Dinsdag 28/09/2021

De nacht dat Ian Curtis bleef slapen

Hij deed het om te helpen en zorgde er zo voor dat hij onbewust in de annalen van 50 Jaar Rock zou belanden... De Morgen-journalist Marc Schoetens schrijft over de nacht dat Ian Curtis en diens vriendin Annik bij hem bleven logeren.

Op 14 januari 1980 komt Joy Division naar Antwerpen. Het scheelde geen haar of ze hadden voor een lege zaal gestaan. De concertpromotor, mijn maatje Raf Bauwens, heeft enkel dagen voordien brute pech gekend. Nauwelijks heeft hij een paar concertaffiches geplakt in de buurt van de Grote Markt in Antwerpen, als een rijkswachtpatrouille hem bij de kladden grijpt. "Ik ben alles kwijt", zegt Raf. "Ik moest de affiches terug van de muur halen en afgeven, samen met de overige vijfhonderd die nog in de auto lagen. Mijn Toyota namen ze mee. Die ben ik de volgende dag samen met mijn vader gaan ophalen in de rijkswachtkazerne."

Raf is een beginnend concertpromotor die veel beginnende groepjes - Throbbing Gristle, Clock DVA, Lydia Lunch - begeleidt op hun tour langs Europese steden tot in Berlijn en Boedapest. Raf zit in nesten als ik hem tegenkom in het Pannenhuis, een punkkroeg op het Conscienceplein. "Ik was van plan om nadien ook nog in Gent en Brussel te gaan plakken. Maar nu hangt er nergens een affiche en om nieuwe te laten drukken is er geen tijd meer. En waar ga ik Joy Division kunnen logeren? Het zal een heel goedkoop hotelletje moeten zijn."

Een voor de hand liggende oplossing is het International Student Hostel de Boemerang in de Volkstraat. Daar hebben ze gelukkig nog elf goedkope bedden vrij voor de hele crew. We bellen ook naar de BRT en een paar krantenredacties met de vraag om alstublieft het concert in zaal King Kong aan te kondigen. Meer kunnen we voorlopig niet doen.

Wanneer het Joy Division-gezelschap de volgende dag arriveert aan boord van een busje en een vrachwagen, brengen we ze meteen naar de Boemerang. Ai! Op een vriendelijke manier laat de manager verstaan dat ze het logies maar 'scruffy' vinden en of we niets beters achter de hand hebben. Dus spoeden Raf en ik ons naar het Centraal Station, waar we in een zijstraat nog enkele vrije kamers vinden in hotel Appelmans. Beetje louche buurt maar geen nood: alle muzikanten en roadies stappen lachend binnen. Gered.

Tot Annik Honoré, de jonge vriendin van Ian Curtis, haar mooie hoofdje binnensteekt in de lounge. Ze schrikt van de rode lampen, de pluchen zetels en de erotische taferelen op de muur. "No way! Je gaat ons toch niet in een hoerenkast onderbrengen! Weten jullie wel wat Joy Division betekent?" En omdat ze een Naamse is: "Pas de question. Je dors pas dans ce bordel!" Curtis staat er lachend bij. Hij wil hier wel samen met de anderen slapen maar daarop barst zijn lief in snikken uit. Wat nu gedaan? Over een paar uur moet de groep het podium op. "Jullie twee kunnen best bij ons komen logeren", stel ik voor. "Er is toch plaats zat." Ian Curtis knikt goedkeurend, Annik droogt haar tranen.

Ik breng hen met de auto naar de Pacificatiestraat op het Zuid (toen nog een zwaar achtergestelde buurt en vandaar heel goedkoop om groot te wonen). Mijn vriendin Anne kan het meteen vinden met de Franstalige Annik: "Jullie mogen deze nacht ons tweepersoonsbed gebruiken. Wij slapen wel in de logeerkamer."

