Vrijdag 18/10/2019

De nieuwe Fortuyn is rood

Jan Marijnissen, lijsttrekker van de Nederlandse Socialistische Partij

Mao heeft hij overboord gegooid, dogma's ingeruild voor pragmatisme. Maar links en gedreven is Jan Marijnissen nog altijd. In Nederland wordt de charismatische lijsttrekker van de Socialistische Partij weleens de rode Pim Fortuyn genoemd. Vanwege de kale knikker, maar ook vanwege de gemeenschappelijke aversie van Paars en zijn klare taal over heikele thema's als integratie en criminaliteit. Radicaal links met populistische trekjes, het is een type politicus dat in het Belgische landschap pijnlijk ontbreekt. Een gesprek met een Nederlandse lijsttrekker in de laatste rechte lijn van de verkiezingscampagne.

Erik Raspoet

Foto's Tim Dirven

Bananen, denk ik als ik de loods van Seabrex binnenstap en een weeë geur me in het gezicht slaat. Nochtans zijn het tomaten die vandaag op het menu staan. Met zes kranen tegelijk worden de paletten uit het ruim van een roestige bulkcarrier getild. Nauwelijks hebben ze de kade geraakt, of ze worden door een vorklift opgeschept en de loods ingereden. De chauffeurs kijken allang niet meer op van de cameraploeg die het tafereel tot sfeerbeelden verknipt. Al ruim een week is SBS6 hier aan het filmen. De commerciële zender heeft het reusachtige overslagbedrijf aan kade 350 van de Rotterdamse haven tot Klein Nederland uitgeroepen. Zes zorgvuldig geselecteerde werknemers kregen het etiket van hoofdrolspeler opgekleefd. Samen vertolken ze in De Stemfabriek het Nederlandse volk dat aanstaande woensdag naar de stembus trekt voor de tweede parlementsverkiezingen in minder dan een jaar tijd. Het scenario ligt vast, maar de brandende vragen aan de lijsttrekkers mogen ze helemaal zelf verzinnen. Bij wijze van aperitief kregen ze Emile Ratelband van de Lijst Ratelband en Haitske van de Linde van Leefbaar Nederland voorgeschoteld, kansloze kandidaten die ideaal zijn om een nieuwe format op te testen. Ook Gerrit Zalm van de liberale VVD en Femke Halsema van GroenLinks mochten al spitsroeden lopen. Het is maandag, een nieuwe werkweek in De Stemfabriek breekt aan. De lijsttrekker van dienst is fluks op de fiets gesprongen en aan zijn ronde van Klein Nederland begonnen. Potig postuur, kale knikker, vlezig gezicht met wakkere ogen, SP-leider Jan Marijnissen is een karaktervolle verschijning. Een week of twee geleden leek hij aardig op weg de man van de verkiezingen te worden. Sommige peilingen kenden zijn Socialistische Partij liefst 24 zetels toe, meer dan een verdubbeling ten opzichte van de verkiezingen van 15 mei 2002 toen de links-radicale partij ook al een reuzensprong van vijf naar negen maakte. Dat was echter voor Wouter Bos als een komeet omhoogschoot. De jonge en hoogst aaibare PvdA-leider ontpopte zich als de kampioen van de lijsttrekkersdebatten die in deze ultrakorte kiescampagne een cruciale rol spelen. Gevolg: in de peilingen steekt de PvdA het CDA van uittredend premier Jan Peter Balkenende naar de kroon, beide partijen schommelen rond de veertig zetels. Geen politicoloog had daar rekening mee gehouden, de PvdA lag immers op apegapen na het bloedbad van 15 mei, waarbij de Tweede Kamerfractie zowat werd gehalveerd. Wouter Bos lijkt het zelf nauwelijks te geloven. De geheel en al uit minzaamheid en communicatievaardigheid opgetrokken politicus dreigde de voorbije week zijn koelbloedigheid te verliezen toen hij voor de zoveelste keer werd aangepord eindelijk de naam van de PvdA-kandidaat voor het premierschap te onthullen.

