Vrijdag 05/06/2020

Reportage

De Paardenmarkt zindert na: huisjesmelkerij, studiezorgen en vooral veel steun

De puinhoop na de explosie op de Paardenmarkt wordt momenteel opgeruimd.Beeld Bob Van Mol

Een vloedgolf aan steunbetuigingen trekt door Antwerpen, maar de explosie aan de Paardenmarkt blijft bij de buurtbewoners nog lang nazinderen. “Die huisjesmelkerij is hier al jaren aan de gang.”

Een komen en gaan is het, de hele dag in Kleine Kauwenberg, het zijstraatje van de Paardenmarkt. Hulpverleners, bezorgde bewoners, journalisten en gewoon ramptoeristen. Op het einde van het smalle steegje, aan een politielint, vang je een glimp op van wat ettelijke uren voordien nog drie panden waren aan de Antwerpse Paardenmarkt. Omstanders nemen foto's met hun smartphones, op hun schermpje is de vreselijke puinhoop te zien die na de explosie op maandagavond is achtergebleven.

Rond 21.30 uur deed een luide knal de hele buurt opschrikken. “Of ik het gehoord heb? Ik heb het before my eyes zien gebeuren”, zegt Mathilde Fernandes in een mix van Nederlands en Engels. Ze baat het Portugese restaurant Casa Mathilde uit, dat recht op de vernielde panden uitkijkt. In volle service was daar plots die enorme stofwolk, en direct ging de deur op slot. “Tot middernacht moest iedereen binnenblijven. Mensen huilden, waren in paniek, echt vreselijk”, vertelt ze.

Pure verpaupering

Zo zijn er wel nog verhalen die voorbij waaien aan de Paardenmarkt. Van toevallige passanten wier trommelvliezen even een schrikgolf te verduren kregen, of van studenten die plots op een trillende cursus zaten te kijken. “Je kon de impact voelen tot op het Sint-Jansplein”, beweert Jan Vanderstappen, die van achter de toog zijn nabijgelegen Crossroads Café in een mum van tijd zag transformeren tot crisiscentrum.

Wie tot aan het politielint in Kleine Kauwenberg wandelde, vond dit zicht terug.Beeld Bob Van Mol

“Op een half uurtje tijd zat het hier plots vol. Van politie tot psychologische assistentie, en ook enkele slachtoffers zijn hier binnengebracht.” Hij wijst naar het hoekje van het café. “Een Afrikaanse familie, nog in hun pyjama. Tot ongeveer 2 uur ’s nachts ben ik opengebleven, wanneer de laatsten naar een opvangplek zijn begeleid.”

Terwijl de ontmanteling van de getroffen gebouwen in volle karwei was, sijpelden de eerste berichten binnen. Het dodentol en de slachtoffers, de officiële reacties, en het verhaal van bewoner Nabil, die ’s ochtends vroeg op Joe.fm de ellendige staat schetste van het gebouw waar de explosie plaatsvond. “Er hing al van 8 uur ’s ochtends een gasgeur in het gebouw.” Niet de eerste keer, maar de hulpdiensten bellen mag niet meer van de huisbaas, vertelde Nabil aan de radiozender.

Hoewel de huisbaas intussen ontkent en rampencoördinator Bart Bruelemans nog geen aanwijzingen ziet, gaat de piste ‘huisjesmelkerij’ als zoete broodjes over de toog in Café Crossroads. “Dit is een menselijk drama, maar het verbaast me helemaal niets”, zegt Vanderstappen. “Die huisjesmelkerij is hier al jaren aan de gang. Gebouwen in de straat die kruist aan mijn café, zijn in maart al onbewoonbaar verklaard.”

Hij zucht diep als we vragen naar positieve veranderingen in de buurt, een mix van studentenkoten en residenties waar vooral mensen met buitenlandse roots gevestigd zijn. Dat de drie huizen in die laatste categorie vallen, hoeft volgens Vanderstappen niet te verbazen. “Als er iets moet gebeuren, maken die huisbazen er zich zo goedkoop mogelijk van af. Pure verpaupering."

Hartverwarmende oproepen

Ondertussen is het salvo aan vragen die de agenten aan het politielint op zich af krijgen gevuurd, vooral van praktische aard. “Kan ik tot bij mijn appartement? Mag ik mijn cursussen gaan ophalen?” De agent kent de huisnummers al vanbuiten, degene die wel richting voordeur mogen wandelen en degene die met een teleurgestelde blik weer moeten afdruipen.

Student Jef Lemeir mag niet tot aan zijn studentenkot. “Donderdag heb ik examen, maar ik kan voorlopig niet bij mijn studiemateriaal”, zegt hij tandenknarsend. Hij begrijpt het wel, dat menselijk drama primeert op een examenformulier, maar in januari telt voor een student maar één iets. Geen blokkende ziel die hem zijn frustratie kwalijk zal nemen.

Integendeel, wat op sociale media na de explosie ontstond onder studenten en Sinjoren, was hartverwarmend om te zien. Stad en hulpdiensten kregen – terecht – lof voor hun crisismanagement, gevolgd door talloze oproepen: een slaapplaats, een studeerplek, of gewoon een koffie en een babbel. Tamara Nolens stelde zes kamers ter beschikking in haar bed and breakfast en bood zelfs aan om mensen op te halen. “Ik heb er ook nog gestudeerd en gewoond, dan komt het even heel dichtbij.”

Uiteindelijk moest ze niemand opvangen. Ook op andere oproepen, zoals die van student Arne van Batenburg en enkele van zijn vrienden, kwam geen reactie. “Het is logisch dat een wildvreemde pas de allerlaatste optie is”, zegt Peter De Meyer, woordvoerder van de UAntwerpen. Hij heeft weet van een dertigtal studenten die op straat belandden. “Die zijn meestal opgepikt door ouders, of hebben op eigen houtje een vriend gevonden.”

Terwijl de avond valt, trekt de pers weg. De verhalen zijn op. En in studentenhuis GATE15, vlak bij de plek van de explosie, kunnen studenten eindelijk weer studeren. 

Ook de hulpverleners kregen veel lof voor bewezen diensten.Beeld Bob Van Mol
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234