een discotheek of een restaurant te gaan. Wanneer we elkaar zien, dan werken we. Zelfs al zijn we van plan om een koffietje te drinken, dan smeden we nog binnen de vijf minuten plannen voor nieuwe liedjes, grote projecten... Privé zijn we totaal anders: onze karakters en temperamenten zijn héél verschillend. Hij is een boeddhist en ik ben een echte agnosticus... Ik heb hard geleefd en veel meegemaakt, maar ik weet ook dat één persoon niet alles kan. Daarom is er D.A.F, en daarom hebben we elkaar nodig."

De nieuwe cd van Deutsch Amerikanische Freundschaft heet Fünfzehn Neue D.A.F. Lieder, is uit op Superstar en wordt verdeeld door NEWS. Deutsch Amerikanische Freundschaft treedt donderdag 28 augustus tijdens Pukkelpop op. Meer info op www.pukkelpop.be.

'Wij zijn nog steeds tegen rock-'n-roll''We weten dat we goed zijn, maar dat betekent niet dat we ons niet amuseren'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234