Maandag 10/08/2020

De ontwijk-manoeuvres van de Evil Superstars

Een interview lezen met de even beminnelijke als grappige Mauro Pawlowski is als fruit uit blik: als je niet beter weet, denk je dat het lekker smaakt. Vandaag dus een blikje fruit in DeMix. Om de smaak van the real thing te benaderen, moet u er zelf de twinkeloogjes, de brede grijnzen en de stembuigingen van Pawlowski bijdenken.

Samen met zijn kompanen Bart Vandebroek, Dave Schroyen, Tim Vanhamel en Marc Requilé vormt hij de Evil Superstars, van wie sinds afgelopen weekend de tweede cd in de winkel ligt, Boogie-Children-R-Us.

Eén ding staat vast. De Evil Superstars zal je nooit van monomanie kunnen beschuldigen. Neem nu Boogie-Children-R-Us: Tom Waits in space ('First Comes Farewell')! Gespannen weemoed ('Song off the Record')! Beck die zich Zappa waant ('If You Cry (I'll Go to Hell)')! Een folksong ('Love Happened')! Een post-Soundgarden-ballad ('Just a Princess')! 24-karaatspop ('It's a Sad Sad Planet')! Prince begeleid door Pas De Deux (of is het Suicide) ('Oh Girl')! Toen waren de uitroeptekens uitverkocht. Met een understatement kan je stellen dat Boogie-Children-R-Us een mooi plaatje is, maar we hadden het wel al eerder in de winkel verwacht.

Pawlowski: "Wij ook hoor. De cd is opgenomen in september, maar de platenfirma heeft belist om hem nu pas uit te brengen. Zij betaalt natuurlijk alles en wil zo weinig mogelijk risico's nemen op marketingvlak. Nu goed, wij doen sowieso door. Of ik al met de volgende plaat bezig ben? Mm, niet echt met de volgende, wel met een andere. We zijn met zijn vijven, we maken allemaal muziek buiten de Evil Superstars, dus we zien wel waar die muziek terechtkomt."

Op het debuut Love is Okay (1996) gingen de songs vaak zeven, acht verschillende richtingen uit, op de nieuwe cd slechts drie à vier. "Ik zou zelf zeggen maar één. Tja, we zijn enkele jaren verder en alles verandert. Ik doe geen moeite om dat tegen te houden."

Een natuurlijke evolutie dus? "Dat weet ik niet. Ik vertrouw dat niet hoor. Waarschijnlijk hebben veel factoren een rol gespeeld. (Blaast) Ach ja, laten we daaraan maar de verzamelnaam 'natuurlijk evolutie' geven."

Feit is dat Pawlowski's songs in een embryonaal stadium altijd al zeer eenvoudig hebben geklonken. Soms ligt het eindresultaat dicht in de buurt, zoals het intimistische 'Love Happened'. Van pakweg 'If You Cry (I'll Go to Hell)' kan je je moeilijker voorstellen dat het liedje op een akoestische gitaar is geschreven. "Nochtans is het ontstaan met de slidegitaar die je nog altijd hoort. Natuurlijk is het niet altijd een akoestische gitaar, soms ook een elektrische die ik in een viersporenopnemer plug en vervolgens overstuur. Het is toch altijd wel ambachtelijk. Nu ja, tegenwoordig is zelfs een sampler al ambachtelijk. Zo zie ik het toch, een cybertintel heb ik nog altijd niet gevoeld. Flink wat nummers van deze cd - 'If You Cry', 'B.A.B.Y', 'I Can't Seem to Fuck Things up', 'Oh Girl', 'Holy Spirit Come Home' - zijn gebaseerd op één riff. 'If You Cry' is wel een wat aparte song die uit heel wat lagen bestaat. Ik hoop dat het overkomt als een nummer van Prince, dat bestaat ook altijd uit veel arrangementen en als je er een van weghaalt, dan is het plots een ander liedje."

