Maandag 18/01/2021

De oplage van 'P-magazine' is niet in verhouding met de naambekendheid

Kijk eens wie we daar hebben. Vier jaar leek het alsof Maurice De Velder zich schuilhield in een grot in Tora Bora maar sinds hij opnieuw het roer in handen heeft genomen van Think-Media en De Vrije Pers, uitgever van mannenbladen als P-magazine, Ché en Maxim, regent het daar nieuwe projecten. De Velder ziet het groots, net als vanouds. Begin november moet hij nog voor de rechtbank verschijnen maar dat hield hem niet tegen Menzo over te nemen. En ja te zeggen tegen een interview, zijn eerste in vijf jaar: 'P-magazine kan zich nog altijd niet permitteren wat Humo zich permitteert.'

Door Brecht Decaestecker / Foto Bob Van Mol

Het is niet zo lang geleden maar het lijkt een ver verleden. We schrijven de zomer van 2002. Maurice De Velder, eigenaar van Business Panel dat reclamepanelen verhuurt, neemt De Vrije Pers over. Dat is het bedrijf achter bladen als P-magazine en Ché, uit de grond gestampt door Alain Grootaers. De Velder ziet het groots. Zéér groots. Hij verkrijgt één van de twee nieuwe radiolicenties en lanceert 4FM. Ondertussen droomt hij volop van een nieuwe tv-zender. Maar vooral: zijn bedrijf Think-Media, dat De Vrije Pers en Business Panel overkoepelt, strikt één vierde van de aandelen van Streep, het bedrijfje dat in naam van De Lijn reclame moest werven voor de Gentse en Antwerpse trams. De Velder richt Falcom op, waarmee hij tv-schermen in de trams wil hangen. Daarop komen advertenties en korte nieuwsberichten. En het geluid komt van 4FM, dat spreekt. Het project flopt en zal Streep, waar De Lijn de helft van bezit, minstens een miljoen euro kosten.

De Velder wordt opgepakt en zal uiteindelijk acht maanden in voorarrest zitten. Hij wordt verdacht van afpersing, oplichting, corruptie, witwaspraktijken en schriftvervalsing. In het dossier-4FM wordt hij ook verdacht van koersmanipulatie, maar daarvoor wordt hij nadien buiten vervolging gesteld. Wanneer De Velder in 2003 vrijkomt, houdt hij zich - toch voor de buitenwereld - vier jaar rustig op de verdieping boven de redactie van P-magazine. Toch heeft hij nog altijd stevig de touwtjes in handen van Think-Media. Hij verkoopt 4FM en benoemt Patrick Castelain, ex-TMF, tot gedelegeerd bestuurder van De Vrije Pers. Castelain zal dat bedrijf leiden tot mei dit jaar. Sindsdien heeft De Velder Clint.be gelanceerd, een portaalsite met nieuws voor mannen. Daarna volgde Chief, een blad over games. En onlangs nam hij een participatie van 60 procent in Metamedia, het bedrijfje uit Wetteren dat naast verschillende motorbladen ook Menzo uitgeeft.

Twee weken voor de correctionele rechtbank van Antwerpen zich buigt over het proces tegen hem, stemt De Velder toe voor een interview, het eerste in vijf jaar. Vooral de fotograaf heeft het daarbij niet onder de markt. De Velder weigert zich te laten fotograferen op de redactie van P of Ché. "Anders worden ik en het bedrijf opnieuw afgeschilderd als die van die boekjes met vrouwen met weinig om het lijf, en dat zijn we niet. We zijn méér dan dat." Voor wie het nog niet begrepen mocht hebben: De Velder ziet het groots. Deel twee.

Patrick Castelain is vertrokken maar niet vervangen. Bent u nu gedelegeerd bestuurder van De Vrije Pers of Think-Media?

Maurice De Velder: "Neen, ik ben voorzitter van het directiecomité. Mijn echtgenote is gedelegeerd bestuurder van Think-Media. Het is altijd al mijn bedoeling geweest om met Think-Media op groepsniveau met één strategie naar buiten te komen. Voortaan is het gedelegeerd bestuurschap van de dochterbedrijven niet meer belangrijk.

Maar u bent de baas?

