Zaterdag 27/02/2021

‘De perfecte misdaad boeit iedereen’

In zijn ingenieuze moordthriller Crime d’amour laat de Franse scenarist-regisseur Alain Corneau openlijk zien wie de moord pleegt en ook hoe en waarom dat gebeurt. Wat blijft er dan nog over voor de spanning? Heel wat, zo blijkt.

De Franse actrice Ludivine Sagnier over de misdaadthriller ‘Crime d’amour’

Als de jonge zakenvrouw Isabelle (uitstekende vertolking van Ludivine Sagnier) door haar bazin Christine (perfecte performance van Kristin Scott Thomas) zeer zwaar en publiekelijk vernederd wordt en daarom op wraak aast, weet Christine natuurlijk ook dat zij de voornaamste verdachte zal zijn. En juist dát moet haar troefkaart worden.

De Franse actrice Ludivine Sagnier (1979) werd vooral bekend door haar werk met regisseur François Ozon, met wie ze totaal uiteenlopende films zoals Gouttes d’eau sur pierres brûlantes, 8 femmes en Swimming Pool draaide. Het duurde niet lang of andere filmmakers stonden in het rijtje aan te schuiven om met de even bevallige als getalenteerde blondine te werken, zoals Claude Miller voor La petite Lilli en Un secret, Claude Chabrol voor La fille coupée en deux en meer recentelijk Jean-François Richet voor de dubbele biopic over de Franse gangster Mesrine. In Crime d’amour deelt Sagnier weliswaar de affiche met Kristin Scott Thomas, maar het is wel degelijk háár film geworden. Zij speelt namelijk zowel een lammetje in wolvenvacht als een wolf in schapenvacht. Faut le faire.

De titel Crime d’amour is enigszins misleidend, want liefde is niet het enige, laat staan het voornaamste motief voor de moord die uw personage Isabelle pleegt.

Ludivine Sagnier: “Toen we met de opnames begonnen, had de film nog een andere titel, namelijk Une femme parfaite. Ik vond dat interessant, want er staan twee vrouwen op de affiche, Kristin Scott Thomas en ikzelf, zodat men zich bijna automatisch zou afvragen wie van ons beiden verondersteld wordt die perfecte vrouw zou zijn. De titelverandering was de keuze van regisseur Alain Corneau, maar ik moet toegeven dat ik meer van de eerste titel hield (lacht). Maar Crime d’amour maakt nu in ieder geval duidelijk dat het hier om een misdaadverhaal gaat en de toevoeging ‘amour’ is inderdaad dubbelzinnig, omdat het hier om een platonische liefdesverhouding gaat. De ‘liefde’ tussen Christine en Isabelle wordt helemaal niet geconsumeerd. Toch niet rechtstreeks, hoogstens indirect via het personage van de advocaat. Die arme man komt tussen die twee vrouwen terecht en wordt als een gebruiksvoorwerp gemanipuleerd. Wat de film onder meer toont in verband met de specifieke verhouding tussen die twee vrouwen, is dat er bij dergelijke relaties van rivaliteit, dominantie en manipulatie ook vaak sprake kan zijn van een passionele component. Het woord ‘amour’ in de titel creëert eigenlijk één grote nébuleuse(nevelvlek) voor de kijker.”

De combinatie van ‘Une femme parfaite’ en ‘Crime d’amour’ had anders ook de titel Le crime parfait kunnen opleveren.

Ludivine Sagnier: “Of Le crime était presque parfait, de Franse titel van de Hitchcock-klassieker Dial M for Murder. We hebben vaak gepraat over het thema van de perfecte misdaad, want dat is iets wat iedereen intrigeert. Bestaat er zoiets als de perfecte misdaad? Waar-schijnlijk meer dan we willen geloven, want voor een deel schuilt de perfectie er precies in dat we het nooit te weten komen. Het is een thematiek waarmee Alain Corneau jarenlang heeft rondgelopen in zijn hoofd. Ik kan mij voorstellen dat het voor een regisseur en zeker voor een scenarist een ongelooflijk fantasme moet zijn om dé perfecte misdaad te kunnen verzinnen. De oplossing die hij uiteindelijk gevonden heeft, is erg origineel: een misdadiger, in casu mijn personage, zal er alles aan doen om zichzelf tot de voornaamste verdachte te promoveren, met de achterliggende bedoeling om zichzelf op die manier beter te kunnen vrijpleiten. Het was door dat geniale idee, die zogenaamde ‘twist’ in het scenario, dat ik de film absoluut wilde draaien.”

Los van de centrale moordintrige maakt uw personage sowieso een opmerkelijke evolutie door. Hier is echt sprake van een regelrechte transformatie.