Parallel met de hausse van Bos maakte Marijnissen een duik. Anderhalve week voor de verkiezingen, is de SP nog goed voor veertien zetels. Jan Marijnissen laat het niet aan zijn hart komen en onderwerpt zich welgemutst aan het vragenuurtje van De Stemfabriek. Een kraanman legt uit waarom hij toch liever PvdA stemt, een Marokkaanse stagiair polst naar de SP-plannen inzake onderwijsfinanciering, een kaderlid hekelt de fiscale intenties van de partij. Het SP-programma zet fors het mes in de hypotheekrenteaftrek, en onderwerpt de hoogste inkomens aan een aanslagvoet van 72 procent. Marijnissen luistert en discussieert, zonder een duimbreed van zijn grote gelijk af te wijken. Even later, als de regisseur hem aan boord van de Panamese cargo loodst, keert hij de rollen om en onderwerpt hij de Filippijnse matrozen aan een kruisverhoor. Negen maanden van huis weg voor een hongerloon? "Dat is pas een schande", zegt Marijnissen. "En dan staan mensen zich hier op te winden over de aftrek van hypotheekrentes." De reactie typeert de 52-jarige politicus. De wereldverbeteraar is nog niet dood, het hart klopt nog altijd links. Maar de gewezen misdienaar uit het Brabantse Oss heeft al veel water in zijn wijn gedaan. In de vroege jaren zeventig was hij nauw betrokken bij de oprichting van de Socialistiese Partij, een militant clubje van onversneden maoïsten. Alle macht aan de boeren en de arbeiders, het ideaal leek de jonge Marijnissen opgedragen. De middelbare school heeft hij nooit afgemaakt, hij voerde zijn eerste acties in de fabrieken waar hij achtereenvolgens als worstendraaier en lasser werkte. Aan die periode heeft hij verscheidene koosnaampjes overgehouden, zoals Unox-stalinist en opperhoofd der rode Jehova's. Recent nog omschreef het NRC Handelsblad hem als een braboïst: links maar toch Brabants gezellig. Nochtans werd Mao reeds eind jaren zeventig overboord gezet, waarna de SP zich als een ondogmatisch maar uitgesproken links alternatief voor de PvdA ontpopte. Jan Marijnissen, al twintig jaar de onbetwiste leider van de partij, maakte in 1994 zijn entree in de Tweede Kamer, waar hij zich als een charismatische spreker liet kennen. Lang voor Pim Fortuyn haalde hij de hekel over Paars, onder meer in enkele boeken waarin hij afrekent met de neoliberale zondeval van Wim Kok. Deze selfmade intellectueel is overigens een onvermoeibaar publicist. Vorige week nog werd Nieuw Optimisme gelanceerd, een politieke geloofsbelijdenis die handig samenvalt met het kiesprogramma van de SP. Later dit jaar verschijnt er nog een biografie die hij samen met de bekende psalmendichter Huub Oosterhuis schrijft. Oosterhuis is niet de enige bekende Nederlander met een boon voor Marijnissen, ook Jan Mulders en Martin Ross zijn fans.

Dat hij ook weleens de rode Pim Fortuyn wordt genoemd, heeft niet alleen met zijn kale kruin te maken. Net als de vermoorde politicus neemt Marijnissen geen blad voor de mond, ook niet wanneer hij over delicate thema's praat. Zo is hij voorstander van een lik-op-stuk-beleid om de criminaliteit te beteugelen. In 1982 haalde hij zich de woede van weldenkend links op de hals met een voor die tijd opzienbarend plan. Gastarbeiders moesten gespreid worden over het hele land, werkloze migranten dienden met premies te worden aangemoedigd om terug te keren. Zelfs het idee om de achterblijvers cursussen Nederlands aan te bieden, werd als betuttelend afgebrand. Vandaag spreken partijen links en rechts zich unisono voor verplichte inburgering uit. Aanpassen of oprotten luidt het parool, maar dan netjes geformuleerd. Radicaal links met populistische trekjes, het is een type politicus dat in het Belgische politieke landschap pijnlijk ontbreekt. Reden genoeg voor een gesprek waarop we een hele dag geduldig moeten wachten. Na SBS6 is het immers de beurt aan Netwerk, dat voor deze campagne ook al een originele format heeft bedacht. Lijsttrekkers worden in een geblindeerde auto opgehaald en naar een onbekende plek gevoerd voor een verrassende ontmoeting. De secretaresse gaf ons niet veel hoop. Na Netwerk gaat het immers in rechte lijn naar TV Rijnmond en vervolgens naar Radio Rijnmond. Lange dagen zijn het, ook voor de twee agenten van de Divisie Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging die Marijnissen als een schaduw volgen. De SP-leider is een van de politici die de voorbije maanden herhaaldelijk doodsbedreigingen mochten ontvangen.

