Vrijdag 10/07/2020

De ouders van Nathalie Geijsbregts, vijftien jaar later

'Eten, slapen, de partner, het overblijvende kind: er was geen tijd voor. Nathalie was weg, dat was alles wat telde'

'Soms wens ik dat ik haar onder een auto zag sterven'

Het was gisteren vijftien jaar geleden dat Nathalie Geijsbregts verdween aan een Leefdaalse bushalte. Dat hun dochter vermoord werd, daar twijfelen de ouders al lang niet meer aan. Dat ze ooit nog de ware toedracht zullen kennen, daar blijven ze wel op hopen. Met de publicatie van een verouderingsfoto hopen ze nu mensen aan het praten te krijgen die al vijftien jaar zwijgen. 'De onzekerheid laat je niet los', zegt moeder Anita Pintjens. Een gesprek met twee veelgeplaagde ouders.

Leefdaal

Eigen berichtgeving

Kris Hendrickx

'De dag van de verdwijning wist ik meteen: hier zit iets grondig fout. Anita en ik zijn toen in totale paniek geschoten, ik vraag me soms nog af hoe we die dagen met de auto zijn thuisgeraakt." Aan het woord is Eric Geijsbregts, beroepsmilitair, vader van Nathalie en ex-man van Nathalies moeder Anita Pintjens. De man praat rustig en duidelijk, met de ervaring van iemand die al vijftien jaar met de pers praat. "Alles wat we die dagen deden was voor Nathalie", vult moeder Anita aan. "Dingen als slapen of eten, daar dachten we zelfs niet aan. Zij was al wat telde."

Gisteren was het precies vijftien jaar geleden dat Nathalie Geijsbregts verdween. Voor de ouders, familie en vrienden de gelegenheid om het meisje te herdenken aan de plaats waar ze voor het laatst gezien werd, de bushalte in de Leefdaalse Boskee. Een sobere gedenksteen is er vandaag de enige getuige van een vijftien jaar oud drama. "Nathalie, waar je ook bent, je bent steeds bij ons. 26/2/1991. Vermist", luidt de sobere tekst. Wat er die dag precies gebeurde, daar hebben de ouders nog steeds het gissen naar. De meest waarschijnlijke versie van de feiten, "voor 95 procent zeker" volgens vader Eric, luidt als volgt: Nathalie is meegenomen door de Nederlandse trucker Michel Stokx in een gestolen Toyota. Stokx, die al veroordeeld werd voor de verkrachting en moord op drie andere kinderen, heeft die dag zijn tachograafschijven vervalst én een celgenoot verklaart dat hij de moord aan hem heeft opgebiecht. Ondanks honderden uren ondervraging zal Stokx nooit bekennen. In 2001 sterft de trucker bij een brand in zijn Nederlandse cel.

Vijftien jaar na de verdwijning is niets nog als het was voor de twee ouders. De twee zijn weggetrokken van de plek des onheils, zij het naar twee verschillende plekken. Ze zijn gescheiden, naar eigen zeggen uit elkaar gedreven door het verdriet over de verdwijning. "Als zoiets ingrijpends gebeurt, groei je ofwel heel dicht naar elkaar of je breekt volledig", zegt Eric. "Bij ons was het tweede waar. Waarom? Ach, verdriet is zo individueel, je beleeft andere dingen op verschillende momenten en dat is moeilijk. Dat Nathalie centraal stond, betekende ook dat we niet meer echt bezig waren met onze relatie. Er gebeurde zoveel die dagen, er waren verdachtmakingen uit de familie aan ons adres. Daarover uitweiden hoeft nu niet."

Een ding verbindt de twee ouders ook vandaag nog: de wil om uit te zoeken hoe hun dochter aan haar einde is gekomen en wie het gedaan heeft. "Dat ze dood is, daaraan twijfel ik al lang niet meer", legt Eric uit. "In het begin zit je natuurlijk nog met een beetje hoop. Maar die vervliegt. Op een dag praatte ik tijdens opzoekingswerken met een journalist die me duidelijk maakte dat ik naar een lijk zocht. Toen ik dat besefte wou ik plots ook geen lichaam meer vinden. Vandaag zien we dat weer anders. We willen het weten, we willen een streep kunnen trekken onder het verhaal. Vandaar die verouderingsfoto."

Wat het betekent om een streep te trekken, dat weten Eric en Anita ook nu als geen ander. Nathalie is immers niet het eerste kind dat ze verliezen. Dochter Bianca was vier maanden toen ze als prematuurtje haar gevecht voor het leven verloor. "Je hebt mensen die alle geluk van de wereld hebben en je hebt er zoals wij", zegt Eric. "Ik vergelijk de twee dochters eigenlijk ook nooit", zegt Anita. "Bij Bianca was alles zo anders. De baby was nog maar vier maanden, we weten wat er gebeurd is, het kindje heeft een graf gekregen. Ik ga dat nog regelmatig bezoeken en kan daar ook nog altijd een traan wegpinken, maar het verlies is wel verwerkt. Bij Nathalie niet en dat doet pijn. Soms wens ik dat ik haar zelf onder een auto zag lopen."

Eén kind van het ex-koppel leeft vandaag wel nog. Bjorn was zes toen Nathalie verdween, vandaag is hij 21. Ook voor hem heeft de verdwijning van zijn zus onuitwisbare sporen nagelaten. "We hebben hem meteen de eerste dag al naar vrienden gebracht", legt Eric uit. "Thuis was het bij ons gewoon een heksenboel, met onderzoeksrechter en het hele circus omtrent de verdwijning. We dachten dat dat het beste voor hem was. Maar uiteindelijk geldt voor hem waarschijnlijk ook wat voor Anita en mij geldt: door de verdwijning van Nathalie hebben we toen maar weinig aandacht gehad voor hem. In zekere zin heeft die gebeurtenis hem zijn kindertijd afgepakt. Bjorn speelde veel en graag spelletjes. Na die dag is hij daarmee gestopt, plots. Vandaag praat hij nog niet graag over Nathalie, al begrijpt hij geloof ik wel waarom het allemaal zo is gelopen."

Ook de ouders zijn andere mensen sinds Nathalie verdween. "Ik sta nu anders in het leven", zegt Eric. "Een collega van mij is onlangs depressief thuisgebleven omdat hij elke dag in de file moest staan. Vroeger had ik dat misschien begrepen. Vandaag kan ik daar niet meer bij, net zoals ik zelfmoord niet versta. Als je meegemaakt hebt wat wij hebben beleefd, relativeer je problemen." Anita knikt. "Vijftien jaar geleden was ik een verlegen vrouwtje dat over zich heen liet lopen. Wat met Nathalie gebeurd is, heeft me assertiever gemaakt. Ik heb nu iets van: 'Wat heb ik nog te verliezen?' en bijt van me af."

Met het verdriet om de verdwijning hebben de ouders beetje bij beetje leren leven. "Het verdriet is er nog, maar het is draaglijk geworden", zegt Eric. "We hebben ons bijvoorbeeld in Wiccarituelen verdiept, een natuurritueel, moderne hekserij als u wil, dat draait rond hergeboorte. Ik ben nu hogepriester. Voor Nathalie hebben we onlangs een ritueel georganiseerd waarop we haar een veilige reis wensten. Sommige mensen verstaan dat niet. Ons geeft dat een warm gevoel." Moeder Anita knikt en glimlacht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234