Woensdag 20/10/2021

De Nieuwe Avonturen van Showbizz Marc

Boven mijn jongensbed had iemand ooit een bordje gehangen met daarop de onsterfelijke verzen “’t is goed in ’t eigen hart te kijken/nog even voor het slapen gaan/Of ik van dageraad tot avond/Geen enkel hart heb zeer gedaan”.‘Melige karamellenverzen’, hoor ik de literati onder u denken maar zelf zie ik in Alice Nahons wollige woordjes toch ook wel een soort oefening in emotionele boekhouding en dus zal ik tegelijk maar bekennen dat ik haar wellicht retorisch bedoelde vraag of ik een hart heb zeer gedaan helaas af en toe met ‘ja’ moet beantwoorden.Ik trap met mijn te grote voeten al eens op een ziel en ik heb daar dan tegelijk ook altijd weer meteen spijt van. Dan neem ik me meteen voor om ergens eens een snelcursus ‘zwijgen’ te gaan volgen en beeld me dan in hoe daarna gauw zal blijken dat “a splendid time is guaranteed for all”, zoals de Beatles destijds zongen.Onder lichte dwang ben ik onlangs nog eens naar het theater geweest, een berekend risico dat me soms zuur opbreekt.Theater is een oud lief van me en zoals dat met oude lieven gaat ben ik soms blij dat ze uit mijn leven zijn verdwenen - en soms ook niet.Als theater goed is, vind ik het beter dan wat ook. Dramaturgen als Shakespeare, Tsjechow, Brecht, Pinter of Mamet en makers als Beck, Brook of Barrault hebben me voorwaar de mooiste avonden uit mijn ooit nog jonge leven bezorgd, maar als theater slecht is dan is het vaak meteen zo écht slecht dat ik er nu nog, in de aanschijn des doods, spontaan jeugdpuisten van krijg.Maar bij het Mechelse wereldensemble Abattoir Fermée valt het zelden tegen.Wat die mooie bende rond Stef Lernous doet, ligt me al een klein decennium erg nauw aan het hart en voor hun nieuwe voorstelling Snuff voelde ik ook niets anders dan liefde en respect. En ik heb het dan niet over het soortement modieuze esthetiek die sommigen dit Abattoir toedichten maar in de eerste plaats over hun discours. De mannen en vrouwen van dit gezelschap brengen op het eerste gezicht vooral een pakkende pantomime vol sprookjes uit de wereld van het komische duo Eros en Thanatos, maar voor wie even wil doordenken snijdt hun schijnbare spielerei toch vaak erg diep.Ik kijk ernaar zoals ik als kind naar de dood van de moeder van Bambi keek: met pijn in het hart, angst om lijf en leden maar ook met veel gedempte vreugde en diepe dankbaarheid dat ik erbij mocht zijn.Ja, dan was het een donderdag later heel andere koek in de wandelgangen van Bozar, waar ik tenminste tweeduizend nette mensen telde (en daarbij ook nog wat executives van Belgacom) die aan de gratis spumante hingen die verstrekt werd naar aanleiding van de voorafgaandelijk projectie van Soeur Sourire, de nieuwe film van Stijn Coninx.Zoals dat gaat onder klaplopers werd er flink wat gezeurd over die film. De ene vond hem te lang, de andere vond hem te kort en iemand die nog nooit iets stouts in zijn leven gedaan had vond hem dan weer “te braaf”.Ikzelf - maar ik ken er natuurlijk niks van - vond het een mooie film, ook al besef ik dat lelijke en lastige lesbische nonnen niet meteen de stuff dreams are made of zijn.Maar ik vond dat er door alle acteurs op heel hoog niveau gespeeld werd en ik heb ook wel een persoonlijke award veil voor Sandrine Blancke, die op werkelijk verbluffende wijze de vriendin van de zingende non neerzet . Mooie beelden van cameraman Yves Vandermeeren ook, al hadden ze even goed van Vermeer kunnen zijn.Ik vond de film heel kies geregisseerd is en ik betrapte mezelf en de anderen ook enkele keren op een fijne lach, iets wat ik zeker niet verwacht had bij een rolprent over suicidaire religieuzen.Eén minpunt toch: op de receptie achteraf was geen spoor van Regi Penxten te bekennen. Jammer, na een week aardig zijn had ik eerlijk gezegd wel zin om nog eens iemand op zijn smoel te slaan.Waardoor ik moeiteloos bij Jean-Marie De Decker beland, over wie ik overigens van mening ben ik dat hij vernietigd moet worden. Als dat via het vuur moet gebeuren, kan men overwegen de genaamde Dirk Vijnck als brandversneller in te schakelen. Boudewijn Bouckaert zou ik daarentegen ongemoeid laten. Wanneer diens vervaldatum bij de LDD daar is, neemt hij - naar ik verneem - automatisch zijn functie als ringmeester in een bekend vlooiencircus te Syldavië weer op, een ambt dat hem werkelijk op het lijf geschreven is.En zo komt alles altijd weer goed. Leve de democratie!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234