Het mirakel komt in de gedaante van een misverstand. Er zit nog een uurtje speling tussen Netwerk en Rijnmond. Marijnissen bestelt in een café aan de Nieuwe Binnenweg nog een glas melk en is daarna geheel de onze. "Zo'n campagne is wel topsport", zegt hij. "Vooral het slaaptekort weegt zwaar door, als je niet oppast raak je volledig uitgeput. Het houdt niet op als de camera's stoppen. Ik steek heel veel tijd in de voorbereiding van debatten, want daar wordt tegenwoordig ontzettend veel belang aan gehecht. Maar je hoort me niet klagen. Tijdens zo'n campagne leer je mensen kennen die je anders nooit ontmoet. Zopas heeft Netwerk me meegenomen naar de manager van een havenbedrijf. Een fiscale balling die in Rotterdam werkt maar in Brasschaat woont, vorige keer heeft ie LPF gestemd. Uiteraard hakt zo'n man in op onze plannen voor welvaartspreiding. Hij vroeg of ik wist waarom in de Belgische zorg geen wachtlijsten bestaan zoals in Nederland. Simpel, zei hij, omdat er in België meer privé-ziekenhuizen bestaan."

En wat hebt u daarop geantwoord?

"Dat die wachtlijsten het gevolg zijn van de financiële anorexia die Paars aan de publieke sector heeft opgelegd. Had België even fors bezuinigd op zijn ziekenzorg, dan zouden er ook wachtlijsten bestaan. Er moet gewoon meer geld naar de publieke sector."

Louis Tobback liet het zich onlangs op de VRT nog ontvallen. De Nederlandse kiescampagne speelt zich integraal op de buis af. Is de invloed van dat medium nog wel gezond?

"Het is zoals met het weer. Je kunt er voor of tegen zijn, maar er is altijd weer. Televisie is nu eenmaal het medium van deze tijd. Nieuw is wel dat er steeds meer zenders bijkomen die allemaal wat aan de verkiezingen willen doen en de gekste formats verzinnen om zich van elkaar te onderscheiden. Het is aan politici om zelf de grens te trekken. Zelf heb ik heel veel aanbiedingen afgewezen. Zo'n programma als De Staatsloterijshow op nieuwjaarsdag waar politici tussen de huisvedetten van RTL4 mogen figureren, daar bedank ik voor."

Is er echt niks meer aan de hand? Neem nu het eerste lijsttrekkersdebat van RTL4. Wouter Bos maakt een sterke beurt en hup, de PvdA klimt vijf zetels in de peilingen.

"Dat is natuurlijk niet reëel, maar zo werkt het wel in deze campagne. Dat heeft minder met het medium televisie dan wel met de enorme massa zwevende kiezers te maken. Bijna de helft van de kiezers weet nog niet op wie te stemmen, dat is nooit vertoond. Natuurlijk, je hebt dat leger van bijna anderhalf miljoen LPF-stemmers dat politiek dakloos is geworden. Velen van die mensen gaan niet meer stemmen, anderen keren naar hun oorspronkelijke partij terug. Maar er zijn ook heel wat ontgoochelde LPF'ers die iets nieuws zoeken. Twaalf van de honderd die nu zeggen voor de SP te stemmen, komen van de LPF. Dat is nettowinst, want bij de vorige verkiezingen hebben we zelf nauwelijks kiezers aan de lijst Fortuyn verloren."

Toch gaat het bergaf in de peilingen. Wordt u niet zenuwachtig?

