Zaterdag 27/02/2021

'De nieuwe man is zo passé als iets. Er zijn vooral nieuwe vrouwen'

Nee, ze wilden eerst geen interview geven. Toch niet als koppel zeker! De reden was angst voor wat zij noemen 'het Nicole en Hugo-syndroom'. Lieve Blancquaert en Nic Balthazar - 'Mr. en Mrs. Perfect' noemen ze zich smalend - praten uiteindelijk toch, op de ochtend van Nics theaterpremière Niets is alles wat hij zei en Lieves laatste De laatste show. Op hun manier. Ze geven vrolijk prikken, zijn ontroerd, zijn het gloeiend eens of oneens, lachen met elkaars grappen en verbale vondsten, ze jennen en strelen. Het is hun manier van houden van.

Marijke Libert / Foto Stephan Vanfleteren

'Papa, we willen niet met het karretje maar met de auto naar oma en opa", pruilen Boris (6) en Martha (8) Balthazar. "De auto maakt de wereld vuil. Het karretje maakt 'm mooi", zegt pa, die intussen rugzakjes vult en jassen dichtknoopt. Boris kijkt rond, met de koel-gereserveerde blik van de echte métallo die een stakingspost bemant aan de poorten van de Sidmar. Rond de kleuterkop is piraatgewijs de felrode foulard van 'ABVV Metaal' gedrapeerd. De aansporing tot solidariteit met de werkende klasse begint vroeg ten huize Blancquaert-Balthazar.

Lieve haalt de schouders op. "Daar moet je niets achter zoeken. Vorig jaar tijdens de 1-meistoet heeft Boris die sjaal gekregen van een militant. Hij heeft hem pas teruggevonden tussen zijn spullen en weigert nu al drie dagen die doek van zijn hoofd te nemen. Hij vindt dat schoon, zegt hij." Nadat Nic het nageslacht richting gouverneurswoning, tijdelijke crèche tijdens de paasvakantie, gefietst heeft, kan het gesprek beginnen. Onvermijdelijke openingsvraag: verklaar dat Nicole en Hugo-syndroom eens.

Lieve: "Wij zijn tegen dat plakkerige gedoe, tegen dat symbiotische 'niet zonder elkaar kunnen bestaan' en vooral tegen het bekend zijn als bekend koppel."

Toch verwijzen jullie in interviews graag naar elkaar.

Lieve: "Omdat we daar constant vragen over krijgen, tiens."

Nic: "Ken je die mop: 'Wanneer weet je dat een vrouw iets intelligents gaat zeggen? Als haar zin begint met 'Mijne man zegt dat...'." (beiden schaterlachen)

Er zijn nog bekende koppels die met die last leerden leven.

Nic: "Ja, zoals Nicole Kidman en Tom Cruise. Dat is ook niet goed afgelopen, naar het schijnt."

Lieve: "Het is vooral Nics hoofd dat bekend is. Ik kom nu meer op televisie, maar toch heb ik de indruk dat ik een minder opvallende kop heb."

Je bent ook al een vrouw van over de veertig, wie kijkt daar nog naar om?

Lieve (gespeeld boos): "Nee, mijn beste, het ligt 'm in je houding. Sommige vedetten spelen dat graag, ze exploiteren hun zogenaamde bekendheid."

Nic: "Ik heb ooit gezien hoe Jean-Claude Van Damme in Cannes opzettelijk met vier bodyguards naar het paleis ging, om er zeker van te zijn dat hij zou worden omstuwd door de menigte waartegen hij zich zogezegd moest beschermen. Vreemd hoor. Wat is dat overigens, bekend zijn? Ik ben al vier keer bekend en weer onbekend geweest, uitgevonden en daarna weer verloren gelegd."

Jij minimaliseert de dingen graag, Nic. Vorige week tijdens een interview met Friedl' Lesage over theater en film zei je: 'Ach, ik ben maar een professionele amateur'. Lieve verstopt zich minder, komt fermer naar buiten in De laatste show.

