Woensdag 21/08/2019

'De persoon Wilmots telt nu niet meer'

Een enig mooie kopbal in de achtste finale tegen Brazilië op het WK in juni had hem helemaal onsterfelijk gemaakt. Een enigszins bijziende Jamaicaanse ref besliste er anders over. Het zal zijn status als een van de kleurrijkste en succesrijkste hoofdstukken van het Belgische voetbal amper aantasten. Al spreekt Marc Wilmots niet graag in de verleden tijd. 'Ik zal zeker terugkomen in het voetbal. Alleen weet ik niet wanneer, waar of hoe.'

Gelsenkirchen

Eigen berichtgeving

Peter Goris

Een handtekeningsessie, nog een onverwacht interview met Der Spiegel over zijn prille politieke ambities... Aan de imposante Auf Schalke-arena is het lang wachten voor 'Der Willie' op de plek van de afspraak verschijnt. Wilmots vertoeft dan misschien wel meestal op de bank, zijn populariteit bij de Königsblauen is niet getaand.

Enkele minuten later en een halve kilometer verder draaien we in zijn fonkelnieuwe luxe-BMW de oprit van huize Wilmots op. Wie een imposante villa tussen de landerijen, afgeschermd met vergulde hekken en dito poort, had verwacht, komt bedrogen uit. Een alleenstaande woonst, kraaknet, fijne tuin, dat wel, maar relatief bescheiden. Het duo labradors (Joe en Fred) springt baasje enthousiast welkom, een kus voor vrouw Katrien (dochter van ex-Sint-Truiden-voorzitter Guy Lambeets).

Zoontjes Reno (5) en Maarten (3) hebben de sofa verbouwd en slaan verwoed met kussens op elkaars hoofd. Papa Wilmots grijpt in, loodst het olijke tweetal naar het televisietoestel. De 101 Dalmatiërs en twee flessen frisdrank doen wonderen. Als het van hemzelf afhangt, wordt het vanaf midden volgend jaar een dagelijks tafereel: papa Wilmots die als huisman tussen de kinderen laveert, terwijl mama haar job als advocate kan uitoefenen. "Marc? Een huisvader? Een vader wel, een perfecte zelfs, maar laat dat 'huis' er maar af", glimlacht vrouw Katrien. De toon is gezet.

Voor alle duidelijkheid: na dit seizoen stopt u wel degelijk?

"Absoluut. Het is net zoals toen ik bekendmaakte dat ik zou stoppen als Rode Duivel. Dat geloofde men ook eerst niet. Maar als ik zoiets zeg, dan meen ik het. De persoon Wilmots is nu niet meer belangrijk. Wel de kinderen en mijn vrouw. Katrien kan nu eindelijk de job gaan uitoefenen waarvoor ze gestudeerd heeft. Als advocate had ze nog maar één jaar stage achter de rug toen we besloten om alles op mijn voetbalcarrière te zetten. En mijn oudste zoon Reno wordt volgend jaar zes, en ik wil hem net als Maarten in België naar school laten gaan. Naar een Nederlandstalige, zodat ze perfect tweetalig worden.

"Op een bepaald moment moet je durven stoppen. Fysiek zou ik gemakkelijk nog twee of drie jaar kunnen voortdoen, maar het hoeft niet. Ik heb simpelweg geen zin meer. Tot 15 mei wil ik hier nog alles geven voor Schalke, dan sluit ik tevreden de deur achter mij. Ik ben dan 34 jaar, heb alles meegemaakt, veel gegeven en veel bereikt. Veel spelers zouden tekenen voor mijn carrière."

Wie Wilmots nog wil zien, moet dus vanaf volgend jaar naar Dongelberg?

"Klopt. Ik keer terug naar mijn geboortedorp (Geldenaken ofte Jodoigne, PG). Ik heb daar een huis gebouwd, op honderd meter van de boerderij van mijn ouders. Af en toe nog een balletje trappen voor het plezier? Nee, dank u. Zelfs niet bij Jodoigne, waar mijn broer Georges nu nog speelt. Ik zet mijn voetbalschoenen definitief in de kast, op het hoogste rek. Er is nog zoveel te beleven buiten het voetbal. En als ik het toch mocht missen: er is er altijd genoeg van op tv."