"Welnee. Die piek van 24 zetels heb ik altijd met een stevige schep zout genomen. Ik ben een gelukkig man als we straks 15 zetels halen. Dan hebben we vier opeenvolgende verkiezingen gewonnen en vormen we een middelgrote fractie. Stel dat we dik over de 20 geraken, dan begint iedereen meteen te speculeren op een regeringsdeelname van de SP. Al moet ik hier meteen aan toevoegen dat ik weinig hoop koester voor een links kabinet. De PvdA heeft duidelijk haar voorkeur voor een coalitie met het CDA uitgesproken. Weet je, de PvdA gedraagt zich vreemd. Sinds het echec van 15 mei timmert die partij wanhopig aan een nieuw imago. De hele top werd vervangen, er is een nagelnieuw manifest dat inhoudelijk erg dicht bij de SP aanleunt. Linkse accenten bij de vleet, alleen durft niemand er een stuiver om te geven. Best mogelijk dat Bos al zijn linkse bravoure bij de formatiebesprekingen met het CDA meteen overboord gooit. Er zijn tekens aan de wand. Bos heeft gisteren nog verklaard dat hij inzake Irak dichter bij het pro-Amerikaanse standpunt van het CDA dan bij de anti-oorlogsvisie van de SP aanleunt."

2002 was het annus horribilis van de Nederlandse politiek. Wat was volgens u de betekenis van dat rampenjaar?

"2002 zal wel altijd het jaar van de moord op Pim Fortuyn blijven. Door dat drama zijn enkele zekerheden inzake partijtrouw definitief op de helling komen te staan. Maar voor het overige? Ik bespeur geen wezenlijke veranderingen in de Nederlandse samenleving."

Hoe komt het dat u zo goed opschoot met Pim Fortuyn, een man die ideologisch zowat uw tegenpool vormde?

"Ik had veel respect voor Fortuyn. Je moet het maar doen, vlak voor de verkiezingen een volledig nieuwe partij uit de grond stampen. We hadden heel wat gemeenschappelijk. Allebei tegen Paars, allebei oog voor de problemen van het volk. Zijn oplossingen stonden haaks op de onze, maar dat hoeft waardering niet in de weg te staan. Fortuyn had trouwens onmiskenbare kwaliteiten. Hij was een non-conformist, een zeer goede spreker en een erg erudiete man."

Waarom bent u zo gebeten op Paars? In België werd jarenlang met afgunst gekeken naar het poldermodel dat onder Paars tot bloei kwam.

"Paars was een manier van denken en doen van leiders die Oost-Indisch doof bleven voor wat er onder het volk leeft. Kijk, je moet een onderscheid maken. Onder Paars 1 gebeurde er nog wat. Toen werden de wetten uitgevaardigd om het neoliberalisme te implementeren. Dat gaf ons als oppositie veel stof om te ageren, zowel in de Tweede Kamer als buiten het parlement. Je had in die tijd ook inspirerende tegenstanders zoals Frits Bolkenstein. Veel erger was de algemene windstilte die onder Paars 2 heerste. Vier jaar lang heeft de Nederlandse politiek op slot gezeten. Het land werd bestuurd door regenten die nooit onder het volk kwamen, die in het pluche van de achterkamers de toekomst van het land bedisselden. Onderhuids woekerde het ongenoegen. Over het migratievraagstuk, de verdeling van de welvaart, het openbaar vervoer, de problemen in de zorg en het onderwijs. De ontevredenheid liep alle kanten op, maar in Den Haag hoorden of zagen ze niets."

En dan kwam iemand als Pim Fortuyn op de proppen die dat ongenoegen feilloos aanvoelde en in een politiek statement wist te vertalen. Waar zat de SP op dat ogenblik?

"Ook wij waren ermee bezig. Het grote verschil zat 'm in de uitspraken van Fortuyn over het asielvraagstuk. Zijn stelling dat de islam een achterlijke cultuur is en dat wat hem betrof, geen enkele islamiet nog het land binnen mocht. Daarmee heeft hij geweldig gescoord, in de eerste plaats bij de conservatieve middenklasse die zijn handelsfonds vormde. Geleidelijk aan is die boodschap doorgesijpeld naar de lagere klassen in de volksbuurten. Voor ons konden die uitspraken over de islam absoluut niet door de beugel, net zomin als zijn ideeën om het zorgstelsel aan de markt over te leveren."

De politieke versplintering ter linker zijde maakt het de progressieve kiezer niet gemakkelijk. Wat is het verschil met de PvdA en GroenLinks?

