Maandag 24/01/2022

De opmars van de singer-songwriters

humo's rock rally

preselecties in mechelen en tongeren

Mechelen / Tongeren

Van onze medewerkers

Koen De Meester en Vincent Byloo

Dit weekend was het talent op de twee preselecties van de Rock Rally maar dun gezaaid. Toch was er één opmerkelijke tendens: het handjevol singer-songwriters was behept was met een goede stem, wat de zangers van veel deelnemende rockbands ontberen.

Mechelen

Twintig bandjes zetten vrijdag en zaterdag een eerste stap op weg naar de roem dankzij hun deelname aan de preselecties. Maar of de reis doorgaat, is nog een paar weken bang afwachten. Voorlopig koesteren ze de commentaar van hun fans en het aanwezige publiek, waaronder zelfs een paar diehards die haast naar elke preselectie trekken. Eén daarvan is de zelfverklaarde Rock Rally-verslaafde Luc De Vos. Ook in Mechelen was hij er weer bij. De BV zal zich zeker thuis hebben gevoeld, want het Cultureel Centrum huist in de oude Minderbroederskerk. Het hoge dak veroorzaakte echter heel wat galm, waar de bands niet altijd goed raad mee wisten. Ook de bindteksten van Dave Peeters reikten daardoor niet verder dan de eerste rijen.

Amper een paar bands wisten zich in Mechelen positief te profileren. Dat was nochtans niet moeilijk want wat bijvoorbeeld opener Alughana serveerde, tartte elke goede smaakpapil. Wij hoorden iemand zeggen: "Oei, weer een groep met een viool." Later werd ook een doedelzak bovengehaald en dat maakte de bombastische kruising tussen Evanescence en Afro Celt Sound System met gregoriaanse gezangen nog chaotischer. De tweede groep, Nipple, had met twee enthousiaste zangeresjes toch al voor het oog gezorgd. Het gezelschap begon vrolijk huppelend aan zijn set, maar bleek tekort te schieten in het songdepartement. "Sorry Sorry", riepen ze nog, maar daar was het te laat voor.

Achter Bluebird school één man uit Antwerpen die op overtuigende wijze intimistische songs bracht. De eenzame vogel durfde het aan om een alt-countryversie van Radioheads 'How To Disappear Completely' te brengen en die was zonder meer excellent. Daarna was het lang wachten op iets goeds. Dat kwam er dankzij Dr. Monster, een groepje metaalschrapers die er niet uitzagen, maar wel uitpakten met ritme en lef. Ze slaagden er zelfs in om een zweem van dreiging in hun songs te stoppen. Eindelijk hoorden we rock op deze preselectie. Wat verderop liet ook Buffoon zich gunstig opmerken. Zanger Pi (Peter Vleugels) werd een handje geholpen door Niels Hendrix en Lieven Verdin van Fence (in 1998 tweede in de Rock Rally) en achter de drums zat Millionaire Dave Schroyen. Buffoon studeerde aan de Pavement-school, en combineert dat met forse Weezer-pop, wat spannende liedjes oplevert.

Helemaal aan het eind van de avond kregen we een vrouwelijke singer-songwriter die zichzelf laat aanspreken met de twijfelachtig eervolle naam Bint (slang voor 'wijf') en afkomstig is uit Heist-op-den-Berg. Het meisje had een heldere stem en bediende zich van een cynische vorm van humor. Vaak herinnerde ze aan PJ Harvey, maar er zijn slechtere vergelijkingen. De preselectie in Mechelen leverde misschien een bont avondje op, maar wat zich de dag nadien in Tongeren afspeelde, tartte elke verbeelding.