Weinigen kunnen zich Marc Wilmots voorstellen zonder voetbal.

Katrien (lachend vanuit de verte): "Ik ook niet."

Wilmots (onverstoord): "Tja, misschien niet, nee. Voetbal is mijn leven, dat besef ik wel. Het zit me in het bloed. Maar ik moet accepteren dat aan alles een begin én een einde komt. Als ik dat niet kan, moet ik mezelf door de kop schieten of een psychiater zoeken. Nee dus. Mijn manier is de enige goede: schluss, gedaan. Wat niet wil zeggen dat de deur voor eeuwig gesloten is. Ik zal zeker terugkomen in het voetbal. Alleen weet ik niet wanneer, waar of hoe. Ik zal wellicht mijn trainersdiploma proberen te halen. Misschien ligt daar mijn toekomst. Al kan ik even goed sponsor worden of zo."

Sint-Truiden opperde twee maanden geleden dat u bij hen zou komen als speler-trainer.

"(zucht) Ik heb eens in een interview gezegd dat ik misschien ooit wel eens zou terugkeren naar Sint-Truiden of zelfs Jodoigne. En dat ging een eigen leven leiden. Ik kwam terug in België en hoorde op de VRT of VTM, ik weet het niet meer..."

Katrien (op haar knieën rondkruipend op zoek naar rondslingerend speelgoed): "TV-Limburg."

Wilmots: "Op TV-Limburg dus... hoorde ik de voorzitter van Sint-Truiden plots zeggen: we gaan nu onderhandelen met Wilmots over zijn toekomst bij onze club: eerst als speler, daarna als trainer. Ik viel uit de lucht. Ik had nog nooit met hem gesproken. Ik moet dus blijkbaar naar televisie kijken om mijn afspraken te kennen. Achteraf hoor je dan zelfs dat het niet door is gegaan omdat ik te veel geld zou vragen... Terwijl we ook daarna nooit met elkaar gesproken hebben."

Het had nochtans perfect gekund: u begon uw carrière bij Sint-Truiden, leerde er uw vrouw kennen...

"Ja, maar ik heb ook bij KV Mechelen en Standard mooie tijden beleefd. Wil dat zeggen dat ik daar ook moet terugkeren? 'Misschien' is al genoeg voor sommigen om het als waarheid te verkondigen. Terwijl 'misschien' alles kan gebeuren. Misschien valt morgen mijn hond dood of breek ik mijn sleutelbeen."

Nog eentje: 'misschien' kunt u het fysiek wel niet meer aan en hebben al die operaties u klein gekregen?

"(diepe zucht) Na die enkelblessure tegen Cottbus begin november werd er geschreven dat dat het 'einde van de carrière van Wilmots' was. Ik kan daar maar één ding op zeggen: na exact vijf dagen trainde ik weer normaal. Er wordt ook altijd zo dramatisch gedaan over mijn fysiek. Zeven keer zou ik aan mijn knie geopereerd zijn, met in totaal minstens dertig operaties. Ik zal ze voor eens en voor altijd opnoemen: vier keer aan de linkerknie (de meniscus), vier keer aan de enkel, een keer aan de lies, een keer aan de schouder en een keer aan de rechterknie. Dat maakt samen elf. En als ik daar echt zo zwaar onder geleden zou hebben, dan had ik niet kunnen doen wat ik de afgelopen jaren heb gepresteerd. En zeker niet bij een Duitse topclub."

Het was nochtans Schalke-manager Assauer die de woorden "definitief einde" in de mond nam.

"Die uitspraak is uit haar context gerukt, zoals altijd."

Diezelfde Assauer zei ook dat u "veel voor Schalke had gedaan maar dat Wilmots verleden tijd was", kort nadat u zich negatief had uitgelaten over uw status als invaller.

