Zondag 29/11/2020

De paradox tussen zon, zee en ellende

film

brussels festival schenkt vanaf morgen aandacht aan mediterrane film

De unieke verscheidenheid van de filmcultuur van de meer dan twintig landen gelegen rond de Middellandse Zee, ook wel omschreven als de 'cinematografie van de zon', staat tussen 28 november en 7 december opnieuw centraal tijdens het tweejaarlijkse Festival Cinéma Méditerranéen, in de Brusselse Botanique.

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

Het festival, inmiddels aan zijn zevende editie toe, is een initiatief van de Franstalige Gemeenschapscommissie van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (Cocof). Vorig jaar trok het evenement, dat beschouwd kan worden als de kleine broer van het mediterrane festival van Montpellier, ruim tienduizend bezoekers. Patrick Matthys, samen met Philippe Preux (eveneens Cocof) en Joseph Coche van Libération Films een van de programmatoren van het festival: "We hebben voor het eerst subsidies gekregen van de Franstalige Gemeenschap en de samenwerking met de Brusselse verenigingen is uitgebreid. Ons budget schommelt rond 225.000 euro. Door de samenwerking met Studio l'Equipe hebben we toegang gekregen tot nogal wat films van regisseurs uit de Maghrebijnse landen die in Brussel hun postproductie komen doen. Sinds we gestart zijn met onze internetsite hebben we ook tien tot vijftienmaal meer videocassettes toegestuurd gekregen. Dat maakt de prospectie makkelijker. We vertonen nu tachtig films en hebben een extra zaal."

Aan de formule is niets veranderd: een combinatie van films, tentoonstellingen (Calli-Graff, een huwelijk tussen kalligrafieartiesten en graffitikunstenaars), rondetafelgesprekken, concerten (onder meer van Najat Aatabou, omschreven als de Marokkaanse Madonna) en een heuse dagelijkse mediterrane markt.

Het Festival Cinéma Méditerranéen, dat uiteraard ook een ontmoetingsplaats wil zijn voor de verschillende gemeenschappen uit die betrokken landen in het Brusselse, is ontstaan uit de vaststelling dat de films uit de mediterrane landen nauwelijks in de Belgische bioscopen te zien zijn, op die van de grote productielanden als Frankrijk, Italië en Spanje na. Om iets aan de situatie te veranderen wordt sinds 1998 een competitie georganiseerd waarbij een prijs van 5.000 euro uitgereikt wordt ter ondersteuning van de Belgische distributie of promotie van de film die eveneens tweetalig ondertiteld wordt.

Tussen de dertien competitiefilms is het alvast uitkijken naar Inch'Allah Dimanche van Yamina Benguigui. In haar eerste fictiefilm volgt Benguigui de moeilijke integratie van de Algerijnse Zouina en haar schoonmoeder Aïcha in het Noord-Frankrijk van de jaren zeventig. Ook Kedma, de allegorische kijk van Amos Gitaï op de tragische absurditeit van de Palestijns-Israëlische oorlog, en Rachida, het in Namen bekroonde drama van Yamina Bachir-Chouikh over de politieke terreur in Algerije, behoren tot de kanshebbers.

In de ruime Panorama-sectie kan men dan weer terecht voor de nieuwste onuitgegeven films van cineasten als Aurelio Grimaldi en Merzak Allouache of voor enkele avant-premières van sterke jeugdfilms zoals Les Diables van Christophe Ruggia en El Bola van Achero Manas. Blikvanger in dit luik is Le Mariage de Rana van de Palestijn Hany Abu-Assad, een charmante komedie, bekroond met de grote prijs op het festival van Montpellier.

De Israëlisch-Palestijnse kwestie, integratie, immigratie, immigrantenstemrecht, de ramadan of het fenomeen van de zelfmoordaanslagen, het is slechts een greep uit de onderwerpen uit documentaires. Een interessante oogopener is eveneens Ouarzazate Movie. Ouarzazate wordt namelijk omschreven als de filmhoofdstad van Marokko. Deze adembenemende, aan de poort van de Sahara en aan de voet van het Atlasgebergte gelegen valleistad, is immers een populaire locatie voor grote internationale filmproducties. De arme, hulpbehoevende inwoners kijken enerzijds uit naar de extra werkgelegenheid die de prestigieuze filmproducties in de door hoge werkloosheid getroffen streek met zich meebrengt, maar anderzijds zijn ze vaak het slachtoffer van minachting of moeten ze gedurende dagen onder een brandende zon wachten, hopend op een job als figurant of timmerman. Toppunt van ironie in deze door regisseur Ali Essafi met veel zin voor humor en spot geobserveerde film is dat de inwoners de films waaraan ze meewerken waarschijnlijk nooit te zien zullen krijgen, want de twee bioscopen die de stad telde, zijn drie jaar geleden gesloten.

De Israëlisch-Palestijnse kwestie keert opvallend dikwijls terug in de documentaires

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234