Lieve: "Dat zit in mijn genen, ik ben een felle. Nic verstopt zich niet, maar hij heeft wel meer de neiging om alles te relativeren."

Nic: "Wat zijn we meer waard dan iemand die prachtige kasten maakt of als verpleegster of kleuterleidster mensen liefdevol begeleidt? Wat ik hier zeg is misschien te melig en te politiek correct voor woorden, maar wie denkt dat hij in de wereld meer is dan de onmondige rest is een asshole."

Lieve, op televisie komen zag jij aanvankelijk niet zitten. Met welke argumenten ben je over de streep getrokken?

Lieve: "Met het argument dat het mogelijk werd de boodschap die je ergens in jou voelt uit te dragen. Wat Annemie (Struyf, ML) en ik vertellen klinkt misschien grappig, maar daaronder ligt een grote tristesse."

Wat maakt jou dan triestig?

Lieve: "De manier waarop gekeken wordt naar ouder worden. We willen die visie ontkrachten en verpakken dat in een luchtige boodschap, maar de ondertoon is, tja, grote droefenis. Wij merken intussen welk effect onze tussenkomsten hebben, niet zozeer bij veertigers maar bij vrouwen die een stuk ouder zijn. Onze grootste fanclub bestaat uit zestigers. Zij herkennen nog veel meer wat wij aankaarten. Wij voelen het maar tot aan ons knieën, zij voelen het helemaal. Door onze interventies durven ze de zaken eens om te draaien en ook te denken: inderdaad, waarom zouden we na veertig jaar gelukkig zijn ineens veertig jaar ongelukkig moeten worden? Sommige vrouwen lukt het om die switch te maken."

Is het bij jou gelukt, Nic, toch ook een frisse veertiger?

Nic: "Nog niet. Mensen zeggen mij soms: 'Hoezo, Nic, gij zijt toch al veertig?'. 'Nee', antwoord ik dan, 'ik heb een oude vrouw. En een van de belangrijkste dingen die zij in haar leven heeft gedaan is ne jonge vent pakken'."

Lieve is al twintig jaar een topfotografe in Vlaanderen. Wat is het verschil tussen voor en achter een camera staan?

Lieve: "Het tweede is moeilijker. Ik herinner me nog het gevoel toen ik als twintigjarige voor de eerste keer een camera aan mijn lichaam hing met de bedoeling na mijn studie echt als fotografe te gaan werken. Die stap zetten, mijn camera uit de tas durven te halen en daarna fotograferen wat ik zag, was de grootste stap die ik in mijn leven ooit zette. Stel je voor dat jij morgen in een situatie komt waar miserie of intens verdriet heerst en uitgerekend jij de persoon bent die dat vast moet leggen. Ik had het al gewoon op straat, of als ik bij het maken van een portret moest vragen op een bepaalde manier te gaan zitten. Die daad, om met mijn toestel iets te doen ten opzichte van iemand anders, dat was echt moeilijk. Daarbij vergeleken is voor een camera gaan zitten, zoals op de televisie, niets. Intussen is dat wel geëvolueerd. De fotocamera is een stuk van mijn lichaam geworden."

Nic: "Mensen die met een zeker gemak op televisie komen, zijn mensen die tevoren in hun eigen omgeving al in de schijnwerpers liepen, denk ik. Mark Uytterhoeven zal vroeger op school niet de bedaarde jongen zijn geweest die stilletjes in een hoekje zat. Lieve was op de academie al een vrouw die opviel, door haar manier van zijn, haar présence. Je hebt mensen die heel natuurlijk de aandacht trekken."

Hoe zat dat bij jou, Nic, was jij een flamboyante knaap?

Nic: "Ik was misschien niet de jongen die zich tussen de stenen verborg. Ik zat op het atheneum aan de Voskenslaan tussen 1.600 man. Een groot levend publiek, hoor..."

Dat als de Rode Zee voor jou openging?