"Ach, het klopt dat ik minder speel. Dat is normaal. Op mijn leeftijd, wanneer je na het WK twee maanden geblesseerd bent geweest, tegen Cottbus die slag op de enkel kreeg... Als de trein vertrokken is, is het moeilijk om er nog achter te lopen, hé. Maar ofwel begin je dan te jammeren in de pers dat je wilt spelen ofwel werk je op training en doe je je job. Natuurlijk kan ik nog kwaad zijn als ik niet speel, maar dat duurt nooit lang. En zoals je weet, kan er wel eens iets uit de club slecht gefilterd in de pers terechtkomen (glimlach). Wat er vergroot uitkomt, is meestal het negatieve.

"En zowel Assauer als de trainer kennen me. Als ik speel, doe ik mijn best. Als ik niet speel: ook goed. Geen theater. Ik heb veel aan hen gegeven en zij evenveel aan mij. Dankzij Schalke heb ik naam kunnen maken, kreeg ik de erkenning die ik vroeger miste. Dan verknoei ik niet mijn laatste zes maanden door te zeveren."

Hoe blikt u op het WK terug?

"Op alle vlakken was dat WK een van de mooiste ervaringen uit mijn carrière. Voor mezelf, uiteraard. Maar ook en vooral voor de hele ploeg. We hebben België daar mooi verkocht."

U hebt het toch over hetzelfde WK waar de pers en Waseige overhoop lagen en de spelers een dagenlange persstop afkondigden?

"Is dat een reden waarom het voor ons spelers geen goed WK zou zijn geweest? Kijk, de Belgen hebben soms één groot probleem: ze willen liever iets afbreken dan opbouwen. Negativisme vraagt minder inspanningen. Dat bewuste artikel van Het Nieuwsblad bijvoorbeeld. Ik kon en kan me geen andere drijfveer indenken dan sensatie, kranten verkopen. Als die verhalen effectief allemaal waar zouden zijn, dan was de groep geëxplodeerd. Maar nee, iedereen bleef net solidair. En die persstop, dat was zalig. Eindelijk konden we ons concentreren op ons echte werk: het voetbal. Als we ons nog langer hadden moeten concentreren op artikels genre 'we zijn de slechtste generatie ooit' of 'we willen hier zo snel mogelijk weg'; dan was het fout gegaan."

Die sigaar die u met Waseige rookte op de luchthaven van Tokio, net voor het vertrek. Was dat er een van opluchting?

"Nee, een van tevredenheid. Of hadden we misschien geen schitterend WK achter de rug? Eén valse noot tegen Tunesië, maar verder drie goede wedstrijden met een achtste finale tegen Brazilië als apotheose."

Of als anticlimax. Hebt u nog iets van scheidsrechter Prendergast gehoord?

"Hij is wel degelijk bij mij gekomen tijdens de rust en heeft gezegd dat hij een fout had gemaakt door mijn goal af te keuren. Natuurlijk kon hij dat achteraf niet in het openbaar zeggen. Maar dan kwam dat Fifa-rapport waarin hij ontkende. Ik heb toen woest gereageerd, ja. Het was mijn woord tegen zijn woord. Bon, hij is nu gestopt, ik niet. Jammer voor hem. Ik begreep het achteraf wel. Brazilië, dé ploeg van de wereld, met een grote sponsor als Nike... We mochten niet winnen."

U dankt aan dat WK veel nominaties en onderscheidingen. Bent u ijdel genoeg om daar van te genieten?

"IJdel? Ik weet dat ik een mooie carrière heb gemaakt en die prijzen zullen daar niets aan veranderen. Die nationale trofee voor sportverdienste, daar ben ik wel fier op. Je kunt die maar één keer winnen, hé. Of die Ballon d'Or van France Football. Ook al maak ik geen kans (Wilmots haalde geen enkele stem, PG), het doet me wel iets tot de vijftig beste voetballers van Europa te horen."

Die populariteit zal u mooi van pas komen in uw politieke carrière bij de MR. De perfecte stemmentrekker, heet het.

