Dinsdag 10/12/2019

'De overdaad aan muziek in films is gewoonweg irritant'

Het bekendst blijft hij als de trouwe rechterhand van PJ Harvey. Maar ook in de filmwereld is John Parish een gevestigde naam. Vanavond stelt hij een selectie van zijn eigen soundtracks voor in Gent. Op het Filmfestival in diezelfde stad zetelt de Britse muzikant momenteel ook in de internationale jury.

Wanneer we de 54-jarige multi-instrumentalist en producer ontmoeten, heeft hij net drie genomineerde films na elkaar voor de kiezen gekregen. Maar naar zijn vakkundig oordeel hoeven we niet te hengelen. "Ik ben verplicht om de lippen stijf op elkaar te houden. Anders word ik zonder twijfel uit de jury geflikkerd. Of moet ik je vermoorden. We doen elkaar dus een lol door over iets anders te praten."

John Parish grinnikt verontschuldigend. Sowieso vindt hij die juryplicht maar een eigenaardige taak: "Hoe schat je een kunstwerk in godsnaam correct naar waarde? Ik probeer dan maar vooral op mijn instinct te vertrouwen. Als de beelden en de muziek me meezuigen in het verhaal, is de film geslaagd."

Eerder dit jaar verscheenScreenplay, een compilatie van uw eigen soundtracks. Hoe raakt de luisteraar in zo'n versplinterd verhaal meegezogen?

John Parish: "Ik heb even overwogen om elke soundtrack apart uit te brengen. Maar dat werkte niet, omdat de soundtrack vanRosie(van de Belgische regisseuse Patrice Toye, GVA) enShe, A Chineseal eerder integraal zijn uitgebracht. Daarom hakte ik de overige soundtracks in schijfjes, zonder er een mix van te willen maken. Het is eerder een voorsmaakje, om je te lokken naar pareltjes alsL'Enfant d'en Haut, de Oscargenomineerde film van Ursula Meier."

Meier wilde eerst geen muziek onder haar film, vertelde ze. Tot ze 'Girl' van PJ Harvey en u hoorde tijdens de montage.

"Ik geef haar nochtans gelijk. De film was even sterk geweest zonder soundtrack. Er wordt trouwens sowieso te veel muziek gebruikt in film."

U solliciteert kennelijk niet naar nieuw werk.

"Zeg nu eerlijk: de tv-serieThe Wirebewijst toch mijn punt? Af en toe knalt daar eens hiphop uit een autoradio, of schettert Ierse muziek door een politiebar. MaarThe Wiregijzelt je aandacht zonder muzikale kunstgrepen. De overdaad aan muziek in films is gewoonweg irritant. Hoe vaak wordt de spanning niet om zeep geholpen door clichématig aanzwellende strijkers? Orkestrale composities klinken meestal zo bombastisch dat ze als een vuistslag in je smoel aankomen. Hollywoodblockbusters kan ik daarom vaak niet uitkijken."

Uw idool John Barry componeerde ook voor bigbudgetfilms alsOut of AfricaenDances with Wolves.

"Klopt. Maar Barry was een witte raaf. Hij bouwde zo veel lagen op in zijn werk, dat je bij elke beluistering weer een nieuw subtiel detail opmerkt. De soundtrack vanMidnight Cowboyvind ik om die reden een van de prachtigste muzikale werken ooit."

Wordt u ook zo geraakt door uw eigen muziek onder een film?

"Zo kan ik niet over mijn oeuvre denken. Al blijf ik voorRosiewel altijd een plekje bewaren in mijn hart. Voor die Belgische film schreef ik mijn allereerste bioscoopsoundtrack. Ik herinner me nog precies waar ik was, toen ik de bewuste fax van Patrice (Toye, GVA) kreeg. Haar timing was perfect: ik had net een handvol instrumentale composities geschreven, die zonder bestemming bleven. En toen schreef ze me hoeveel ze hield vanDance Hall at Louse Point. Net alsof onze samenwerking in de sterren stond geschreven."

Wacht eens: U schreef de soundtrack dus niet met deze prachtfilm in gedachten?

"Dat gebeurt zelden. Meestal probeer ik willekeurige muziek in een scène te passen, zoals de stukken van een puzzel. Dat klinkt misschien wat schimmig, alsof ik schetsen bij elkaar hussel. Maar ook in de keuze van een soundtrack speelt instinct een grote rol: ik lees het script, bekijk een handvol scènes en probeer zo de sfeer van de film in klank te gieten."

Uw werk met PJ Harvey klinkt soms alsof ze van een onbestaande soundtrack werd geplukt. Gebeurt dat ook echt?

"Absoluut. Een paar jaren geleden schreef ik de soundtrack voor de Nederlandse serieWaltz(met Aart Staartjes en Theo Maassen,GVA). De maker liet toen één compositie liggen. Nét mijn favoriete stukje. Om vooralsnog mijn gram te halen, gaf ik de muziek aan Polly. Dat werd het bloedmooie 'Cracks in the Canvas', een song die vandaag speciaal op haar stembanden geschreven lijkt."

Wanneer komt er een nieuwe plaat met PJ Harvey aan?

"Ze is volop aan het schrijven. Volgend jaar duiken we normaal gezien de studio in. Maar je weet natuurlijk nooit. Met Polly werken, doe je nooit overhaast.(glimlacht)Het is geen liefdesrelatie, maar onze samenwerking vertoont na al die jaren wel veel gelijkenissen. We weten hoever we met elkaar kunnen gaan."

Ook Arno Hintjens noemde u onlangs zijn minnares. Toeval?

"Wat een kerel! Het was geweldig om met hem te werken. Hij weet verdomd goed wat hij wil, maar voelt zich ook nooit te beroerd om buiten zijncomfortzonete treden. Op dat vlak vonden we elkaar: allebei houden we van uitdagingen, al was het maar om immuun te blijven voor routine en sleur."

Screenplay: The Film Music of John Parish, om 19.30u in Zaal Miry, Hoogpoort 64, Gent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234