"Zowel GroenLinks als de PvdA zijn erg op regeringsdeelname gericht, ze willen zo graag in het kabinet. Dat komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Neem nu de houding van GroenLinks inzake Kosovo. Eerst waren ze voor de bombardementen, dan weer tegen. Nog potsierlijker was hun standpunt over Afghanistan. Eerst ondersteunen ze de bombardementen, dan zeggen ze die steun weer op, precies één dag voor de bombardementen vanzelf ophielden. Tja, dan krijg je de reputatie van een zwalkende partij. Maar er is nog een verschil. Zowel PvdA als GroenLinks zijn assembleepartijen, ze beperken zich tot het werk in de Tweede Kamer en in de gemeenteraden. Wij bij de SP gaan veel breder, we voeren voortdurend acties op het terrein. Op dit ogenblik houden we in Rotterdam een grootscheepse enquête over samenlevingsproblemen in volksbuurten. We hebben ook medische centra en buurthuizen. De SP is niet alleen een partij maar ook een beweging die vanuit de basis werkt. Inhoudelijk ligt het contrast met de PvdA voor de hand. De SP is de partij die al sinds 1994 verkondigt dat het neoliberalisme geen heil brengt, dat het hooguit enkele voordelen op korte termijn biedt, maar dat het op lange termijn nefast is. Het neoliberalisme erodeert niet alleen de publieke sector maar ook de publieke moraal en zelfs de beschaving."

Hallo? Zien we daar het Avondland ten onder gaan? Dat van die beschaving moet u toch even toelichten.

"Laten we even het brede perspectief hanteren. Sinds Reagan en Thatcher begin jaren tachtig aan de macht kwamen, zie je dat ook in landen als Nederland de politiek steeds verder in neoliberale richting opschuift, naar minder overheid en meer markt. Privatisering van nutsbedrijven, afbraak van sociale zekerheid, vergroten van inkomensverschillen... dat alles ging gepaard met een mentaliteitsverandering die je het best kunt samenvatten met ikke, ikke, en de rest kan stikken. The survival of the fittest, het axioma van de liberale maatschappijvisie, is tot politiek verheven. Men is verontwaardigd over de toegenomen criminaliteit, maar men weigert het verband in te zien met een aantal gevolgen van dat neoliberale beleid. Dat het toezicht in de wijken is verdwenen, dat buurthuizen werden gesloten, dat het verenigingsleven door gebrek aan subsidies is leeggebloed, dat het beroepsonderwijs een enorme uitstoot beleeft. Jaarlijks verlaten in Nederland 24.000 jongeren het beroepsonderwijs zonder diploma. Die jongeren vinden geen werk, belanden op straat en gaan van kwaad naar erger. Kijk, als je het vertrouwen van de mensen in de overheid wegneemt, dan zullen die mensen automatisch voor zichzelf zorgen. Dat is het hele proces van individualisering waaraan ook Links dapper heeft meegedaan. Alles moest immers kunnen, niets mocht de individuele vrijheid in de weg staan. Opvoeding was een vies woord, dat naar betutteling rook. Zelfs rond het begrip beschaving hing een kwalijke geur. Bij de SP hebben we daar altijd anders over gedacht. De mens is een sociaal wezen, samenleven doe je niet alleen. De overheid kan de samenleving echter geen normen opleggen, als ze zelf niet de voorwaarden schept om die normen te ondersteunen. Dat is precies wat ik het neoliberalisme verwijt: dat het alle waarden en normen uit de maatschappij heeft gebannen. Het meest cynische voorbeeld daarvan was Ruud Lubbers die de term BV Nederland lanceerde. Hij zag politiek als een louter zakelijk bedrijf. No-nonsense, voor waarden en normen was er geen plaats."

Welke waarden moeten dan wel centraal staan in de politiek?

"Ligt eraan wie je het vraagt. Voor ons zijn er drie essentiële uitgangspunten. De gelijkwaardigheid van eenieder, het waarborgen van de menselijke waardigheid. En solidariteit, omdat we wel gelijkwaardig maar niet gelijk zijn. Maar volgens iemand als Balkenende hebben waarden te maken met fatsoen. Geen drugs nemen, elkaar groeten op straat, opstaan voor bejaarden op de tram. Daar ben ik niet tegen, maar volgens mij kan de overheid van de burger pas fatsoen verwachten als ze zich zelf fatsoenlijk gedraagt. Het kan niet dat aannemers voor miljoenen euro's frauderen en ongestraft wegkomen met een frauderegeling. Al evenmin kun je toestaan dat de top van het bedrijfsleven zich via salarissen en opties jaarlijks 12 procent verrijkt, terwijl de werknemers het met 2 procent moeten stellen. Dat zijn wantoestanden waar de SP het mes in wil zetten."