Nic (lacht): "Ik was de voorzitter van de leerlingenraad, en dat zorgt ervoor dat mensen over jou gaan praten. Het milieu waarin ik opgroeide, heeft natuurlijk ook een bepaalde rol gespeeld. Toen ik naar de middelbare school ging, gaf mijn moeder er les; toen ik naar de universiteit ging, was mijn vader er prof. Uiteraard werd daarover ook geroddeld. Ik had het allemaal voor niets gekregen, dat soort dingen. Later werd die vader van mij ook nog eens gouverneur. Nu, uitgerekend dat is tegelijk mijn redding geweest. Ik wou geen 'zoon van' zijn, ik heb gevochten om mijzelf te worden."

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen, in welke fase van jullie carrière?

Lieve: "De allereerste keer dat wij elkaar ontmoetten, was toen ik een portret van hem moest maken voor Weekend Knack. Ik was toen ongeveer zevenentwintig."

Nic: "Het verhaal is mooi en waar: ik was altijd al een fan van Lieves foto's. Ik was de jongen die De Morgen en later de Knack openvouwde, zijn hand op de foto-onderschriften legde en dan tegen zichzelf zei: is die foto van Lieve of niet?. Ik herkende haar stijl feilloos. Het was mij steeds een raadsel hoe zij erin slaagde de mensen op haar foto's zo stralend te tonen. Op de redactie van De Morgen had ik zelf nog als jong medewerkertje rondgelopen en af en toe - zoef - een blonde flits zien passeren, en dat had mij niet onberoerd gelaten. Op een dag rinkelde de telefoon en werd in mijn oor geblazen (spreekt heel snel): 'Hallo, Lieve Blancquaert, fotografe, ik moet een portret komen maken van u'. We spraken af in de Brusselse Archiduc."

Lieve: "Hij had geen geld bij, dat herinner ik me nog."

Nic: "Lieve nam haar toestel en zei: 'Kijk naar mij', en later: 'Gij kunt dat wel goed'. Toen wist ik waarom iedereen er zo mooi op stond, op haar foto's. Ze gaf haar modellen deze waarde mee: 'Gij kunt dat goed'. Ze kan haar modellen zitten uitvijzen waar ze bij zitten. Ik ben nogal makkelijk uitwisbaar. Kortom, ik was weg van haar."

Lieve: "Pas op, onze relatie is toen niet begonnen. Dat was pas jaren later, we zullen maar zeggen... door omstandigheden."

Jullie hadden toen beiden een andere relatie.

Nic: "Maar toch, er was iets blijven hangen."

Lieve: "Ik heb tegen toenmalig hoofdredacteur Pol Moyaert gezegd: 'Naar zo'n gast moet je mij toch niet te veel meer sturen'. Ik was ook weg van Nic. Er heerste een seksuele spanning vanaf het eerste moment. Maar er moest in onze levens nog veel gebeuren."

Heb je die eerste foto nog, Lieve?

Lieve: "Nee, ik hou die rommel niet goed bij."

Nic: "Rommel! Hoor je dat?"

Lieve (onverstoord): "Ik herinner me dat ik die eerste keer al dacht: dat is er een van de club van de ware gasten. Ik geloof niet in de ene echte ware. Ik denk dat er op de wereld een paar ware rondlopen. Het is een kwestie van een scharnier, een moment te vinden waarop de ontmoeting met die bepaalde ware effectief lukt. Bij ons was dat zeven jaar na de eerste ontmoeting."

Hoe begin je aan een relatie met iemand die niet in de enige echte gelooft, Nic?

Nic: "Ik vind dat heel mooi gezegd van Lieve. Kijk, ons leven wordt voor negenennegentig procent door toeval geregeerd, en één procent is wat Hugo Matthysen zo prachtig 'actief aanmodderen' noemt. Het is dus zaak om actief het toeval bij te sturen."

Als jullie een symbiotische relatie, het Nicole en Hugo-syndroom, niet voorstonden, wat was dan wel hét model van relatie?

