Donderdag 22/04/2021

De ondraaglijke lichtheid van de orkaan

GENT l The River in Reverse, de plaat die de twee levende legenden opnamen in de nasleep van de orkaan Katrina, is inmiddels twee jaar oud, maar Toussaint en Costello kunnen het kennelijk zo goed met elkaar vinden dat de tournee van toen nog een verlengstuk krijgt.

DOOR BART STEENHAUT

In Gent hadden de twee bovendien een fantastische groep om zich heen geschaard met glansrollen voor pianist Steve Nieve, de vierkoppige toeteraars van The Crescent City Horns én gitarist AB Brown. Samen bouwden ze een indrukwekkend feestje waarbij hun gezamenlijke cd weliswaar centraal stond, maar toch ook ruimte overbleef voor hoogtepunten uit de afzonderlijke repertoires van de twee vrienden.

Al van bij opener 'Wonder Woman' voelde je dat er magie in de lucht hing: de band stond op scherp, de vingers van Toussaint dansten pirouettes over zijn klavier en Costello - grijze stoppelbaard, zwarte zonnebril - zong met de bezieling van een oude soulman. En het swingde als de navel van een buikdanseres.

Een compleet in de sound van New Orleans ondergedompeld '(I Don't Want to Go to) Chelsea' gaf aan dat de groep nogal wat Costelloclassics had herkneed tot ze helemaal pasten in de rest van het repertoire. Precies daardoor werd je zelfs als doorgewinterde fan verrast door nummers die je al jaren achterstevoren kon meezingen.

De groep hield een hoog tempo aan, brieste en bruiste als een uit zijn voegen gebarsten straatfeest en ook wanneer Toussaint de microfoon even overnam, zoals in het sprankelende 'A Certain Girl', verslapte het tempo niet. 'Freedom for the Stallion' en 'Who's Gonna Help Brother Get Further?', twee nummers over de rassenproblematiek in de Verenigde Staten, klonken furieus maar gek genoeg toch lichtvoetig. Toussaint was als altijd tot op het ontroerende af bescheiden en bleef zelfs wanneer hij de gensters uit zijn piano speelde minzaam glimlachen.

Na een indrukwekkende set volgde nog een dik uur bisnummers. Een uitgebeend 'I Want You' toverde in een handomdraai een krop in de keel, het verbluffende 'Alison' loodste het van Smokey Robinson geleende 'Tracks of My Tears' binnen en net toen je dacht dat de finish in zicht was, stak de groep nog een tandje bij en jasten ze er in een sneltreinvaart nog gauw een stuk of wat hits door. 'Clubland', 'I Can't Stand Up for Falling Down' en het bezwerende 'Yes We Can Can' gingen in elkaar over als waren het kleuren van een regenboog.

New Orleans lag zaterdag twee en een half uur lang in Gent. Nooit gedacht dat een orkaan zulke aardrijkskundige verschuivingen teweeg kon brengen.

Met de bezieling van een soulman zong Costello zijn eigen classics, die zo herkneed werden dat ze zelfs doorgewinterde fans verrasten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234