"Je kunt perfect door de raad van bestuur gedelegeerd zijn om operationeel de zaken waar te nemen."

En hoe zit het nu met de financiële toestand van het bedrijf?

"Onder mijn beleid is het opnieuw zeer gezond geworden."

Waarom hebt u Patrick Castelain ontslagen?

"Hij is niet ontslagen. We zijn in gezamenlijk overleg uit elkaar gegaan. We hebben hem gevraagd niet langer het algemene beleid van De Vrije Pers te voeren maar de focus te leggen op één geheel, zoals sales of marketing. Dat heeft hij geweigerd en dat begrijp ik. Sommige mensen die gedelegeerd bestuurder zijn vinden het een stap omlaag om zoiets te doen, wat nochtans niet de bedoeling was."

Naar verluidt ging het onder Castelain niet snel genoeg vooruit, toch niet snel genoeg naar uw zin.

"Ik ben een ondernemer en hij is een manager. Die heeft ten aanzien van een raad van bestuur minder overtuigingskracht om dingen vooruit te laten gaan."

Sinds zijn vertrek gaat het plots erg snel vooruit. Uw eerste wapenfeit was de website Clint.be. Waarom hebt u die gelanceerd?

"We hebben al drie mannenbladen, P-magazine, Ché en Maxim, maar we hadden geen portaalsite. Vroeger zorgde een dagblad voor het dagelijkse nieuws. Nu is het internet daar sneller mee. Die twee zouden elkaar kunnen beconcurreren, maar een aantal uitgevers springt daar erg verstandig mee om. Internet heeft er wel voor gezorgd dat een aantal zaken overbodig worden. Korte financiële berichtgeving in dagbladen, bijvoorbeeld. Internet is daar veel handiger voor. Bij weekbladen is dat niet zo. Weekbladen kwamen vroeger al bijna altijd te laat met nieuws en hebben zich gespecialiseerd in duiding. Met hun websites krijgen ze er nu een tool bij. Ze kunnen nieuws zeer snel op hun site brengen en dat vervolgens duiden in hun blad. Zo is P-magazine veel meer dan alleen maar mooie vrouwen. Daar kan evengoed sterke onderzoeksjournalistiek in aanwezig zijn."

Vindt u die daar vandaag voldoende in?

"We zijn alleszins van plan om tijd te investeren in redactionele inhoud. Dat zie je de laatste weken ook aan P-magazine. De redactie heeft een aantal keren nationaal nieuws gehaald."

Wordt Clint.be winstgevend?

"Dat zal afhangen van hoeveel een offlineredactie bereid is om online mee te werken. Journalisten zullen die knop moeten omdraaien. Vandaag zie je ook hoe een aantal Belgische onlinespecialisten een traditioneel magazine op de markt willen brengen. Dat bewijst dat het ene moeilijk zonder het andere kan. Een voorbeeld: Rupert Murdoch wil een nieuwskanaal lanceren maar koopt The Wall Street Journal om meer sérieux aan dat product te geven. Toen we het gameblad Chief lanceerden, hebben we vanaf dag één veel aandacht besteed aan wat we online zouden doen. Ik ben ervan overtuigd dat er een markt is voor Chief. Vroeger mikten gametijdschriften op een kleine groep van mensen. Wij hebben gekozen om veel breder te mikken. We hebben een oplage van 20.000 exemplaren en een gemiddelde verkoop van 10.000. Dat is niet slecht voor de start van zo'n blad."

U hebt 60 procent van de aandelen van Metamedia overgekocht. Wat bent u van plan met Menzo, hun bekendste titel?

"We hebben een memorandum of understandment getekend. Dat betekent dat beide partijen onder een aantal voorwaarden naar elkaar toegroeien. We hebben aangekondigd dat we Metamedia hebben overgenomen en nu zegt iedereen: 'Ze hebben Menzo overgenomen.' Maar Menzo maakt 15 procent uit van de totale omzet van Metamedia. Hun motorbladen passen schitterend in ons palet. Menzo zit op het vlak van verkoopcijfers op een zeer laag niveau. De uitdaging is nu om dat blad te herpositioneren. We hebben Maxim en Ché al. Menzo zoals het vandaag is daarnaast op de markt brengen, is te veel van het goede. Wat het zal worden, kan ik nu nog niet vertellen."