'Love Happened' is een wonderbaarlijk simpel juweeltje. "Dat is echt een akoestisch nummer. Een magisch moment in de studio. Ik begon het te spelen en zonder afspraak vielen de drummer en de bassist in. We hadden het nadien nog tien keer kunnen proberen, die spontaniteit hadden we nooit meer kunnen vatten." Je hebt desondanks het gevoel dat Pawloswki flink wat gelijkaardige parels uit zijn mouw kan schudden. Maar een hele plaat in die stijl maken, wil hij niet. "Ik hou dat nooit lang vol. Al mag je ook nooit forceren in de andere richting. Uiteindelijk gaat het niet om de technische kant en wil ik toch op de eerste plaats iets vertellen. En nu ga jij vragen wat. Wel, de mensen dát speciale gevoel geven - wat dat ook moge zijn. (bijna fluisterend) Iets wat ook wel eens seksueel genoemd wordt. Dáár gaat het natuurlijk om. Of het nummer nu uit één riff of tweeduizend riedels bestaat, doet er niet toe."

Met 'Animal Rights' zetten de Evil Superstars je even op het verkeerde been. "Gimme gimme animal rights" zingt Pawlowski en je denkt: verhip, een steunbetuiging aan Gaia. Edoch, al snel blijkt het om het recht om op een dierlijk standje te gaan. Bevat de plaat trouwens een nummer dat niet over seks handelt? Een nadenkende Pawlowski: "Mm, probleem. Misschien de instrumental 'My Little Dead One'. Maar ja, a little death is ook een orgasme. Dat nummer is wel geïnspireerd op een boek over Mexico. Als daar iemand afwezig is, dan noemen ze hem een beetje dood. Toen dacht ik: zo schoon gezegd, dat gebruik moet ik gebruiken."

Put hij wel eens vaker inspiratie uit andere boeken, platen, films... ? "Meestal probeer ik het toch uit Het Leven Zelve te halen en niet uit uitingsvormen door derden. Dat levert meestal de minst interessante ideeën op. Wat op straat komt aanwaaien, is beter bruikbaar, merk ik achteraf altijd." Alle songs gaan gewoon over onze gesprekspartner zelf? "Ja natuurlijk. Ik zou begot niet weten hoe het anders kan. Ik ben eens een conceptplaat over Evita Peron begonnen, maar daar ben ik mee gestopt."

Boogie-Children-R-Us verraadt een grotere aandacht voor het stemmenwerk, wat we volgens Pawlowski volledig op het conto van producer David Sardy (van Barkmarket) mogen schrijven. "De vorige plaat klinkt heel nonchalant. Terecht, als je weet dat ze eigenlijk niet geproducet is. Ik herinner me dat we nog bij Frans Hagenaars hebben opgenomen. Na drie dagen stond alles op de band, Frans wilde er nog verder aan werken, maar wij vertrokken. Na een tijd besef je dat een producer geen overbodige luxe is. Een goeie klank draagt toch veel bij tot een plaat. David Sardy was onze eerste keuze, we zijn superfans van Barkmarket. Die groep heeft ons heel erg beïnvloed. Hij zei meteen ja en heeft heel veel aan de stemmen gewerkt."

Verrassend, want Barkmarket is toch geen groep die het van haar stemmenwerk moet hebben. "Daar ben ik het niet mee eens. Behalve de ongelooflijke bass die in de muziek zit, is toch vooral zijn stem biezonder. Als Alan Lomax nog veldopnamen zou maken, dan zou Davids schreeuw daar niet tussen misstaan hoor. Hij heeft ook de visie van een artiest en niet van een technieker. De beste omschrijving is: David Sardy klopt gewoon."

Bij de naam Evil Superstars denken de meeste mensen meteen aan Pawlowski. Kan hij een reden geven waarom dat een verkeerde gedachte is?

"(met gespeelde vertwijfeling) Een verkeerde gedachte? Ik weet het niet. Ik ben zo'n beetje de leider-slaaf van de rest van de mannen. Als je zanger bent, dan word je automatisch - met een woord dat alleen in het rockwoordenboek staat - de frontman. Ik schrijf dan ook de liedjes, maar wel bijna in opdracht, zo met in het achterhoofd: wat willen jullie zeggen? De algemene toon die onze relatie heeft, bepaalt ons geluid. Aangezien ik de enige was die zich met songschrijverij bezighield - de anderen waren instrumentalisten - heb ik die taak op mij genomen. Later is Tim erbij gekomen en dat blijkt een superbriljante songschrijver te zijn, maar ik heb nu zoiets van: laat mij dit nog even met stijl afmaken en dan gaan we de volgende fase in. Ik bedoel niet splitten, gewoon iets anders doen. Ik zie mij nog in de begeleidingsband van Tim spelen en dat is geen valse bescheidenheid."