Lieve: "Wij hebben daar niet over nagedacht, wij zijn er ongelooflijk wild ingevlogen. Na acht dagen gingen we samenwonen en bijna meteen begonnen we kinderen te maken."

Dat ruikt naar: ik ben verliefd geworden op de vader of de moeder van mijn kinderen. Toch ook een cliché?

Lieve: "Op het gevaar af helemaal melig te worden... Ik was dertig toen ik Nic écht leerde kennen. Ik kwam uit een gescheiden gezin met een afwezige vader. Ik had ooit voor mezelf beslist: als ik voor een bepaalde man kies, moet ik er honderd procent zeker van zijn dat hij een goede vader zal zijn. Toen ik naar hem keek, wist ik het: al doet hij mij over tien jaar de duvel aan en pakt hij een andere vrouw, hij zal altijd een papa blijven. Ik denk echt dat vrouwen daarover meer zouden moeten nadenken, dat de vragen die ze zichzelf over hun partner stellen niet alleen mogen behoren tot de categorie 'is dit hier wel de meest romantische gast in mijn bed?' of 'zal hij genoeg champagne, juwelen en lingerie mee naar huis brengen?' maar ook tot die van 'zal hij zich gepast van zijn taak als opvoeder kwijten?'. Nu, tussen haakjes, met dat romantisch in bed en zo is het bij ons ook zeer oké, hoor."

Nic, voelde je het niet aan als een druk dat je naast minnaar ook de gedroomde donor werd en de vaderlijke steunpilaar voor de op te voeden kroost?

Nic: "Heel plezierig vond ik dat. Ik ben van weinig dingen in mijn leven zeker geweest behalve van dat ene: ik wist als manneke van negentien al dat ik een goede vader zou worden. Dat is overigens redelijk gemakkelijk. Het is alleen moeilijk in de zin van: op tijd komen, altijd de boterhammen meegeven, alsook de juiste drankjes. Dat is redelijke spitstechnologie, en in dat opzicht loop ik niet altijd een foutloos parcours."

Lieve: "Er zijn er hier in huis al een paar zonder onderbroek naar school gegaan."

Nic: "Maar het enige wat je écht fout kunt doen is hen te weinig graag zien. Blijkt uitgerekend dat het enige talent te zijn dat ik bezit: ik zie ons gasten veel te graag en dat is nog amper genoeg. Er zijn zo veel generaties fout opgevoed in liefdeloosheid. Vroeger werd gezegd, van in het begin als je met jouw baby bezig was: 'Ge moet ze niet te veel bij u pakken, of er te veel mee kadollen. Ge gaat ze verwennen, ge maakt daar vodden van'. Terwijl ongeveer alle goede pedagogen het over één ding eens zijn: geef uw kinderen waarde, toon ze dat ze schone mensen zijn en toon dat door ze gewoon graag te zien, altijd. Begin niet aan uw pedagogie op het moment dat de kinderen het fout hebben gedaan, maar op het moment dat ze het eens goed deden. Die truc is zo simpel. Als uw kinderen één keer hun kamer hebben opgeruimd, terwijl ze dat daarvoor duizenden keren niet deden, wel... voor die ene keer moet je gewoon een buurtfeest organiseren (lacht luid)."

Hebben jullie als opvoeders een andere rol?

Lieve: "Jawel. Ik ben als moeder heel erg zoals ik ben, emotioneel en direct. Ik word misschien vijf keer per dag kwaad, maar het heeft niets te betekenen. Ik zie onze kinderen al doen (slaat ogen op), zo van: 'Ach, daar heb je ons ma weer'. Ik vind dat niet erg. Ik ben goed in die rol. Ik ben goed in het zeuren over het feit dat de veters van de schoenen nog niet dicht zijn. Nic kan zich daarover niet druk maken en dat is goed. Er moeten verschillen zijn. Ik denk wel veel na over die soms overdreven manier van reageren en stuur me regelmatig bij. Ik excuseer me ook bij mijn kinderen als ik voel dat ik weer eens onterecht ontploft ben."