Ludivine Sagnier: “Ja, dat vond ik ook erg interessant. In het begin zou men denken dat Isabelle een klein en onschuldig lammetje is, dat verloren gelopen is in het bos en dat door de grote boze wolf zal worden opgepeuzeld. Maar naderhand blijkt dat zij zelf ook zo’n wolf kan zijn. En wat het extra interessant maakt, is dat zij zich daarbij ook moeiteloos als lammetje kan blijven vermommen. Ze kan zowel beul als slachtoffer zijn. En soms allebei tegelijk. Isabelle maakt een intense psychologische evolutie door. Voor een actrice is het erg aangenaam om zoiets te exploreren.”

In het begin is Isabelle een en al bewondering voor haar bazin. Voor haar is Christine een soort rolmodel dat zij maar wat graag wil imiteren.

Ludivine Sagnier: “Ja, er is duidelijk sprake van een bijna amoureuze fascinatie. Tijdens de voorbereiding van Crime d’amour hebben we met Alain Corneau veel gesproken over de Amerikaanse klassieker All About Eve van Joseph L. Mankiewicz, waarin Bette Davis de rol speelt van een beroemde theaterdiva. Die neemt een jonge bewonderaarster onder haar vleugels, maar wordt uiteindelijk door haar opzij geduwd. Dat was natuurlijk een totaal andere intrige dan in deze film, maar het was toch ook een verhaal over initiatie, over een leerling die de leermeester voorbijsteekt en uiteindelijk diens plaats zal innemen.”

Bent u vertrouwd met de zakenwereld waarin deze film zich situeert?

Ludivine Sagnier: “Neen, voor mij is dat echt een exotisch universum. Godzijdank (lacht). Ik heb wel een schoonbroer die in de Parijse zakenwijk van La Défense werkt, waar we trouwens ook gedraaid hebben. Die heeft mij enkele tips en andere overwegingen meegegeven en mij ook verzekerd dat welbepaalde scènes absoluut geloofwaardig waren. Maar dan hebben we het natuurlijk niet over de moord (lacht).”

Het lijkt me hoe dan ook een koele en kille wereld, vol onderdrukte emoties.

Ludivine Sagnier: “Mensen zoals Isabelle, die hogere studies hebben gedaan en dan gekatapulteerd worden in een job met veel verantwoordelijkheid, zijn vaak extreem goed voorbereid voor zeer concrete opdrachten, zoals het uitwerken van een financiële strategie of een marketingcampagne. Zij kunnen daar echt in uitblinken. Maar vaak ziet men ook dat ze op het vlak van menselijke relaties nogal onvolwassen en onervaren kunnen zijn. Dat is zeker het geval voor Isabelle. Zij is een workaholic, geobsedeerd door haar job. Ze is als het ware gevlucht in haar werk, als in tunnel, om toch zeker niet geconfronteerd te worden met haar emoties, waarmee ze nooit echt heeft leren omgaan. Dat maakt haar ook zo kwetsbaar tegenover haar bazin, die ze weliswaar bewondert, maar door wie zij zich ook compleet laat platdrukken. Ze laat zich daarom zo makkelijk meesleuren in dat giftige spel. En voor zij het goed en wel beseft, zit de worm in de appel.”

U spreekt van een tunnel. Het is zelfs alsof Isabelle ook in een tunnel slaapt: helemaal stijf en strak in dat grote bed.

Ludivine Sagnier: “Ja, dat gebrek aan sensualiteit was een aspect dat mij ook heel erg intrigeerde. Toen we die scène draaiden, begreep ik eerst niet waarom Alain Corneau wilde dat ik daar zou liggen als in een sarcofaag. Maar hij legde mij toen uit dat er mensen zijn die slapen alleen maar als tijdverlies beschouwen. En die dus liefst zo weinig mogelijk tijd in een bed willen doorbrengen. Hetzelfde geldt voor de seksualiteit van Isabelle. In haar relatie met die advocaat gooit ze zich als het ware op die man. Ze is wild, maar niet sensueel. Ze neemt niet de tijd om echt te genieten. Zelf vind ik dat natuurlijk pathetisch, maar als karaktertrek voor mijn personage, als psychologisch portret vond ik dat wel interessant.”

Wat deze thriller over professionele rivaliteit extra boeiend maakt, is dat het hier om twee vrouwen gaat.

Ludivine Sagnier: “Ja, Hitchcock zou er in zijn tijd nooit aan gedacht hebben om een dergelijke film te draaien (lacht). Ik geloof ook niet dat dit scenario even goed zou werken met twee mannen in de hoofdrol, want ook al zijn ze gelijkwaardig, toch denk ik dat mannen en vrouwen in dergelijke situaties op een andere manier reageren. Mannen zullen elkaar wellicht veel sneller fysiek aanpakken. Door hun testosteron (lacht). Vrouwen zullen eerder een omweg zoeken om zich te verdedigen. Jammer genoeg gebeurt dat hier door een koelbloedige wraakneming, die ook nog eens extreem wreedaardig is. Maar we hebben het hier natuurlijk wel over een ‘polar’, een fictief thrillerverhaal (lacht).”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234