Ik hoor dat de vernieuwde Menzo zou lijken op Gentleman, het mannenblad van Roularta.

"Gentleman is een uniek concept. Dat willen we niet kopiëren. We willen iets uitbrengen dat nog niet bestaat."

Dirk Melkebeek was tegelijk oprichter van Metamedia en hoofdredacteur van Menzo. Als hoofdredacteur heeft hij een politiek rechtse toon in het blad gestopt. Heeft het daar geen last van?

"Dirk Melkebeek is een journalist die tegelijk ook uitgever is. Dus gaat hij altijd proberen een goed evenwicht te zoeken tussen de journalistieke inhoud van een blad en de opportuniteit om het te verkopen. Een rechts blad bestond niet. Dirk Melkebeek had met het weekblad Punt al eens geprobeerd die markt te bespelen. Met Menzo heeft hij dat opnieuw geprobeerd. Onmiddellijk wordt hij dan gepercipieerd als iemand die erg rechts is.

"Nu, wij zullen goed waken over de onafhankelijkheid, zoals we dat doen bij alle bladen van De Vrije Pers."

Heeft Vlaanderen dan geen zin in een rechts blad?

"De markt is erg concurrerend. We worden overspoeld door informatie. Daardoor is het moeilijk om een nieuw blad te lanceren, of dat nu een politiek gekleurd blad is of niet. De voorbije maanden zijn met succes een paar bladen gelanceerd, zoals Milo. Alles wat daarvoor op de markt is gebracht, heeft niet gewerkt: Lola, Bonanza, Punt...

"Toen we de kans kregen om Maxim van Metamedia over te nemen, konden we ook Menzo overnemen. Dat hebben we toen niet gedaan. We wilden hun motorbladen wel, maar Menzo niet. Net omdat we wisten dat we het moesten herpositioneren. Twee bladen overnemen ging op dat moment te veel energie vragen. Toen al gingen er stemmen op om met Menzo te stoppen. Toen we Metamedia volledig konden overnemen, leek het ons wel interessant."

Is Humo een concurrent voor P-magazine?

"P-magazine is een uniek concept. Elke week verkopen we iets meer. Het voorbije jaar is het aantal lezers met 16 procent gestegen. Dit jaar zullen we wellicht weer stijgen. Dat betekent dat ons deeg gesmaakt wordt. Maar op de advertentiemarkt is Humo wél een concurrent. We vissen allemaal in dezelfde vijver."

P-magazine verkoopt gemiddeld 60.000 exemplaren. Zit daar nog veel groei in?

"De naambekendheid van P-magazine staat niet in verhouding met de verkoop. Hou morgen een enquête waarbij aan de mensen gevraagd wordt welke bladen ze kennen, dan zal P-magazine bij de eerste vier of vijf staan. Vergelijk ik die parameter met wat we verkopen, dan is er nog potentieel. P-magazine is een sterk merk. En merken doen op een bepaald moment verkopen."

Onder de huidige hoofdredacteur, Günther van Hassel, is het blad wat minder pikant, wat meer salonfähig geworden. Terwijl de covers van Humo, met een halfnaakte Roos Van Acker of Lien Van de Kelder, dan weer steeds meer op die van P-magazine gaan lijken.

"Wij kunnen ons nog altijd niet permitteren wat Humo zich permitteert. Als Humo een naakte voetballer met alleen maar een kous over zijn penis op de cover zet, dan vind ik dat plat. Humo kan zich dat permitteren door zijn voorgeschiedenis. P-magazine wordt veel vaker gepercipieerd als een blootblad, terwijl daar zo goed als nooit een naakte vrouw in heeft gestaan."

Had u vijf jaar geleden, toen u vooral met uw rechtszaken in de media kwam, gedacht dat P-magazine vandaag nog zou bestaan?