Jullie zijn wel vrij veel weg, Nic op reis voor Vlaanderen Vakantieland en Lieve 'op avontuur'. Wat heeft dat voor gevolgen thuis?

Lieve: "Ik heb niet het gevoel dat onze kinderen daar last van hebben. Bovendien is er de moeder van Nic. Zij vormt de derde pijler van ons gezin, en zonder haar zorg voor de kinderen zou het allemaal niet zo gemakkelijk lukken."

Nic: "De theorie waaraan we ons optrekken, is dat gelukkige ouders gelukkige kinderen maken. Als wij de dingen kunnen blijven doen die we noodzakelijk vinden, plukken onze kinderen daar uiteindelijk ook de vruchten van. We zijn geen hollende ouders die de kinderen na een vluchtige kus bij school afzetten en net op tijd weer afhalen om ze in bed te stoppen. Onze af- en aanwezigheid is als een aan-uitschakelaar. Mama is weg? Goed, dan is het papafeest. Papa is weg? Dan is er een intensere sfeer tussen de mama en de kinderen."

Lieve: "Als de andere thuiskomt, wordt er altijd een welkomstparty georganiseerd en is het weer vollen bak. Ja, er wordt wat afgefeest bij ons thuis."

Nic: "Ik heb er nood aan om niet alleen de vader te zijn, maar ook nog af en toe de avonturier of de onnozele teenager die om zeven uur 's morgens thuiskomt met een stuk in zijn voeten. Ik vind het fantastisch dat ik geen van die rollen heb moeten opgeven om vader te worden, en Lieve evenmin om moeder te zijn."

Ik heb wel vernomen, Nic, dat je het heel lastig had met Lieves vertrek naar Afghanistan een dik jaar geleden, een avontuur dat zijn neerslag vond in het boek Insjallah, mevrouw.

(Nic blaast)

Lieve: "Ach, elk vertrek is altijd weer een beetje moeilijk."

Nic (fel): "Hola, maar hier was er een groot verschil. Afghanistan is goed afgelopen, maar helemaal zonder gevaar kon je die onderneming niet noemen. Enfin zeg. Wat wil men vooral niet in Afghanistan? Dat een vrouw zich gaat emanciperen. Waar gaat het project over waarvoor Lieve en Annemie zich hebben geëngageerd? Over emancipatie. Mijn bewondering voor hun onderneming is torenhoog, echt waar, maar het neemt niet weg dat wat zij daar deden fucking gevaarlijk was. Dat is de weerstand gaan organiseren in tijden van bezetting. Kortom, ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn leven als in die periode." (Lieve schudt met het hoofd en glimlacht)

Nic: "Komaan, en dan bellen ze mij eens triomfantelijk in het midden van hun avontuur daar met de boodschap: 'Je moet je geen zorgen meer maken, we zitten momenteel bij het leger'. Terwijl ik voor mij zo ongeveer het krantenartikel had liggen waarin stond dat pas was ontdekt dat alle raketten gericht bleven op de legerbasissen en op Kaboel. Geef toe..."

Ook gouverneur Balthazar was bijzonder ongerust. Wij interviewden hem over zijn emeritaat op de dag dat Lieve uit Afghanistan terugkwam, en hij was bijzonder onrustig.

Lieve: "Ik denk dat hij altijd een beetje kwaad is op mij als ik zulke tochten onderneem. Hij vindt het niet verantwoord."

Nic: "Toen ik in Algerije zat, was mijn vader daar ook heel zenuwachtig over. Ik had nog gezegd: allee zeg, waar ik zit, is 2.000 kilometer verwijderd van de dichtste plek waar ooit een bomaanslag gebeurde. Nu, korte tijd nadat wij onze trip gedaan hadden, bleek dat uitgerekend op dat traject die twintig Duitsers verdwenen. Wij reden verdorie met dertien gendarmes achter ons aan, een absurd beeld."

Lieve (lacht): "En dat voor Vlaanderen Vakantieland."

Dat klinkt, met permissie, een beetje denigrerend, Lieve.

Nic: "Aha. Heb jij die ondertoon ook opgemerkt?"

Lieve (herstelt zich): "Ik bedoel het uiteraard zo niet. Ik bedoel dat je uitgerekend in een reisprogramma van de VRT Vlamingen stimuleerde om naar die plek te gaan. Dat was nadien, in het licht van de wrede gebeurtenissen, nogal hilarisch." Nic: "Ik moet toegeven dat ik soms jaloers ben op Lieve en Annemie, dat zij dergelijke plannen maken en kunnen uitvoeren. Ik ben met veel plannen bezig. Ik probeer nu al een tijdje de VRT te stimuleren om in de plaats van benefieten als Kom op tegen kanker een programma over ontwikkelingssamenwerking te maken, dat aandacht voor andere culturen kan genereren. Iedereen vindt het een tof plan, maar intussen blijft men gaan voor de benefieten voor onszelf. Opkomen tegen kanker is belangrijk, maar opkomen voor degenen die niet kunnen opkomen voor zichzelf evenzeer."

Wat bij jullie beiden aan de grondslag ligt, is een groot engagement. Voor Lieve richt zich dat momenteel op vrouwenrechten, bij Nic is het gericht tegen de oorlog, tegen dierenmishandeling, tegen de globalisering.

Lieve: "Het is heel belangrijk dat we dat beiden hadden. Ik kan niet goed om met mensen die totaal gevoelloos blijven voor alles wat er gebeurt, die niet meer in beweging te krijgen zijn voor bepaalde doelen en dan maar de grote uitspraak bovenhalen: 'Dit is toch maar een druppel op een hete plaat'. Dan denk ik altijd: het zal maar die druppel zijn die op het hoofd van jouw kind valt. Ik ben van kindsbeen af zeer idealistisch geweest. Nic was nog meer geëngageerd, geloof ik. Hij kan zich veel bozer maken dan ik."

Nic: "Wij hebben thuis leren betogen voor we leerden lopen."

Jij leent ook letterlijk je hoofd uit op grote affiches, tegen de verrechtsing en tegen de oorlog.

Nic: "Dat houdt een gevaar in, die exposure. Ik voel dat een aantal mensen mij beschouwt als 'het meneertje dat de witte ridder wil spelen'. Ik snap het ergens wel, maar ik hap toe omdat ik vind dat ik zulke dingen móét doen, en dus sta ik links en rechts op een affiche. Terwijl er mensen zijn die zich hun hele leven lang consequent inzetten voor één ding, maar daar nooit op aangesproken worden. Mensen bijvoorbeeld die in Poverello van zeven uur 's ochtends tot een kot in de nacht eten gaan uitdelen. Tja, dan begrijp ik wel eens dat over mij wordt gezegd: diene gast daar, hij zit daar maar in zijn schoon herenhuis aan de Muinkkaai, te zeggen van: 'Ik ben tegen de honger in de wereld'. Anderzijds blijf ik tegen die frustrerende opmerkingen van 'er is niets aan te doen'. Iedereen weet dat we hier over zeventig jaar niet meer zitten als we voortdoen zoals we bezig zijn, zelfs het Pentagon heeft dat becijferd. Niet in een engagement stappen is hetzelfde als met oogkleppen aan fluitend het einde van de wereld tegemoet lopen. Het is zoals die prachtige running gag uit de film La Haine van Mathieu Kassovitz, over een man die uit een flatgebouw van dertig verdiepingen valt en ter hoogte van de twaalfde verdieping zegt: 'Kijk, tot hiertoe gaat alles toch goed?'."

Lieve, waarom is bij jou dat engagement voor vrouwenthema's zo uitgesproken geworden?

Lieve: "Vrouwen en kinderen blijven de zwakste en kwetsbaarste mensen in deze wereld, en het is misschien simpel, maar daarvoor wil ik wel gaan."

Nic: "Stel je eens voor dat er een land in de wereld zou bestaan waar mannen hetzelfde wordt aangedaan als de vrouwen in Afghanistan. Hoe lang zou het duren voor hele legers dat land binnenvallen, belegeren en met geweren in de aanslag roepen: 'Dat moet hier gedaan zijn!'? Gebeurt dat in Afghanistan? Welnee, en daar heb ik het verdorie ook lastig mee."

Hoe ver gaat jullie engagement? Zou je dat ter plekke tonen of uitschreeuwen?

Lieve: "Ginds niet, ik heb geen zin om mijn leven daar in gevaar te brengen. Maar hier doe ik dat wel. Via televisie, en in lezingen die ik geef over Afghanistan. Daarnaast doe ik het door nogal direct te reageren op onrechtvaardige dingen die rondom mij gebeuren. Op die manier breng ik mijn leven ook in gevaar. Ik stond laatst voor de rode lichten aan de Zuid en zie voor mij hoe een man in zijn eigen wagen zijn vrouw begint af te ranselen. De mannen in de auto's errond keken de andere kant uit. Nu, ik ben woedend uitgestapt en rukte de deur open. Onmiddellijk greep die man me bij de kraag en riep hij: 'Moet ik u ook ne keer bewerken?'. Ik stond te trillen op mijn benen, maar ik had nog net de guts om te zeggen: 'Manneke, ik heb uw nummerplaat, ik bel nu direct de politie.

"Ik weet ook wel dat ik voor hetzelfde geld een mes in mijn buik geplant kon krijgen, maar dat realiseerde ik me pas nadien. Op het moment van de feiten móét ik iets doen, het is sterker dan mezelf. Ach Nic, had jij het meegemaakt, je had op die kerel zijn muil geslagen. Maar jij kunt dan ook boksen, natuurlijk."

Waarom boks jij, Nic?

Nic: "Om voor mezelf de angst te durven overwinnen. Hoe snel gaat onze hartslag niet naar omhoog als wij in situaties komen waar moed voor nodig is? Dat heeft niet altijd met fysieke confrontaties te maken, meestal niet zelfs. Angst vergalt ons leven. Boksen leert je een en ander op te vangen. Ook letterlijk. De eerste keer dat je zo'n tater op je kop krijgt, geeft dat een zeer raar gevoel. Ik leerde tevens dat het cliché van de 'stalen vuisten, peperkoeken harten' klopt. Je ziet in de ring mannen die hun machogedrag niet kunnen wegsteken, maar die buiten de ring bijzonder zacht in het leven staan. Er is moed nodig om zacht te zijn. Als je de moed hebt om jouw defensie te laten zakken, ben je pas sterk. De gevaarlijkste situatie is die waarin je de armen openspreidt en letterlijk ongedekt staat."

Waaruit we moeten besluiten dat Nic een zachte, moedige man is. Is dat hetzelfde als de nieuwe man over wie we het nu al een decennium hebben?

Nic: "De nieuwe man is zo passé als iets. Ik ben dus een oude nieuwe man. Er zijn vooral nieuwe vrouwen. Mijn moeder was de eerste dolle Mina, de eerste geëmancipeerde vrouw die twee zonen heeft grootgebracht die het absoluut normaal vinden dat een vrouw meer kan verdienen dan zij en hun baas kan zijn. Dat maakt van ons geen betere mannen, maar het maakt ons wel tot de eerste generatie die met dat nieuwe gegeven leert omgaan."

Lieve: "Alle mannen in mijn leven zijn op een bepaalde manier zogenaamd nieuwe mannen. Ik wil me alleen omringen met mensen die dat aspect in zich hebben. Ik loop weg als ik iemand in mijn buurt voel die mij slechter wil maken."

Waarom zei je ooit in een interview dat je liever een man zou zijn?

Lieve: "Als ik kon terugkeren, zou ik dat het liefst in de gedaante van een man doen, dat meen ik. (lacht) Het lijkt me zo fantastisch om man te zijn."

Om het instrumentarium?

Lieve: "Ook dat. Ik zou het wel een keer willen hebben. Misschien moet dit nu niet in het artikel staan, maar... (twijfelt) enfin, dat moeten toch meer vrouwen zich afvragen, hoe het zou voelen om een piet te hebben? Voor de rest denk ik dat het leuker is om een man te zijn. Ik kan het moeilijk uitleggen, het gaat om vele kleine dingetjes samen. Neem bijvoorbeeld de biologische klok, die bij ons, vrouwen, veel beperkter is. Ik vind het echt frustrerend dat mannen na een gebroken relatie nog helemaal opnieuw kunnen beginnen, met kinderen en alles, en vrouwen vanaf een bepaalde leeftijd niet."

Dan focus jij je wel ontzettend op dat voortplantingssysteem.

Lieve: "Ik vind het gewoon belangrijk. Iets anders is dat ik merk dat vrouwen nog zo geplaagd worden door de schuldgevoelens die zo diep in hun genen en opvoeding ingebakken zitten. Het is moeilijk om uit te spreken. (windt zich op) Kijk, ik krijg er de wubbes van als ik bijvoorbeeld merk wat er in mij en ook rondom mij aan schuldgevoel ontstaat als ik beslis om weg te gaan voor een lange reportage. De hele wereld vraagt me dan direct: 'Wat ga je doen met je kinderen?'."

Nic: "Terwijl ik ongeveer een monument krijg omdat ik voor hen zorg."

Lieve: "Zodra men weet dat hij alleen voor de kinderen zorgt, rijst er ineens een heel team op uit de grond. Waar ze vandaan komen, ik weet het niet, maar spontaan wordt een leger gemobiliseerd om hem te redden. Als Nic weggaat, is er niet één mens die me vraagt hoe ik het zal klaren met de kinderen, en er dienen zich evenmin legers aan. Ik baal van die manier van denken."

Heb jij daarom een paar jaar geleden in Menzo dat statement met het borsthaar gemaakt?

Lieve: "De mensen van Menzo hadden mij gevraagd om voor één keer het boekje uitsluitend door vrouwen te laten maken. Het werd een mooie maar tegelijk ellendige tijd. Want hoewel de vrouwen het maakten, bleven de mannen de baas. Het was altijd maar van: 'Dat decolleté is niet diep genoeg' of 'Allee, Lieve, er is niet genoeg testosteron'. Ik dacht: ik zal u wel hebben. In het boekje stond ook een klein artikel over mezelf waarbij ik de foto moest leveren. Dat portret heb ik op het uur van de deadline afgeleverd. Ze konden er dus niets meer aan veranderen. Ik had geposeerd met push-up, hoge borsten, een diep decolleté en met borsthaar erop geplakt dat ik bij Nic had weggeknipt. (Nic trekt pijnlijk gezicht) Ja schatje, ik wist toen nog niet dat je zo'n haar in carnavalswinkels in zakken kunt kopen. Hoe dan ook, dat heeft nadien nogal wat reacties gegeven. Mensen die bijna moesten braken als ze dat beeld zagen. Ikzelf had er ongelooflijk mijn kot in."

Nic: "Mijn impotentie is sindsdien nooit meer genezen."

Lieve: "En de kinderen hebben gezegd: 'Mama, dit mag je nooit meer doen'."

Jij bent in diezelfde Menzo ooit tot man van het jaar uitgeroepen, Nic.

Nic: "Dat was het jaar vóór die bewuste foto, een nogal vergiftigd geschenk, vond ik. Je wordt dan écht Mister Perfect van het perfect couple. Terwijl ik zelf veeleer dacht: als ík de man van het jaar ben, dan moet het wel een flauw jaar geweest zijn."

Lieve: "Je kunt bijvoorbeeld geen ruzie meer maken op straat, terwijl wij dat natuurlijk ook wel eens willen doen. Maar bon, we zullen er ons maar bij neerleggen: wij zijn gewoon het perfecte koppel. Voilà. (meesmuilt) Echt, we zijn gewoon goed samen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234