"Het is zoals in het voetbal: Louis Michel heeft met mij een goede transfer gedaan en hoopt daarmee vooruit te komen (lacht). Maar puur stemmentrekker? Wie dat zegt, kent me niet. Een spits moet scoren, maar voor de ploeg en niet alleen voor zichzelf. Mijn prioriteit ligt bij de partij, die ik met mijn eigen accenten vooruit wil helpen. Ik hoef zeker niet in de politiek om mezelf interessant te maken.

"Ze hebben ook iets gelijkaardigs gezegd toen ik voor de tweede keer naar Schalke ging. Hij gaat nog snel wat geld verdienen op zijn olifantenkerkhof. Ik heb bewezen dat dat niet zo was. Bovendien, ik ben geen dom groentje dat even in de politiek stapt, hé. Met Louis Michel, die ik al een jaar of tien, vijftien ken, praat ik voortdurend over politiek. Ik weet wat er leeft en hoe het werkt. En ik zal me goed laten omringen om mijn materie goed te beheersen."

En dat is?

"Sport bijvoorbeeld (lacht). Een uurtje sport per week in de school, dat is ronduit dramatisch. We zijn in België bezig met luie jongeren te creëren. Maar het gaat ook verder: de structuren van de sport uitbouwen... Ik heb met Michel een van de meest ervaren politici als rugdekking, met Alain Courtois iemand binnen de partij die de theorie beheerst en met Jean-Marie Dedecker bij de VLD iemand die mee aan hetzelfde zeel kan trekken. En ik wil ook iets betekenen voor de jeugd."

Uw hart moet alvast gebloed hebben bij de perikelen rond Francorchamps?

"Absoluut. Ik vind dat verschrikkelijk voor die regio. Die Grote Prijs Formule 1 gaf België een grote uitstraling, net zoals Kim Clijsters of Justine Henin in het tennis locomotieven zijn die België buiten de grenzen bekendmaken. Eén keer per jaar toch tabaksreclame toelaten, zou dat nu echt zo erg zijn?"

Politiek betekent ook af en toe zwijgen.

"Bon, ik zal altijd dezelfde blijven, zowel binnen als buiten het voetbal. Ik kom voor mijn mening uit. Diplomatischer? Als dat leren liegen betekent, nee dank u. Maar als dat betekent dat ik af en toe water bij de wijn zal moeten doen, zonder probleem."

Met een vierde plek op de senaatslijst is uw verkiezing nagenoeg veilig. Bent u er klaar voor?

"Natuurlijk, anders zou ik niet 'ja' gezegd hebben tegen Michel. Ik zeg niet dat het lukt. Maar ik heb niets te verliezen, alleen maar te winnen. En als iets onzeker is, dan wil ik het liever uitproberen en zelf ervaren in plaats van het meteen op te geven. Er waren twee mogelijkheden: of ik ging even in mijn sofa liggen en van mijn rente leven, of ik ging op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik kies voor dat laatste. Ik kan niet thuis zitten niksen. Dat zou ook geen mooi voorbeeld voor mijn zonen zijn: 'Kijk, papa ligt nog altijd in de sofa naar het voetbal op tv te kijken.'"

Diezelfde avond rijdt Wilmots nog even mee door Gelsenkirchen-centrum. Een doodse stad in het midden van het Roergebied, grauw geworden door de dampen uit de Kohlenpot. Enkel de kerstmarkt en bijhorende tientallen kramen met Bratwurst geven wat kleur. Wilmots zucht. "Sportief was het hier schitterend. Fantastische ploeg, elke wedstrijd 60.000 fans in de tribunes van een van de modernste en mooiste stadions in Europa... Maar nu ben ik dat beu. Er is hier zo weinig te beleven. Zeven jaar is genoeg geweest. Altijd maar vliegtuig in en uit, verhuizen, voortdurend weg van huis... Als je jong bent, is dat fantastisch, maar ik heb er genoeg van. Ik wil zo graag terug naar België. Nog achttien wedstrijden..."

'Louis Michel heeft met mij een goede transfer gedaan en hoopt daarmee vooruit te komen'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden