Donderdag 02/04/2020

De ontdekkingsreizigers van de popmuziek

radiohead in vorst nationaal

rockHHHHI

Er zijn weinig groepen die zulke extreme reacties uitlokken als Radiohead. Met uitzondering van Massive Attack is geen enkele andere band er ooit in geslaagd om met zo'n grillige, complexe en vaak ondoorgrondelijke muziek zo'n groot publiek aan te spreken, en haast tegen wil en dank uit te groeien tot een van de populairste acts van haar tijd. Ook in Vorst Nationaal roeiden Thom Yorke en z'n metgezellen dinsdagavond koppig tegen de stroom in.

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Met Hail To The Thief brachten de Oxford Five een paar maanden geleden hun zesde cd uit, waarmee ze na twee eigenzinnige, volstrekt acommerciële platen weer voor een conventioneler geluid opteerden. Al blijft 'conventioneel' in het woordenboek van Radiohead natuurlijk een relatief begrip. De nummers die volgens een traditionele songstructuur tot stand zijn gekomen, blijven ook nu weer op één hand te tellen, en als de muzikanten met elektronica en samplers beginnen te experimenteren, kost het hen flink wat moeite om zich nadien weer enigszins in te tomen. Radiohead is zowat de ontdekkingsreiziger van de popmuziek en gaat - een beetje zoals de Starship Enterprise destijds - op zoek naar gebieden waar niemand ooit eerder is geweest. Melodieën zwenken van de ene donkere uithoek naar de andere, ritmes knetteren alle kanten tegelijk uit, en refreinen worden vermomd tot ze nog nauwelijks herkenbaar zijn.

Het concert in Vorst diende zich aan als één lange trip waarbij de wegenkaart al door het raam werd gekieperd nog voor de motor goed en wel gestart was. Opener 'The Gloaming' gaf al aan dat er de volgende twee uur weinig binnen de lijntjes zou worden gekleurd. De enige melodie die het nummer vooruit stuwde, was de zanglijn van Thom Yorke. Ondertussen orkestreerde de rest van de groep met ware doodsverachting een soort chaos waar je onmogelijk onverschillig bij kon blijven. Alsof elk groepslid zijn radio op een andere zender had afgestemd waar dan plots, als bij toeval, haast simultaan hetzelfde nummer werd gedraaid. Yorke zong zichzelf in trance, en ging soms zodanig in zijn rol op dat hij prompt van de toonladder kletterde. Dat hinderde niet echt, want nummers als '2+2=5', 'Sit Down. Stand Up' en 'Myxomatosis' werden vertolkt met de intensiteit van een ter dood veroordeelde die de eerste elektriciteit door zijn lijf voelt stoten, en ook het suïcidale 'Climbing Up The Walls' voelde aan alsof er een strop rond je nek werd gelegd. Of het mooi was, blijft een vraag waar we ook nu nog niet uit zijn. Maar dat dergelijke songs je bloed sneller deden stromen, stond niet ter discussie. Regelmatig zakte Radiohead even af in haar verleden, en werd je eraan herinnerd dat de groep wel degelijk wist hoe traditionelere rocksongs in elkaar zaten. 'Just', waarbij gitarist Jonny Greenwood zodanig tegen het nummer aanbeukte dat het wel leek of hij snaren op een stormram had gespannen, kreeg een ronduit verpletterende versie mee. En de manier waarop 'Exit Music (For A Film)' zich ontplooide van een akoestisch miniatuurtje tot een grootse geluidskathedraal, greep eveneens naar de keel. 'Sail To The Moon', met Yorke op piano, hield het midden tussen Scott Walker en The Shadows, 'Lucky' herinnerde aan het majestueuze moment dat je de opkomende zon door de ochtend ziet breken, en 'Karma Police' kreeg - meegeschreeuwd door tienduizend mensen - iets van een stadionhymne. Intimiteit scheppen in een grote betonnen bunker, het blijft een opdracht die slechts weinig groepen tot een goed eind brengen. Maar met net zoveel gemak ontpopte Radiohead zich tot een techno-act die, middels verschroeiende songs van het type 'The National Anthem' en 'Idioteque', Vorst Nationaal tot een discotheek verbouwde, waarbij het publiek even ongecoördineerd met lijf en leden schudde als Yorke zelf. De nerveuze stroboscoopbelichting zorgde bovendien voor een extra dimensie. Je kreeg de indruk dat je in het oog van een storm stond en elk moment zélf van je sokken kon worden geblazen. Als het concert in Vorst dus al iéts minder indrukwekkend was dan dat in Werchter onlangs, lag dat vooral aan het feit dat het verrassingseffect dit keer een beetje minder meespeelde. Maar laat er verder geen twijfel over bestaan: Radiohead was nooit minder dan goed, en vaak beter dan briljant. Everything in it's right place, kortom.

WIE Radiohead WAAR & WANNEER dinsdag 11 november, in een uitverkocht Vorst Nationaal

Het concert vormde één lange trip waarbij de wegenkaart al door het raam werd gekieperd nog voor de motor goed en wel gestart was

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234