Klinkt heel flink. Maar hoe links is de SP eigenlijk? Volgens de lijsttrekker van de Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN) zijn jullie renegaten die alleen de scherpe kantjes van de markteconomie willen bijvijlen.

"Ach, daar heb je het historische materialisme weer. Eerst heb je het kapitalisme, dan gebeurt er een revolutie en krijg je het socialisme. Die schema's heb ik allang achter de rug gelaten. Als Oost-Europa ons iets heeft bijgebracht, dan is het wel dat je de creativiteit van de markt niet kunt missen. Natuurlijk moet je die markt deugdelijk reguleren en het kapitalisme in zijn winstoogmerk beteugelen, anders krijg je een jungle. Nutsvoorzieningen als energie en openbaar vervoer moeten publiek blijven, hetzelfde geldt voor de sociale zekerheid. Europa eist nu dat we de ziektekostenverzekering aan de markt onderwerpen. Daar gruw ik van, in mijn ogen is Europa trouwens een gigantische machine die als voornaamste doel heeft het neoliberalisme van Finland tot Italië te doen zegevieren."

Iets heel anders nu. Zowel in Nederland als België kleurt het integratiedebat de kiescampagne. Het lijkt wel alsof de traditionele partijen pas nu het wel en wee van de multiculturele samenleving hebben ontdekt. De SP daarentegen pleitte twintig jaar geleden al voor remigratiepremies en voor spreiding en inburgering van migranten. Vanwaar die historische voorsprong?

"Dat van die remigratiepremies moet je in zijn context plaatsen. Net als in België had het Nederlandse bedrijfsleven in de jaren zestig en zeventig massaal Turkse en Marokkaanse gastarbeiders laten overkomen. Door de crisis van de jaren tachtig kwamen heel wat van die mensen op straat te staan. Velen stonden in dubio: blijven in een land waar ik geen toekomst heb of terugkeren? Wij, bij de SP, vonden dat diegenen die wilden terugkeren, ook recht hadden op een beloning, ze hadden hier tenslotte gewerkt en belastingen betaald. Daar werden we toen zwaar op aangepakt door Links. Die beloning heette een oprotpremie te zijn, wij waren een bende crypto-racisten. Terwijl ik helemaal niemand wilde verplichten om het land te verlaten. Integendeel, diegenen die wilden blijven, wilden we helpen om zich in te burgeren. Met taalcursussen, maar ook met een betere spreiding. Getto's zijn nefast voor de integratie. Hoe kun je van allochtonen verwachten dat ze zich integreren als ze in buurten wonen waar nauwelijks nog autochtonen leven? Ook dat spreidingsplan werd destijds door Links op de hak genomen. Marijnissen wil migranten deporteren, luidde het. Die kortzichtigheid was typisch voor partijen als de PvdA en GroenLinks. In die kringen werd er niet geluisterd naar achtergebleven autochtonen uit zwarte buurten. Allemaal gestampte racisten, dat stond vast voor weldenkende politici die nooit hun ivoren toren verlieten om in de volksbuurten rond te kijken. Dat spreidingsplan staat nog altijd in ons kiesprogramma. We zijn tegen zwarte wijken en zwarte scholen die kinderen meteen op een achterstand plaatsen. Alles moet gemengd worden, niet alleen de zwarte buurten. Gemeenten en woningcorporaties moeten afspraken maken om witte wijken open te stellen voor allochtonen. Destijds werden we erop aangepakt, maar nu hollen de andere partijen ons achterna. De allochtonen zijn trouwens vragende partij voor gemengde buurten en gemengde scholen. In Nederland zijn er 660.000 stemgerechtigde buitenlanders. Daarvan stemt een kwart voor de SP, dat zegt genoeg."

'Dit is precies wat ik het neoliberalisme verwijt: dat het alle waarden en normen uit de maatschappij heeft gebannen'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234