Dinsdag 22/10/2019

De pechvogels vliegen weer

The Go-Betweens

The Friends of Rachel Worth, Clearspot/Konkurrent.

Goldfrapp

Felt Mountain, Mute/PIAS.

Leila

Courtesy of Choice, XL Recordings/Virgin.

Ben's Symphonic Orchestra

Junk Shop, Microbe/PIAS.

Samen met hun landgenoten The Triffids behoren de Australische Go-Betweens tot de meest onderschatte van alle bands die tijdens de jaren tachtig naar de gunsten van de muziekliefhebber dongen. Het gezelschap rond songschrijvers Robert Forster en Grant McLennan werd zo ongeveer doodgeknuffeld door de critici, maar het grote publiek keek de andere kant op. Niet dat het The Go-Betweens aan potentieel ontbrak. Alleen hadden ze de pech om de haverklap scheep te gaan met weinig solide platenmaatschappijen, die soms al op de fles gingen nog voor hun langspelers in de winkelrekken konden worden gelegd. In die context mag het een mirakel heten dat de muzikanten het samen nog zo'n tien jaar wisten uit te zingen. Nog verbazender is het dat parels als Before Hollywood, Spring Hill Fair en Liberty Belle & The Black Diamond Express de tand des tijds zo goed hebben doorstaan dat ze net zo goed gisteren uit een oester konden zijn gepulkt.

In wezen klonk de door Bob Dylan, Television en The Velvet Underground beïnvloede, melodieuze folkrock van de groep natuurlijk vrij traditioneel. Maar ze heeft wel als inspiratiebron gediend voor R.E.M. en Grant Lee Buffalo, bands die er duidelijk meer welstand aan overhielden dan The Go-Betweens zelf. Toch kan hun muziek dezer dagen op hernieuwde belangstelling rekenen en dat verklaart wellicht waarom Forster en McLennan hun respectieve solocarrières hebben onderbroken om, na een hiaat van twaalf jaar, de handen weer in elkaarte slaan en hun oude band nieuw leven in te blazen. The Friends of Rachel Worth werd opgenomen in Portland, Oregon met de hulp van toetsenman Sam Coombes en drumster Janet Weiss (samen actief als Quasi), bassiste Adele Pickvance en de dames van Sleater-Kinney, maar voor het overige is aan de poëtische gitaarpop van weleer weinig veranderd. De liedjes zijn zonder uitzondering van hoog niveau, getuigen van subtiele inzichten en worden in sobere maar trefzekere instrumentaties gewikkeld. Forster tekent voor donkere, romantische songs als 'Spirit', 'He Lives My Life' en het aan Patti Smith opgedragen 'When She Sang about Angels'; McLennan komt met relatief luchtiger materiaal op de proppen, zoals 'Orpheus Beach' of het stevig rockende 'The Clock'. Zowel qua stijl als qua perspectief vullen beide heren elkaar uitstekend aan, zodat we geneigd zijn de come-back van The Go-Betweens op tromgeroffel en trompetgeschal te onthalen. De groep treedt op 4 november op in het Koninklijk Circus in Brussel. Wie voorzienig is, neemt toeters en bellen mee.

Alison Goldfrapp viel ons voor het eerst op toen ze in 1995 als gastzangeres fungeerde op Maxinquaye, het ophefmakende debuut van Tricky. Later verhuurde ze haar stem ook aan Orbital en John Parish, maar nu acht ze eindelijk de tijd rijp om zich ook als songschrijfster en toetsenspeelster aan de wereld te openbaren. Het referentiekader van de Britse chanteuse bestaat uit film noir-soundtracks, Franse sixtiespop en de muziek van Weill en Satie. Arrangeur en filmcomponist Will Gregory blijkt haar voorkeuren te delen en samen vormen ze nu het duo Goldfrapp, dat met Felt Mountain zopas een fraai visitekaartje heeft afgeleverd. De cd staat vol dromerige, romantische, ietwat abstracte melodieën die vaak in bevreemdende arrangementen worden gevat. Conventionele en elektronische instrumentaties vloeien organisch in elkaar over en net zoals in een poel vol stilstaand water gebeurt er enorm veel onder de oppervlakte. Je hoort verwijzingen naar Morricone en John Barry, maar net zo goed naar de Bond-filmballads van Shirley Bassey ('Human') of een beatloze Portishead ('Deer Stop'). Goldfrapp maakt even spannende als verleidelijke breedbeeldpop. Op vrijdag 22 september live te degusteren tijdens Les Nuits Botanique. Leila komt eigenlijk uit Iran, maar sinds haar ouders in 1979 op de vlucht sloegen voor de revolutie, woont ze in Engeland, waar een poosje aan de kost kwam in het film- en televisiemilieu en keyboards speelde in de band van Björk. Tot de op elektronica, loops en samples gebaseerde muziek die ze in haar huisstudio in elkaar knutselde de overhand kreeg. Op Like Weather uit 1998 ontpopte de excentrieke dame zich als een vrouwelijke Tricky: inventief, grensverleggend, experimenteel. Leila heeft lef en bovendien weet ze met breakbeats, gruizige hiphopgrooves, dubeffecten en industriële geluiden een eigen sound te ontwikkelen die op haar nieuwe plaat, Courtesy of Choice, nog donkerder klinkt dan op haar twee jaar oude ambient-technodebuut. Zelf zingen doet Leila niet, maar ze manipuleert wel de stemmen van haar zus Roya Arab (vroeger actief bij Archive), Luca Santucci en Donna Paul. Nummers als 'Work', 'To Tell a Lie', 'To Win Her Love' en het vorig jaar al verschenen 'Sodastream' klinken daardoor als onderwatersoul. Soms lijkt de muziek uit nevelwolken te komen, op andere momenten waan je je in het ontregelde mechanisme van een klok. Courtesy of Choice is afwisselend rauw en schetsmatig, nerveus en afgekloven. Leila neemt je mee naar een universum waar claustrofobie een normale geestesgesteldheid is: enige voorzichtigheid is dus geboden.

In het muzieklandschap van de 21ste eeuw nemen doe-het-zelvers en slaapkamerknutselaars een steeds prominenter wordende positie in. Babybird en Badly Drawn Boy hebben op velen al een onuitwisbare indruk gemaakt, maar of het met Ben's Symphonic Orchestra ook zo'n vaart loopt valt nog te bezien. Eigenlijk gaat het om de eenmansgroep van de 25-jarige Parijzenaar Benoît Rault, die jarenlang deel uit maakte van Bel Air, maar op zijn cd Junk Shop nu alle instrumenten zelf bespeelt. Daarbij hanteert hij een gevarieerd palet van klanken en stijlen, dat nogal wat kleuren ontleent aan het werk van Syd Barrett, Brian Wilson, Beck en Neil Young. 'Schoolgirl' dient zich aan als charmant rammelende huppelpop, 'A Short Trip to Brazil' hult zich in bossanovasferen, 'Scratchy Song' past onder de noemer gekke-tape-experimenten en elders stoeit Rault afwisselend met rap, loungecore, lofi en flarden psychedelica. Ben's Symphonic Orchestra heeft best leuke momenten in petto en is veelzijdig genoeg om de luisteraar regelmatig de oren te doen spitsen. Nu nog wat minder vluchtige liedjes bedenken en we zijn er.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234