Hoelang ziet hij zich nog voortdoen? "Oh, de rest van mijn leven. Maar je zit wel met beperkingen. Je hebt een band, je tekent een platendeal en om de twee jaar breng je een cd uit waarrond het dan allemaal draait: dat is mij te beperkt. De rest van de groep vindt dat ook. Dat weet je natuurlijk niet als je begint. Nu ja, dat is een les voor de volgende keer."

Pawlowski is inderdaad wel eens de onzichtbare begeleider, zoals soms bij Kiss My Jazz. Dan speelt hij aan de rand van het podium gitaar, weg van de spotlights. "Ja, of zoals in Mitsoobishy Jacson waarvoor ik met Peter (Houben van Nemo, CV) samenwerk."

Mitsoobishy Jacson, verwant aan Yo La Tengo en Guided By Voices, bracht een paar jaar geleden het onterecht verwaarloosde Nougat in Koblenz uit. Komt er een vervolg? "Normaal hadden we deze week liedjes geschreven, maar ik moest per se met de pers lullen. Volgende week dan maar. Peter heeft wel al een werktitel: Alfonso Schicksal. Echt."

Over andere groepen gesproken: speelt hij nog in balorkesten? "Neen. Daarover vertellen is wel erg exotisch, maar eigenlijk was het vaak geen lolletje. Of ik er iets geleerd heb? Ja, de Wondere Wereld der Volwassenen. Een beetje techniek ook, zo van: ah, dat is nu die beruchte techniek die een muzikant hoort te ontwijken. En dat een mens feest nodig heeft natuurlijk."

In 'Have Been Wrong before' zingt Pawlowski "I've been down before in the name of rock'n'roll." Heeft hij eigenlijk al veel mispeuterd met de muziek als excuus? "Goeie vraag, want dat is wel zo, maar in de omgekeerde zin van wat je zou vermoeden. Ik heb zo meer het gevoel van: ik heb het verprutst, want ik ben te laf geweest. Ik bedoel niet dat ik per se met twee crackcapsules achter mijn kiezen in een harem moet duiken, zeker niet. Alleen is er dat gevoel dat ik zó verkeerd bezig ben, dat ik het dan maar beter heel fatsoenlijk kan verprutsen, mij er volledig suïcidaal moet opwerpen. Dat is te straf uitgedrukt, maar ik heb een heel groot vermoeden dat ik de bal aan het misslaan ben. Daar gaan trouwens veel van de liedjes over. Voor alle duidelijkheid: ik bedoel dit niet als een tragische zaak, (imiteert de stem van een tekenfilmpersonage dat van een rots tuimelt) ah, ik heb het verprutst. Ik bedoel het als de doodnormaalste zaak van de wereld, gewoon op een dagelijkse manier, een kop koffie bij de hand en jezelf comfortabel voelend, zeggen: ik denk dat ik het onwaarschijnlijk verprutst heb. Mijn troost is dat ik dat van iedereen vind. Snap je?"

Niet helemaal. Het verprutsen, de bal misslaan: het blijft cryptisch. "Duidelijker kan ik het echt niet stellen. Het is, denk ik, een religieus gevoel. Er zijn al honderduizend genialere pogingen geweest om een religieus gevoel te omschrijven, dat ik er niet ga aan beginnen. (doet dat dus toch) Ik bedoel daarmee: verkeerd zijn op een religieuze manier. Elke ochtend je ogen opendoen en als deel van je leven aanvaarden dat je bij gratie van al die falingen bestaat. Duidelijker kan ik het niet stellen."

Is muziek dan een middel om dat gevoel uit te drukken of net om eraan te ontsnappen?

"In plaats van ontsnappen zou ik het woord ontwijken willen gebruiken. Als artiest ben ik heel erg bezig met het ontwijken der dingen. Zoals bijvoorbeeld het ontwijken van alle momenten die geen liefde bevatten. Dat is een dagtaak, een levenswerk. (lachend) Toevallig ben ik dan ook nog een hardrocker. Die combinatie: ik weet het niet, hoor. Hopelijk wordt het iets."

Christophe Verbiest

Boogie-Children-R-Us is uit op Paradox en wordt verspreid door PolyGram.

Vrijdag spelen de Evil Superstars op het Viva Velinx Festival in De Velinx in Tongeren (zie ook Agenda). Ze openen de hoofddag van Rock Torhout (zaterdag 4 juli) en Rock Werchter (zondag 5 juli).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234