"Daar was ik van overtuigd, alleen bestond de kans dat het niet meer bij Think-Media was. Het gevaar was eerder dat Think-Media zou verdwijnen. We waren toen bezig met het uitwerken van mediaconcepten. We hadden een verhaal dat breder ging dan mensen veronderstelden. Met Falcom gingen we informatie brengen op schermen op trams. Vandaag zie je die in elk land. Ik was een voorloper in het brengen van tegelijk redactionele en audiovisuele content op dat soort schermen. Men heeft dat afgedaan als weet ik wat allemaal, maar het was wél een sterk product.

"Hetzelfde verhaal met 4FM. Blijkbaar was dat allemaal rotte appel, maar drie jaar later is het wel voor 20 miljoen euro verkocht. Was wat we toen deden dan allemaal zo slecht? Het management van Think-Media, met mezelf als drive, wist waarmee het bezig was. Net zoals we vandaag weten waarmee we bezig zijn. Als je ontsnapt uit de gevarenzone waarin wij verzeild geraakt waren, dan heb je bewezen dat je het vak media kent."

Als die rechtszaken er toen niet waren gekomen...

"... dan was Think-Media vandaag een zeer groot bedrijf geweest. Men heeft mij vier jaar geremd in de ontplooiing van Think-Media. Wat we vandaag doen, deden we toen al veel sneller. Ik wist toen al zeer goed wat er ging gebeuren met het internet. In mijn hoofd zat een uitstekend strategisch plan. Natuurlijk hadden we met Falcom problemen bij de opstart, maar op het einde werkte het perfect. Andere landen hebben ons toen gekopieerd. Er was onvoorstelbaar veel vraag om dat systeem te extrapoleren naar Nederland, Duitsland, Italië... Maar goed, het heeft niet mogen zijn."

Als uw proces slecht afloopt, heeft dat dan gevolgen voor de magazinetitels?

"Ik denk het niet, maar daar wil ik niet op vooruit lopen. Ik zal de media niet gebruiken om mijn proces te voeren. Dat zal ik in de rechtbank doen."

U vond grote mediaconcentraties vroeger een bedreiging voor de democratie. Vindt u dat nu nog?

"Ik zei dat als waarschuwing, als eerste trouwens. Ik hecht veel waarde aan de onafhankelijkheid van journalistiek. Ik heb nog nooit de hoofdredacteur van P-magazine gebeld om hem te vragen waarom dat of dat artikel in het blad staat. Ik hoor dat dat elders wel gebeurt. Concentraties mogen, zolang de redacties maar onafhankelijk blijven. Men zegt dat de media de vierde macht vormen, wel, ik vind dat ze vandaag de eerste macht zijn. Veel vertrekt vanuit de media naar de politiek of het gerecht. Als de media bepaalde pistes uit de doeken doen, dan gaat het gerecht die geloven en onderzoeken. En het gerecht en de politiek gebruiken de media wanneer hen dat uitkomt. Dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden."

Als P-magazine volgende week het grote dossier-Maurice De Velder wil brengen, kan dat dan?

"We hebben afgesproken dat dat niet kan. Zelfs wanneer dat erg negatief over mij zou zijn, zou nog iedereen beweren dat ik mijn ei gelegd heb binnen mijn eigen bedrijf. Ik zal nooit een interview geven in de bladen die ik zelf bij manier van spreken controleer."

Doet u nog zaken met de Frank Verstraetens van deze wereld?

"Ik heb nooit zaken met hem gedaan. Ik heb hem leren kennen op de feesten van P-magazine. That's it."

Ik zie op uw website dat 3,39 procent van de aandelen van Think-Media in handen zijn van Media Hall, het bedrijf in faling van Frank Verstraeten.

"Hij is nog altijd aandeelhouder."

Dan doet u toch zaken met hem?

"Media Hall, zijn vennootschap, is aandeelhouder. Dat kan ik niet verhinderen. Het staat u vrij morgen aandelen van Think-Media te kopen. Daar kan ik niets aan doen."

Hou morgen een enquête waarbij aan de mensen gevraagd wordt welke bladen ze kennen en 'P-magazine' zal bij de eerste vijf staan. Het is een sterk merk, en merken doen op een bepaald moment verkopenBlijkbaar was 4FM een rotte appel, maar drie jaar later is

het wel voor 20 miljoen euro verkocht. Was wat we toen deden dan allemaal zo slecht?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234