Annik vingert door onze platencollectie tot ze blij verrast de single 'Transmission' vindt. Curtis heeft zich inmiddels op het bed met de roze lakens gezet en opent zijn koffertje. Hij haalt een borstel en een doosje schoensmeer boven, doet zijn bruine schoenen uit en begint te poetsen. Hij zegt geen woord. Hij poetst en poetst, meer dan een uur lang. Curtis blikt tevreden naar zijn blinkende schoenen. Ik kijk naar de klok: het is al negen uur. "Ian, don't you think it's time to go?"

In de King Kong aan de Keizerstraat heeft de Antwerpse groep De Kommeniste het voorprogramma net afgerond. Raf ziet er niet gelukkig uit. "Ik weet dat 200 frank toegang niet goedkoop is. (Toen toch niet: het optreden van Madness tien dagen later op de universiteit kostte amper 150 frank). Tachtig betalende toeschouwers en toch is er veel meer volk in de zaal. Hoe zijn die allemaal binnen geraakt? Ach, ik heb er toch geen zin meer in. Ik voelde dat het een fiasco ging worden. Die vrouwelijke manager van Joy Division is wel een pracht van een vrouw. Ik heb haar verteld wat er is misgelopen en ze is tevreden met opbrengst van de ticketverkoop. Maar Ian Curtis heeft nog geen woord tegen mij gezegd. Zo stoned! Hij zit echt op een andere planeet. Komt van de zware medicijnen die hij moet slikken tegen de vallende ziekte, hoor ik."

De halve zaal stormt naar het podium als Joy Division begint, de anderen blijven cool op hun stoel. Het lijf van Curtis trilt, schudt, davert en hij komt pas tot bedaren als hij een witte gitaar omhangt. Ik ben geen fan van Joy Division. 'Transmission' is het enige nummer dat ik ken en als Curtis 'Dance, dance, dance to the radio!' zingt, beginnen we op de voorste rij samen een uitbundig skadansje te doen. Curtis ziet het en lacht.

"De sfeer was af!", glundert Raf na het optreden en iedereen trekt naar de bar. De King Kong is een leuke club die gerund wordt door enkele jonge trotskisten. Om de haverklap duwt iemand 'No More Heroes' van The Stranglers op de jukebox. De jongens van Joy Division vormen een vrolijke bende. Ze drinken Duvel en eten zodanig veel croque monsieurs dat de dienster bezorgd aan Raf komt vragen wie straks de rekening zal betalen. Ian en Annik komen zeggen dat ze de stad intrekken. Het is voorbij middernacht. Er ligt geen sneeuw maar de Antwerpse straten zijn kil en leeg. Misschien voelen ze heimwee naar hun koude stad in het noorden van Engeland. Rond drie uur komen Ian en Annik verkleumd binnen. Ze willen naar bed. We nemen afscheid van de anderen die in de richting van hotel Appelmans stappen.

's Morgens maken we een uitgebreid ontbijt klaar voor onze twee gasten. Er komen zacht gekookte eieren op tafel. Annik meent dat ze Curtis daartegen in bescherming moet nemen. "Hij is veganist, of weten jullie dat niet?" Maar Ian mompelt dat er niets aan de hand is en lepelt het ei helemaal leeg.

Om 11 uur moeten we bij de anderen aan het hotel zijn. De groep vertrekt naar Duitsland om vanavond al een volgende concert te geven in Keulen. Curtis loopt nog gauw even de tabakswinkel op de De Keyserlei binnen. Raf heeft een grote taart meegebracht. De groep denkt eerst dat het als ontbijt bedoeld is."Weer zo'n rare Belgische gewoonte!'" Tot Raf zegt dat het een verjaardagscadeau is voor een van de roadies. Curtis bedankt ons. Voor hij in de minibus stapt vraagt hij of we hun gasten willen zijn in Brussel op het concert in de Raffinerie du Plan K de volgende donderdag.

Marc Schoetens

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234