Tongeren

Het slechtste wat we na vier preselecties hebben gezien, is ongetwijfeld Basscamp Wolf. Met het oog op de volksgezondheid hopen we dan ook dat de getuigen intussen van hun levensbedreigende lachstuip verlost zijn. De theatrale gothic elektronica van deze driemansformatie was van de eerste tot de laatste noot een pijnlijk zielige bedoening. De kaalgeschoren zanger (nu ja, vocalist) had zich in een afzichtelijke zwarte overall gehesen en zette het op een onbedaarlijk schreeuwen, terwijl de gitarist - voor de gelegenheid met gek masker - met een ongepaste gretigheid zijn snaren maltraiteerde. Er bestaat vast een publiek voor, maar het stond zaterdagavond niet in de Velinx. Met de selectie van Basscamp Wolf had de Humo-redactie zichzelf ongetwijfeld een lol gedaan. Zo'n jolig juryrapport heeft kanonnenvlees nodig natuurlijk.

De zanger van het punky Concrete gaf met zijn T-shirt van Tool de clou van zijn set bij voorbaat weg, maar dat kon het enthousiasme van zijn ouders niet temperen. Ze lipten de teksten van zoonlief woord voor woord mee en stampvoetten foutloos op alle tempowisselingen. Een ingetogen moment brak aan met de set van singer-songwriter Bart Scholts, die met zijn doorleefde, ietwat hese stem de hele Velinx bij de keel greep. Ex-Monza-gitarist Piet De Pessemier deed met zijn nieuwe groep Limousine een verdienstelijke poging om die tour de force over te doen, maar dan met nogal bombastische, breed uitgesponnen hymnes. De drive was er, de stem iets minder, en uitschieters in het repertoire waren er al helemaal niet. Ook het hiphopcollectief Plexus kon bezwaarlijk een aha-erlebnis worden genoemd. Wanneer zal rappend Vlaanderen eens begrijpen dat er volstrekt niets opwindends is aan een lome beat met daarover steeds weer op eenzelfde toon gefraseerde en geïntoneerde rhymes?

Op gitaar werden zo nu en dan wel spannende dingen uitgeprobeerd. De spielerei van The Killbots bijvoorbeeld, winnaars van het Limburgse rockconcours Limbomania en door (de alweer aanwezige) Stijn Meuris met lof overladen, had de aanstekelijkheid van een in kerosine gedrenkte lucifer. Hun provinciale hit 'Shake Your Steak', rock-'n-roll in een stonerjasje, werd door vele kelen meegebruld, al droop het machismo letterlijk van de gitaren bij de iets te lang aanmodderende solo's aan het eind van hun set.

Tot slot nog goed gelachen met World War Trio, dat willekeurig aan The Darkness deed denken. We hopen althans dat het de groep om de ironie te doen was. Wat er ook van zij, er schuilde dit weekend best wat ironie in de vaststelling dat precies de singer-songwriters het meeste indruk maakten op een talentenjacht die zichzelf Rock Rally noemt. Afwachten of die trend zich volgend weekend in Zichem en Gavere voortzet.

The Killbots hebben een gitarist in de rangen die zo lijkt weggelopen uit de baardenclub Grandaddy.(Foto Alex Vanhee)

De top-5 van preselecties 3 en 4

1 Bart Scholts Borgloonse bard met een rauwe, hese stem die twijfelt tussen Bill Janovitz en Mark Lanegan. Zingt melancholische, doorleefde liedjes waar het publiek even stil van wordt.2 The Killbots Rock-'n-roll in een stonerjasje. Hebben een gitarist in de rangen die zo lijkt weggelopen uit de baardenclub Grandaddy. Moeten wel oppassen voor te lange solo's.3 Buffoon De groep van Pi (Peter Vleugels) met leden van Fence en Millionaire. Klonk excellent en dat waren de songs ook. Denk aan Pavement en Weezer.4 Bluebird Eén treurwilg alleen, bijzonder goed bij stem en niet onderuitgegaan tijdens een Radiohead-cover. Niet geschikt voor een puur rockpubliek, maar wel sterk.5 Bint Ze noemt zichzelf een wijf, maar dan wel eentje met een knappe stem en echo's van PJ Harvey. En de songs, die komen wel vanzelf.

(KoDM / VB)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234